قطعنامه598(قسمت1)
ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ امرداد ۱۳٩٢  

خبرنگار مجله آسمان درباره قطعنامه 598 گفتگویی با من کرده که در شماره اخیرش درج گردیده است. حال تصمیم دارم متن آن گفتگو را  در اینجا منتشر نمایم.البته به جهت اینکه حجم مطلب بیش از حوصله مخاطبان است، آنرا در چند قسمت ارائه خواهم کرد.(انشاﺀالله)

1ـ به‌نظر شما در چه شرایطی قطعنامه 598 پس از یک‌سال از طرف جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد؟ آیا شرایط جنگ و مناسبات بین‌المللی باعث پذیرش جنگ شد یا نامه‌ها و نظراتی که فرماندهان و مسئولان کشور به امام خمینی انتقال می‌دادند؟

پاسخ:

البته پس از تصویب قطعنامه در تابستان 1366، جمهوری اسلامی روی خوش به آن نشانداد و دیپلماسی کشور تا زمان پذیرش رسمی 598، همواره در همین مسیر حرکت می کرد. منتها ایران نمی خواست تن به قطعنامه ای بدهد که معلوم نبود بازیگران پشت صحنه به حقانیت حقوق از دست رفته ایران درجنگ تن بدهند.

دیپلماسی کشور صحیح بود. بازیگران پشت صحنه که حکومت وقت عراق با چراغ سبز آنان، به ایران حمله کرده بود، نمی خواستند ایران پیروز میدان جنگ باشد. لذا اعتماد به تصویب کنندگان 598 نمی توانست تضمین کننده مطمئنی تلقی شود و آنان هم در مقابل با تسلیح و تجهیز گسترده ارتش صدام و در اختیارگذاشتن اطلاعات راهبردی و نیز پذیرش بکارگیری سلاح های کشتار جمعی، موازنه جنگ را که به نفع ما در جریان بود، تغییر دادند و لذا امام کسری موازنه نظامی را با یک حرکت سیاسی جبران کرد و بلکه میدان نبرد را که منحصرشده بود به جنگ و نظامی گری به میدان سیاسی- نظامی مبدل کرد.

به عبارت دیگر با پذیرش 598 جنگ  و مقاومت مقدسی که در پایان جنگ رقم خورد، نظامی گری را به خدمت دیپلماسی درآورد.

البته قبل از پذیرش 598 هم نظامی گری در خدمت اهداف سیاسی بود، لیکن تحقق اهداف سیاسی قبل از پذیرش 598 نیازمند قدرت نظامی بیشتری بود.

قوای لشکری براین باور بودند که ظرفیت و پتانسیل کشور برای افزایش قدرت نظامی و برتری بر ارتش عراق وجود دارد. ولی قوای کشوری معتقد بودند که همه ظرفیت قابل تبدیل را بکارگرفته اند.

این مشاجره که مدتها برسر زبان دولتمردان و فرماندهان ارشد زمان جنگ بود، وبه دوگرایش متضاد "جنگ جنگ تا پیروز" و "اجرای یک عملیات بزرگ برای پایان بخشیدن به جنگ" شناخته می شد و بعد از جنگ به سطح جامعه سرایت کرد، ریشه دراختلاف این دو نگرش دارد.


کلمات کلیدی:   امام خمینی ،دفاع مقدس ،قطعنامه 598