اندیشه های متفاوت(مصاحبه با قانون4)
ساعت ٢:۱٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۸ مهر ۱۳٩٢  

سوال: در صورتیکه سیاستمدار یا فردی نظامی بر خلاف جریان غالب و تصمیمات مسئولان حرکت می کرد، چه برخوردی با وی می شد؟

پاسخ:

یکی از روشهای مرسوم دولتها در حین بروز جنگ، سرکوب مخالفین بوده و حتی دور از ذهن نبوده اگر برای سرکوب مخالفین، جنگ زرگری راه اندازی کنند و به جنگ دیپلماسی روی بیاورند. اما در جنگ 8 ساله ما، نه تنها چنین روشهایی بکارگیری نشد، بلکه درحالی که عراق از مرزهای کشور عبور می کرد، اختلافات جناحی بین دولت مردان و احزاب و سازمانهای حامی شان به شدت رواج داشت و هرگز جنگ بهانه ای برای دستگیری آنان نشد. حتی سازمانهایی که به طور غیر قانونی مسلح بودند، آزادانه فعالیت داشتند. تنها سازمانهایی که علیه کشور وارد فاز نظامی می شدند، سرکوب می شدند.

حال با ترسیم سیاستهای آن روز حاکم بر کشور، کمی شبیه طنز است اگر گمان کنیم که به دلیل داشتن نظری مخالف با نظرات حاکمیت، امنیت کسی به مخاطره افتد. هرچند بعضی اظهار نظرات که حفظ وحدت ملی را مخدوش می کرد و یا فرماندهان جنگ را تضعیف می کرد، با تذکر امام روبه رو می شد. امام در این تدبیر هیچیک از فرماندهان را استثنا نمی کرد. حتی بعد از عملیات هویزه که به فرماندهی بنی صدر انجام شد و شهادت 140 دانشجوی رزمنده، فضا را علیه بنی صدر تهیج کرده بود، امام به حمایت از بنی صدر برخواست و به منقدان وی تذکری داد که از سوی حزب اللهی ها قابل هضم نبود.