حاج محسن

قبل از هر چیز شرکت ایثارگرانه ی همه کسانی را که با وچود ناملایمات موجود در انتخابات شرکت کردند، تشکر می کنم.

و نیز به بهانه ی حلول سال 1391 را پیشاپیش تبریک گفته و دوبیتی زیر را تقدیم می کنم:

از 90 هم گذشت این ایام                    کام از دیگران، ز مردم نام

سهم مردم هماره خون دل است         قرنها حفظ شد چنین، اسلام

 تصاویری که از راهپیمایی های 1390 و 1389توسط سیمای جمهوری اسلامی و سایت های اصولگرا ارائه می شود این سوال را در ذهن متبادر می کند:

بد حجابی پسندیده است یا ناپسند؟

اگر خوب است، چرا مشارکت این عناصر در بین اصلاح طلبان به عنوان آثار عدم تقید دینی معرفی می شود؟

اگر بد است، چرا اصولگرایان حضور حتی انگشت شماری از آنان را در بین خود به عنوان سند افتخار ارائه می کنند؟

به عبارت دیگر، آیا غیرت دینی ما را به جبهه گیری علیه اصلاح طلبان وادار کرده، یا حمایت از ارزشها مشزوط به پیشبرد هدفهای جناحی ماست؟

پیران خرفت         بارکش    را           تا گور کشند  پشت شان بار

یک مشت علف  برایشان بس          تا   نوکریت کنند         صد بار

نامرد!!!   بس است خرسواری          کم بار بکش از این نگون سار

                                        *****

ای نفس حدیث خویش گفتی          هر   روز    روی به  ینجه بازار!

یک مشت علف نموده ات مست      نعره مزن!!!  این همه  به بازار

عرعر  ز چه می کنی   مداوم!!         بگذشت  ز پل  خر    خریدار!!

یک عمر گرفت   از   تو   کولی!!        تا خویش  رساند  صدر دربار 

پائین  نشد  از   خر   مرادش؟!        حتما"  شده ای  برایش  ابزار

ای خر تو فریب خورده ای هش!      برگرده ی تست این همه بار!!!   

شهید صانع ژاله اهل پاوه

شهید محمد مختاری اهل تهران

برخی از چهره هایی که در اعتراض به راهپیمایان ٢۵ بهمن تظاهرات کردند

منبع عکس ها سایت آینده

.......................................................................................

گمان دارم تصاویر فوق نشان دهنده تحولاتی است که در حوزه فرهنگی و اجتماعی در جامعه ایرانی در حال وقوع است. اگرچه در حال حاضر از نظر کمیت قابل توجه نباشد!

اگر صاحبان این ۴ عکس دارای گرایش سیاسی واحدی باشند , جامعه تحلیلی ما واحد خواهد بود ولی اگر گرایش سیاسی ٢شهید فوق با گرایش سیاسی دختران تظاهر کننده ضد هم باشد آنگاه باید دو جامعه مجزا از هم را مورد بررسی قرار داد!

حال به نظر شما

 این تصاویر چه پیام فرهنگی برای نخبگان جامعه ما دارد؟

در پست اسلام آمریکایی , دوست من بهرام نظریاتی را نوشته بود که دارای چند نکته بود. در بین نکته های یاد شده تشیع علوی و صفوی خیلی نظر مرا به خود جلب کرد. به ویژه که این ادبیات در بین نسل جدید مذهبی-اصلاح طلب رواج دارد. لذا مطالب زیر را نوشتم هرچند که نسبت به ارزشمندی آن تردید دارم:

  سلام خدا بر بهرام دردمند

1-مدل تحلیل تشیع علوی و صفوی اگرچه موجب دست یابی ما به تحلیل های شفاف می شود ولی درعین حال از جنس مدل "صفر و یک" است.

2-مدل صفر و یک اگرچه برای تحلیل حوادث اجتماعی , مدل آسانی است ولیکن نه تنها جامعیت ندارد بلکه زوایای بسیار کوری را برای تحلیلگر باقی می گذارد.

