آیت الله خامنه ای و روشنفکری(1)
ساعت ۳:٠٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٢ شهریور ۱۳۸٩  

پیشگفتار:

لازم بود قبل از ورود به مبحث زیر غرضم را از ارائه این مطلب بیان کنم

همه می دانیم که یکی از مشکلات تاریخ معاصر جامعه ما عینک سیاه و سفیدی است که در شناخت پدیدهها , جریانات و یا شخصیتها بکار برده ایم 

از سوی دیگر بدون نگاه منطقی و بیطرفانه نمی توان به درک عقلانی از امور مورد نظر رسید

همچنین تردیدی نیست که شناخت اندیشه های آیت الله خامنه ای لازمه حرکت صحیح در جامعه امروز ما است

لذا می کوشم فارغ از دید طرفدارانه و یا مغرضانه به یکی از ویژگی های آیت الله خامنه ای که (به نظر من) گرایشات روشنفکری ایشان است بپردازم . ضمن آنکه هیچ پیش فرضی در این گفتار ندارم جز اینکه روشنفکر بودن ایشان را مفروض گرفته ام

مقدمه:      

بررسی کوتاهی ا ز سوابق آیت الله خامنه ای نشان می دهد پایگاه اجتماعی ایشان در قبل از انقلاب پایگاه روشنفکر مذهبی بوده است

بلکه اساسا عناصری می توانستند گرایش انقلابی  داشته باشند که یا از کرامت انسانی-عاشورایی برخوردار باشند و یا از سنت های پوسیده زمانه به تنگ آمده و خواهان اصلاحات اساسی شده باشند

این دو ویژگی در عناصر انقلابی-مذهبی جمع بود و آیت الله خامنه ای هم جزء این دسته محسوب می شد از قضا انتخاب ایشان از سوی امام خمینی به عنوان عضو شورای انقلاب و سپس امام جمعه تهران ناشی از همین ویژگی بود (کمتر اتفاق افتاد که امام خمینی در طول زمان رهبریش پست های حساس را به سنت گرایان واگذار کند)

زندگی ساده و محقرانه , اهتمام به تدریس نهج البلاغه , ذوق هنری و بویژه آشنایی با موسیقی –در دوران انقلاب-  نمونه هایی از گرایشات روشنفکری ایشان محسوب می شود

 در عین حال تحولات دوره اول و دوم ریاست جمهوری ایشان و اختلاف نظرات جدی ایشان با دولت وقت -که دارای گرایشات چپ مذهبی بود و در جناح بندی آن روز در مقابل راست مذهبی قرار داشت- موجب برقراری پیوند جدیدی بین راست مذهبی و آیت الله خامنه ای شد بطوری که در دسته بندی های آن روز ایشان عضوی از سنت گراها شناخته می شد و حال آن که جوهره روشنفکری آیت الله خامنه ای موید پایداری چنین پیوندی نبود 

(ادامه مطلب را در پست جدید مطالعه فرمایید)


کلمات کلیدی:   آیت الله خامنه ای ،سیاسی