(امام خمینی:
یکی چون من عمری در ظلمات حصارها و حجاب ها مانده است و در خانۀ عمل و زندگی جز ورق منیت نمی یابد . و دیگری در اول شب یلدای زندگی سینۀ سیاه هوسها را دریده است و با سپیدۀ سحر عشق عقد وصال و شهادت بسته است )
قرص مه سرزد ز پشت خیمه گه
آن زمان کآمد برون ز آغوش شه
پا به مرکب آسمان شب درید
کس نبود آنجا که آن مه را ندید
می درخشید اندر آن ظلمتکده
روی ماه نوجوان میکده
زان درخشش گشت روشن رزمگاه
شد شب تاریک مانند پگاه
پرتوش بنمود سیرتها عیان
آشکارا گشت دیوان نهان
از سیه رو دشت مالامال بود
لجه ای مواج از اضلال بود
از رخ قاسم حقیقت جلوه گر
تا مگر پییدا شود حری دگر
...