3-به هرصورت ما برای تحلیل حوادث نیازمند به مدل تحلیلی هستیم و تردیدی نیست که مدل تشیع علوی و تشیع صفوی مدل مرسومی است که قبل از انقلاب کاربرد فروانی داشته است.

4-تردیدی ندارم که اگر امام خمینی به داد ما نرسیده بود امثال من که تنها با این مدل (تشیع علوی و تشیع صفوی) جامعه قبل از انقلاب را تحلیل می کردیم در فهم بسیاری از مسایل جامعه خودمان به نتایج غلط می رسیدیم.

5- به نظرم می رسد که معضل جامعه ما از جنس معادله چند مجهولی است که دو مجهول آن تشیع علوی و تشیع صفوی است.

6-به نظر می رسد که نمی توان برای حل معضلات چند مجهولی این جامعه معادله ای شبیه معادلات جبری طراحی کرد.

بلکه باید چند معادله دو مجهولی تعریف نمود و پس از حل هر معادله با در کنار هم چیدن پاسخ های مربوطه سامانه ای ایجاد کرد که برای تحلیل صحیح جامعه ما از زوایای مختلف راهگشا باشد.

7-شاید یکی از معادلات دو مجهولی امروز جامعه ما مسئله سنت و مدرنیسم باشد

و معادله دیگر آن مشروعیت دینی و مشروعیت مردمی

و معادله دیگر اسلامیت و جمهوریت

و معاذله دیگر آزادی و دیانت

و معادله دیگر جهانی شدن و استقلال

و معادله دیگر حوزه و دانشگاه

و معادله دیگر مطلقه بودن ولایت فقیه و پاسخگو بودن ولی فقیه در برابر مردم

و معادله دیگر نسل انقلاب کرده و نسل بعد از انقلاب

و معادله دیگر مدیرا ن سیاسی دوران جنگ و نظامی های آن دوران

و معادله دیگر منافع ملی و ارزش های انقلابی

و معادله دیگر ملی گرایان و دین مداران

و چندین معادله دیگر

8-هر نوع نتیجه گیری یک طرفه در هنگام حل این معادلات به معنی پاسخ غلط تلقی می شود. بلکه مسلما پاسخ صحیح ترکیبی است , ترکیبی از هر دو مجهول.

9-با توجه به بن مایه ی دینی انقلاب ما ,‌ نباید هیچ کدام از پاسخ های یاد شده با مبانی اسلام در تضاد باشد.

10-قدر مسلم این مجهولات جزئی از واقعیت های جامعه ایرانی ما را (چه در امروز و چه در قبل از پایه ریزی انقلاب اسلامی ) تشکیل می دهد و اسلام نمی تواند برای حل این مجهولات بی پاسخ باشد و اگر اسلام برای این مجهولات پاسخی نداشت نباید انقلابی به نام اسلام صورت می گرفت.

11-مشکلات امروز کشور در دو حوزه ی نظری و عملی قابل تفکیک است اگر از حوزه ی عملی آن صرفنظر کنیم , در حوزه ی نظری چهار نوع اندیشه در پاسخ به مساله فوق به چشم می خورد:

الف-کسانی که معتقدند اسلام پاسخی برای این مسایل ندارد و اساسا" معتقد به انقلاب اسلامی نیستند.

ب-کسانی که گمان دارند تنها با رجوع به روایات و اخبار باید پاسخ به این مسایل را یافت. 

ج-کسانی براین باورند که اسلام پاسخ به این موارد را به نهاد عقل واگذار کرده ولی نهاد عقلی مورد نظر آنان ضرورتا نباید دین مدار باشد.

د- کسانی براین باورند که اسلام پاسخ به این موارد را به نهاد عقل واگذار کرده ولی نهاد عقلی مورد نظر شان باید دین مدار باشد.

