شاخصهای حکومت دینی(1)
ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳ شهریور ۱۳٩٢  

آشنایی شرایط محیطی امری عقلانی و ضرورتی خردمندانه است. قدر مسلم تصویری که از جوامع به دست می آید متاثر از شاخصهای است که برای ارزیابی برگزیده می شوند. شاخصهایی که جوامع بشری و نخبگان جوامع انتخاب می کنند، متناسب با شالوده فکریشان خواهد بود.  

جامعه ایرانی و بسیاری از نخبگان جامعه ما که بنیانهای فکریش متاثر از تعالیم دینی است، اگر شاخصهای ارزیابی خود را از مکتب پیامبراکرم و سلاله پاکش نگیرند، به خطا رفته اند.

در همین راستا، مقاله ای توسط روحانی نکته سنج؛ سروش محلاتی به دستم رسیده که برای پایبندان به مکتب پیامبراکرم و ائمه اطهار خواندنی خواهد بود.

آنچه در این مقاله آمده مبحثی تاریخی است که ممکن است مطالعه کننده گمان برد قصد مشابه سازی زمان حضرت صادق علیه السلام با دوران حاضر دربین بوده است. درحالی که این برداشت غلط است و منظور از انعکاس این مطلب نکات زیر می باشد:

1- اسلام را همانطوری که هست باید شناخت. نه با رفتار کسانی که دکّه ای به نام اسلام باز کرده اند تا به آب و نانی برسند.

2- بشریت نیازمند الگوهایی است تا از روش و مرام آنان نسخه برداری کند و جهان شیعه مفتخر است که از بهترین الگوهای بشری برخوردار است. لذا هر نکته ای که از سیره و مرام آنها به دست آید، شایسته است، چون گوهری گرانبها مورد بهره برداری قرارگیرد.

3- نخبگانی که در گنجینه های علمی- فرهنگی و در حوزههای اندیشه وتفکّر شناورند و برای جامعه خویش گوهرهای تابناک را استخراج کرده و آنها را ترویج می کنند، باید شناخته شده و ارجمندی شان آشکار گردد.

4- درضمن پیشاپیش از دوستانی که توقع داشته اند شاخصهایی حکومت دینی را، به طور مستقیم در این مباحث مشاهده کنند، اظهار می کنم که مقصود از انتخاب این عنوان، دعوت دوستان است به استخراج شاخصهای حکومت دینی از درون این متن.  

با این مقدمه به اطلاع ددوستان می رساند که محمد سروش محلاتی در مقاله ای تحت عنوان " اشک های امام صادق" شاخص هایی را برای حکومت عادلانه ارائه کرده است که مطالعه آن برای دوستانی که قبلا این مقاله را ندیده اند ارزشمند است. ازسویی به جهت مفصل بودن مقاله، آنرا به چندین پست تقسیم کردم. به امید آنکه مقبول بیفتد

   قسمت اول

  امام صادق (ع)، اصحاب و شاگردان زیادی داشتند که تعداد آنها تا چهار هزار نفر هم گفته شده است. ولی این تعداد زیاد همان هایی بودند که در درس های عمومی شرکت داشتند و به فراخور استعداد خود، در فقه، تفسیر، عقاید و علوم دیگر علم آموزی می کردند. سطح مباحث ارائه شده برای این جماعت انبوه، معمولا فراتر از همان مسائل عادی فقه و عقاید و اخلاق که برای همگان قابل بازگو کردن است نبود، ولی در این میان نادر زبدگانی هم بودند که امام، اسرار خود را با آنها در میان می گذاشت، برخی ظرفیت درک اسرار علمی را داشتند، و برخی هم ظرفیت درک اسرار سیاسی را داشتند، یکی از این نوادر، شخصیتی به نام «برید» است. که گاه صحنه های عجیب و یا گفته های استثنائی از امام بازگو می کند، صحنه هایی که فقط او شاهد و ناظر آن بود و امام صرفاً برای او رمزگشایی کرده است. وی گزارشی از یکی از این ملاقات ها ارائه کرده است.