خرابه نشین
ساعت ٧:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٤ بهمن ۱۳۸٧  

سحر سلام

دستت را به دست من بده تا سری به خرابه شام بزنیم ؛ همآنجایی که محل زندان جمع اسیری است که دلهای مجروحشان ، دل از اهل دل برده ، بویژه در آن شب طاقت فرسا ، که دخترکی از  بین شان  مظلومانه وغریبانه پرکشید و دلهای جراحت دیده شان را در آتشی خاموش نشدنی ، شعله ور ساخت .

آری دیشب عزای شهادت آن دخترک را به پاداشتیم ، من در آن محفل از او طلب حاجت کردم در کنار خواسته ها گوناگون ، برای همۀ دوستان وبلاگی ، از جمله برای تو ، دعای ویژه کردم .

*شاید لازم باشد برای این که مرا بهتر بشناسی ابراز کنم که از کودکی تا کنون "روضه خوان" بوده ام و این سمتم را با هیچ چیز معامله نمی کنم . البته من نه از طایفۀ مداحان سنتی هستم و نه از نسل بعد از انقلاب ، بلکه از نسل انقلابم ، نسلی که عمر مداحی انقلابی شان از خرداد ١٣۴٢ آغاز می شود و حدود سال ١٣۶١پایان می پذیرد .(البته فلسفۀ ظهور و افول این نسل خود مبحث فرهنگی مهمی است که اگر فرصتی پیش آمد برایت شرح می دهم) حال باتوجه به آنچه گفتم ، نظرت را به کلامی از شهید مطهری و شعری از سروده های خودم جلب می کنم .

   شهید مطهری در کتاب حماسۀ حسینی جلد ٣ صفحۀ ٣۵۵ می گوید :هر جریانی بلاخره به یک فلسفه ای برای پشتیبانی و حمایت احتیاج دارد . جنگ تبلیغاتی آنجاست که فلسفه ها با هم می جنگند . اهل بیت پیغمبر(ص) یکی از آثار وجودیشان (در مدت اسارت) این بود که نگذاشتند فلسفۀ اقناعی دشمن پابگیرد .

   اما شعر من :

ز ر پر ستا ن  عجب  جفا  کر د ند !           عیش  و  نو شی  کلا ن  به  پا کر د ند

تا  بما ند  به  پا   ،  حکو مت شان            ظلم     بر     "ا هل کبر یا"       کر د ند

د ین  مر د م   به  شبهه   آ لو د ند            مکتب  ،    ا فیو ن  "تو د ه ها"  کر د ند

خو یش  ر ا  ا مت  نبی  خو ا ند ند            سر    فر ز ند    ا و     جد ا       کر د ند

با  شقا و ت  به  کو د کا ن  حسین           فتنه ای !      عصر      کر بلا      کر د ند

گو شها   بهر   گو شو ا ر ه    د ر ید           ظلم   کر د ند     و     نا ر و ا     کر د ند

ریسما ن    بسته   با ز و ی   ز ینب           حقّ    عد ل    علی    ا د ا      کر د ند

و ا ی    ا ز    قصّۀ    خر ا بۀ    شا م           ر وح    آ ن   د ختر ک    جد ا     کر د ند

سر کشید ند     خو ن    مظلو ما ن            ر و   به   سو ی   حر مسر ا     کر د ند

هر چه   کر د ند  نا م   د ین  بر د ند            منحر ف      د ین      ا نبیا       کر د ند

...............................................................................................................

*سحر :

سلام بر حاج محسن عزیز...
دلم می خواهد مداحی تان را بشنوم...
شهادت حضرت رقیه را هم تسلیت می گم و امیدوارم همیشه حسین وار زندگی کنیم.

از شعر زیبا ی شما هم لذت بردم و لی جواب سوالهای من چی شد؟
............................................................................................

*حاج محسن :

١-آرزوی زندگانی "حسین وار" بهترین هدف مشترک ما است .

٢-یک شب دیگر فرصت می خواهم تا پست "بحر طویل" را نیز کامل کنم .

٣-دوستدارم اشعار "بحر طویل" ، "گل یخ"(٢٨ آذر١٣٨٧) و "شیخ مفید تا خمینی" (٢۶ اسفند ١٣٨۶)را قبل از شروع نیمۀ دوم گفتگو بخوانی و ارزیابی ات را برایم ارسال کنی .

................................................................... 

*کامنت مهمانان

......................

*فاطمه :

با سلام خدمت حاج محسن .

درد دلی داشتم که فکر کردم با شما که هم اهل دل هستی و هم اهل انقلاب درمیون بگذارم . شاید جواب را از شما بتونم بگیرم .

 شما که شور شعرهای ولائی و اهل بیتی تون زبانزد همه است و روضه خوان اباعبدالله هستی بگو ببینم آیا درست که روز شهادت دختر سه ساله ی امام حسین در مدارس مملکت اسلامی -که همه چیز خود را از محرم و صفر میداند- جشن و سرور و پایکوبی داشته باشند ، که چه خبر است سی امین سالگرد ورود امام به ایران است ... ؟؟؟

پسر من آمده خونه و میگه مامان وقتی مارا تو نماز خونه جمع کردن و گفت دست بزنید و شادی کنید با اینکه میدونستند روز شهادت بی بی رقیه است

احساس کردم ما هم شدیم مثل شامیان که وقتی اسرا را وارد شام کردن با دست و سوت و هلهله از دختران اسیر رسول خدا استقبال کردن . چه فرقیست بین ما و اونا ....

گفتم کاش مجلس را ترک میکردی و بیرون میرفتی . گفت اجازه نمیدادند ...!!!

آیا امام زمان ما الان چه حالی دارد از دست این امت شیعه ...؟؟؟

.......................................................................................

*حاج محسن :

همین مقدار به شما عرض کنم که بعد از پایان جنگ ، نسخه ای برای خودمان تجویز کردیم ، که نتیجه اش این شده است که می بینید . 

جامعۀ ما در حال حاضر دچار دوگانگی هویتی است .

شناخت چرایی آن نیازمند همفکری و جدال علمی است .

و چگونگی برون رفت از آن نیز همینطور .

اما آنچه در این وضعیت می توانم عرض کنم چنین است :

١-حفظ اعتقادات قلبی به دور از تأثیر پذیری از فراز ونشیب های جامعه ؛ این امر میسر نمی شود مگر این که ،  تقید به شرع و توسل به آل الله را استمرار بدهیم .

٢-دیدگان و گوشمان را تیز کنیم تا هر عمل صحیح از هر سو بروز کرد ، کمکش کنیم اگرچه فقط با دعا .

٣-ملاک عمل فرد است نه شخصیت فرد لذا عملکرد ها را تأیید یا تکذیب کنیم نه شخصیت ها را .

۴-همه میدانیم که حقّ پیروز است اگرچه به باریکی مو برسد .  


کلمات کلیدی:   عاشورا ،معارف ،اهلبیت عصمت ،شهید مطهری