12-به گمان من نگرش امام خمینی از نوع آخرین نظر(بند-د) است. لذا من هم براین باور هستم.

دین هدفدار نباشد , دین نیست

     کبر شاهانه و مشق کین نیست

رهبرش زارع و از طیف شبان

     سینه چاکش همه ی محرومان

قوت مردان خدا نان جوین

     وصله برپاپوش و کهنه آستین

دشمنان راهشان خواهان جاه

     اندرون پر , بیخبر از سوز و آه

جملگی در جستجوی مال و زر

     از مساکین و یتیمان بیخبر

شرط دینداری ما را لازمه

     سینه ای مملوّ درد جامعه

جز عدالت داروی این درد نیست

     باوری دیگر اگر داری , بایست!

راه ما ازیکدگر باشد جدا

     دشمنی با تو ندارند اغنیا

"ان الانسان لیطغی" خوانده ای؟!

     "ان راه استغنی" اش نشنیده ای؟!

هرکه مستغنی شود طغیان کند

     پشت بر فرمایش جانان کند

معنی "الفقرفخری" چیست؟ هان!

     فقر یعنی آینه ی آسمان

فقر یعنی ظرفیت , گیرندگی

     یعنی استعداد جذب و بندگی

چون فقیری گشت روزی معتبر

     خارج از دین است و از حق بیخبر

درد ما از مسلم "نوکیسه" است

     آنکه بارش را به نام دین ببست

گرچه بعد از رحلت "ختمی مآب"

     می کشیده جانماز خویش آب

کم کمک در شام خرگاهی زدند

     آشکارا طبل گمراهی زدند

از همان روزی که شد "حسبی کتاب"

     زیرکان را جمله روشن شد حساب

انحراف ابتدایی غامض است!

     در کجایش با عدالت ناقض است؟!

صبر بنما قصه را منما رفو

     بود استغنایی , اما همچو "مو"

دسته ای مستغنی از تفسیر وحی

     متکی برخویش کردند امر و نهی

خویشتن را چون غنی پنداشتند

     "مرتضی" را پشت سر بگذاشتند

جامعه از حرف آنان خام شد

     در "حقیقت فهمی" اش ابهام شد

اغنیا آنجاکه زهرا را زدند

     نیشتر بر قلب مصطفی زدند

شهر در خاموشی مبهم نشست

     وحدت اندیشه ی مردم گسست

شهر شد آماده ی کشت جدید

     بذرهای غیر دینی پرورید

در فراز و شیب حکام غنی

    نحله ها آمد پدید و دیدنی

دسته هایی خارجی مسلک شدند

     دسته ای در دین دچار شک شدند

آنچنان مال و منال اندوختند

     دین به "درهم" های زر بفروختند

پس قیامت نسیه , "ری" را دید نقد

     "زاده شیراُحد" فرزند "سعد"

سرببرید از حقیقت همچو آب

     از برای جلب سلطان شراب

فاصله گیرد هرآن قومی ز فقر

     می شود محروم از آیات نصر

ای خدا "الفقر فخری" دین ماست

     صبر جویم از تو در این راه راست

دست و پا بشکسته حرفم را زدم

     گاه بر چپ , گاه آنسو تر زدم

هرچه بادا باد! من جز این نی ام

     کس نمی داند سخنگوی کی ام

من نگویم جز برای خود سخن

     خواه با من باشی یا بر ضد من   

در پی برنامه روبه فردا در شبکه ٣سیمای ج.ا.ا حاجی عادل کامنتی گذاشت که بهانه ای به دست داد تا به رغم سکوتم پیرامون دوران پر افتخار جنگ باب گفتگوی جدیدی را با دوستان باز کنم تا خدا چه خواهد

حاج عادل:

... پیروز و سربلند باشی برادر ... دیشب وقتی صحبت های شمخانی رو گوش می دادم یاد شما کردم ...

