قطعنامه598(قسمت3)
ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ امرداد ۱۳٩٢  

3ـ گفته می‌شود که در فضای آن زمان مسئولان سیاسی بیشتر طرفدار پذیرش قطعنامه و مسئولان و فرماندهان نظامیان طرفدار ادامه جنگ بودند. شما دسته‌بندی کلی موافقان و موافقان قطعنامه به این صورت را قبول دارید؟

پاسخ:

ببیند طبیعی است گرایش که لشکری ها نظامی باشد و گرایش کشوری ها سیاسی، آنچه مهم است این است که این دوبازو در اختیار منافع ملی به کارگرفته شوند. 

هنر امام به عنوان رهبر نظام این است که میدان را برای حداکثرفعالیت هردو بازوی نظام باز بگذارد و همین طور هم شد؛ آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان لیدر قوای کشوری، چه سفرها و چه گفتگوهایی که نکرد و شما حتی یک مورد سراغ ندارید که امام با فعالیت آقای هاشمی مخالفت کند و اگر مانع دیدار مسئولین رده یک کشوری با مک فارلین شد، به معنای مخالفت با اقدامات عمومی آقای هاشمی تلقی نمی شود.

من در اولین مصاحبه ای که در سال 1380 درباره سفر مک فارلین کردم، به مدیریت امام در بهره برداری از نقش دو بال یا دو بازوی نظامی و سیاسی اشاره کردم و بعد از آن مصاحبه، دفتر آقای هاشمی با من تماس گرفتند و گفتند حاج آقا (آقای هاشمی) گفته اند: به سردار رشید بگویید که همه کارهای انجام شده با نظر امام و با هماهنگی امام بوده است.

من هم در جواب گفتم: سلام مرا به ایشان برسانید و بگویید که یقین دارم که چنین بوده است

اساسا شخصیت امام به گونه ای بود که برسرمنافع ملی با هیچکس رودربایستی نداشت. اگر امام با فعالیت دیپلماتیک آقای هاشمی مخالف بود حتما مانع از میدانداری ایشان می شد. درصورتی که نه تنها مانع از فعالیت وی نشد بلکه در ماههای پایانی جنگ و زمانی که صحنه نبرد گره خورد، ایشان را جانشین خود به عنوان فرمانده کل قوا کرد.

البته حمایت امام از فعالیت های سیاسی آقای هاشمی به معنی این نیست که امام تقدیر و تدبیر لشکریی ها را به کشوری ها سپرده باشد. خیر بلکه لشکرهای مانند کشوری ها با امام تماس مستقیم داشته به امام گزارش می دادند و از امام راهنمایی می گرفتند و به قدری این روابط عمیق بود که بدنه جامعه که نقش اول را در دفاع مقدس خود داشتند، تبعیت از فرمانده خود را پیروی از امام می دانستند و این مسئله یک باورذهنی نبود بلکه باوری بود منطبق با واقعیت و عینیت خارجی داشت.  

لذا اختلاف بین کشوری ها و لشکری ها اولا امری طبیعی است وثانیا گرایش های هر دو قوا جایگاه مستحکمی درراستای منافع ملی داشت و دارد.