 گزارش تلخیص شده سهیل محمودی از دیدار با آیت الله وحید:

همراه گروهی از اهل فرهنگ و هنر و رسانه در حسینیه آیت‌الله العظمی وحید خراسانی منتظر نشسته‌ایم. بهانه دیدار به مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) است. در این دیدار صمیمی گروهی از هنرمندان خوشنویس، گرافیست، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و ناشر حضور داشتند. تفکیک و تلفیق فرهنگ و هنر آیت‌الله بحث خود را با...این دو مفهوم شروع کرد؛

 آیت‌الله العظمی وحید خراسانی با اشاره به سخنان مسجد جامعی گفت: «آقا فرمود آقایان اهل فرهنگ و هنر هستند. فرهنگ و هنر یعنی چه، و از کجا پیدا شده است، و خودش چیست؟ بعد به کجا منتهی می‌شود. خود این بحث یعنی شناختن فرهنگ، بحثی است مفصل و بعد بازشناختن هنر. نسبت بین این دو، از جهت فنی منقسم می‌شود به چهار قسم. بین هر دو چیز نسبتی است. این را از نظر منطق و فلسفه بحث می‌کنند؛ نسبت اربعه. یکی از این نسبت‌ها «عموم من وجه» است.

سهیل افزود:

برای اینکه موضوع روشن‌تر شود، آیت‌الله رابطه عالم و عادل را مثال زد: "می‌شود کسی عالم باشد، اما عادل نباشد. می‌شود عادل باشد اما عالم نباشد

حالا باید دید فرهنگ چیست و هنر چیست؟

 فهم این دو کلمه و هر یک جداگانه و باز فهم انضمام هر دو. این است که مباحث از نظر علمی، قدرت علمی مستمع باید موشکافی شود. تقسیم‌بندی و ریشه‌یابی کند و خود حقیقت را، منشاء آن حقیقت را و نتیجه آن حقیقت را. گاهی افرادی نعمتی را به دست می‌آورند و خودشان نمی‌دانند آن نعمت چیست. «النعمه اذا فقدت عرفت». ما الان دو چشم داریم، این زبان را داریم، هیچ نمی‌گوییم چه داریم، اما اگر آسیبی برسد و زبان لال بشود آن وقت می‌فهمیم که چگونه می‌شد از آن استفاده کرد و چرا نشد  آن حسرت آدم را بیچاره می‌کند. انسان تمام امتیازش به عقل و ذوق است. این دو، مزیت انسان است؛ والا هر چه در آدم هست در حیوان هم هست. آنچه امتیاز داده به آدم عقل است و ذوق. عقل کمالش در فرهنگ و است ذوق کمالش در هنر است. این حقیقت فرهنگ و هنر است. فهم خود این مسئله از معضلات است. نه هر کسی که ادعا بکند من می‌دانم، می‌داند. خود فرهنگ و هنر این است.

..........................................................................................................................................................................

پ.ن

ادامه مطلب  آیت‌الله وحید خراسانی

آیت‌الله که با شنیدن شعر سهیل محمودی متأثر شده و به یاد خاطرات قدیم افتاده بودند، به پرده فاطمیه اشاره می‌کنند که استاد «حسین موحد» به مناسبت شهادت حضربت زهرا (س) آماده کرده‌اند. می‌گوید: خوب ببین این آقا، این پرده را نوشته، خوب این مطالب را در این هیات زیبا درآورده. مطالب همان مطالب است. اولاً این پرده را جز طبقه اول فقها، نمی‌فهمند در این پرده چه هست! سِر تنظیم این پرده این بود: وقتی قضیه شهادت حضرت زهرا (س) تعطیل رسمی شد و هیآت بیرون آمدند، خب این قضیه برای بعضی‌ها خیلی گران تمام شد، ما فکر این را کردیم که ممکن است الازهر مصر به حکومت ایران اشکال بکند که این قضیه چه است؟ ما این پرده را ترتیب دادیم و این پرده از قرآن است و از سنت قطعی است یعنی روایاتی از عامه که چهار مذهب در مقابلش تسلیم هستند. قدرت این پرچم این است

از آن طرف هم هر سنی معتقد به این مطلب که پیغمبر فرمود: «انی مخلف فیکم کتاب الله و سنتی». ما این پرده را از این دو تا ساختیم. کتاب الله و سنت رسول‌الله. طوری در این پرده دقت شده که اگر فخر رازی هم سر از خاک بردارد، از جواب این پرده عاجز خواهد بود. «انما» که در پرانتز است را خوب نگاه کنید؛ نکته‌اش این است که طرق شیعه «انما» نیست، اما در طرق عامه «انما» هست. با این دقت این پرده تنظیم شده است. حالا همه این مواد، از آیات، از آن روایات، از آن تتمه که در زیرش است، مثالی دارد. آن‌جا از قرآن و سنت مطلب را تمام کردیم و بعد هم در دو بیت شعر جدال احسن را تمام کردیم و آن این است که:

مسلمانان چرا شب دفن شد صدیقه کبری چرا گم شد نشان قبر آن انسیه حورا هنوز از رحلت ختم رسل نگذشته ایامی نگین خاتم پیغمبران بشکست واویلا مسلمانان مخاطب است؛ شیعیان ندارد! این چرا را باید مسلمانان جواب بدهند. از آن سالی که این پرده هست، به مصر رفته، به آفریقا رفته، به عراق رفته، به همه دنیا رفته و پرده در هیات‌ها هست. مراجع نجف از ما درخواست کردند که این پرده را به آن‌ها بدهیم.  آیت‌الله وحید در این جلسه به خلق آثار هنری در خصوص ائمه اطهار (سلام الله علیهم اجمعین) می‌پردازد. مشروح سخنان آیت‌الله وحید، به نقل از سهیل محمودی در روزنامه شرق به شرح زیر است: مودت ذوی‌القربا بعد از این آیت‌الله وحید درباره اجر فعالیت‌های فرهنگی و هنری با اشاره به آیاتی که آقای نجفی قدسی در آغاز جلسه قرائت کردند، می‌گوید: از این زندگی باید استفاده کرد، حالا این قلم را می‌توان در هر راهی مصرف کرد. اما اگر آمد در کتاب و سنت و بعد هم منتسب شد به حضرت زهرا (س)، این آقا رفته در خانه خوابیده، اما این پرده را در آفریقا یک نفر عالم سنی می‌آید می‌بیند، بعد متأثر می‌شود و همان را بعد در دفتر عمل این آقا می‌نویسند، حال آن‌که خودش هم هیچ خبر ندارد.

اهل فرهنگ و هنر باید از این دو کلمه حداکثر استفاده را بکنند. قضیه حضرت زهرا (س) فوق تصور است، هرچه گفته بشود، باز هم کمه مطلب را کسی نمی‌داند. همین آیه‌ای که آقا خواندند، اگر کسی این آیه را بفهمد «قل لا اسئلکم علیکم اجر الا الموده ذوی‌القربا». هر چیزی مزدی دارد و مزد هم معین است؛ حالا شما فکر کن مزد رسالت خاتم الانبیاء چیست؟ اصلاً قابل درک نیست. ابراهیم خلیل باید بفهمد که رسالت خاتم یعنی چه و ارزش و اجر این رسالت را خدا مودت به ذی‌القربا قرار داده است. بعد خود پیغمبر هم فرمود: «اقرب الخلق علی فاطمه». آن وقت نتیجه این می‌شود که قلم زدن و شعر گفتن برای حضرت زهرا، آن شهر را منقلب کردن از نظر هیات عزا در شهادت حضرت زهرا همه می‌شود مودت به ذی‌القربا. بعد اجر رسالت عظمی، حال دیگر ما چه کاره‌ایم که شرح بدهیم ارزش مطلب چیست.

در ادامه به شأن و جایگاه صدیقه کبری (سلام الله علیها)، در صحرای محشر و بهشت برین پرداخت: اولین بهشتی در سخنان آیت‌الله دو نکته جالب وجود دارد ـ نکاتی که تاکنون شنیده نشده است ـ : اولی وصیت کتبی حضرت زهرا (س) به امام علی (ع). دوم هم مقام و ارزش آن حضرت است که طبق روایات پیشاپیش حضرت رسول (ص) گام در بهشت می‌گذارد و این از نظر ارزش زن در اسلام اهمیت فراوان دارد.

آیت‌الله می‌گوید: حضرت زهرا را چه کسی شناخته؟ همه علمای سنی معترفت‌اند روز قیامت خاتم‌النبیین (ص) سوار بر براق است اما جلوی آن فاطمه زهرا (س) است. این جور است حشر او در روز محشر. مهم این است که نص روایت است آن هم از کتب شیعه نیست، از کتب عامه است. بهشتی که خدا ساخته و مرکز قرب اوست. اول شخص باید اول به آن وارد بشود. اول شخص عالم کیست؟ پیامبر عالم است، اما می‌بینیم که مقدم بر پیامبر، حضرت فاطمه زهرا است و اولین قدمی که به عرصه بهشت می‌خورد، قدم حضرت زهرا (س) است و قدم بعد قدم خاتم‌الانبیا.

شما اهل فرهنگ و هنر هستید، مردم عادی نیستید، در این بین فکر کنید و ببینید آن جنازه برداشته می‌شود، اگر کسی تصور بکند یک همچین شخصی نیمه شب بدنش آن جور غسل می‌شود، دختر پنج ساله، پسرها، غوغایی است. آن جنازه برداشته شد، شب دفن شد، بعد به امیرالمؤمنین وصیت نوشت و گذاشت در بالین خودش، بعد که دفن شد و بازگشت، وصیت را از کنار بستر حضرت برداشت و بعد وصیت را خواند که گفتنی نیست. آن وصیتی که کمر عالم را می‌شکند. وظیفه هر کسی خصوصاً وظیفه کسانی که اهل فرهنگ و هنر هستند، یعنی اهل فکر و ذوق هستند، اینها باید تمام قدرت فکری و ذوقی خود را در این راه صرف کنند که فردا حسرت نخورند که می‌توانستیم یک قلم بیشتر، یک شعر بیشتر، یک نوشته و خطابه بیشتر در این قضیه بگوییم و نگفتیم. این حسرت خواه‌ناخواه همه ما یک روز مردن داریم و یک که هر دو روز هم بزرگ‌ترین مصیبتش حضرت که چرا می‌توانستیم این کار را بکنیم و نکردیم، چرا می‌توانستم کردم و کمتر کردم، آن وقت درجات در آن‌جا برحسب این مقامات است.

(روزنامه شرق ـ مورخه پنجشنبه 26 اردیبهشت ماه 1389 )

اگر بخواهیم وضعیت بحرانی جامعه امروز خودمان را شناسایی کنیم باید به نقطه نظرات مشترکی برسیم به نظر من بحران موجود ناشی از اختلافیست که روز به روز عمیق‌تر می‌شود و جامعه را با خطر انشقاق روبرو می‌کند.

یکی از عواملی که موجب تشدید اختلافات شده است، عدم پذیرش واقعیتی به نام اختلاف است و به نظر می‌رسد که برخی از عناصر شاخص تصمیم‌گیر و تأثیرگذار وجود اختلاف را نمی‌پذیرند و بر این اعتقادند که اختلافی وجود ندارد بلکه بخش ناچیزی از جامعه که می‌توان از آنها به اذناب بنی‌امیه تعبیر کرد موجب بحرانی شدند که باید در حذف آنها کوشید

لذا از منظر آنان به کارگیری واژه اختلاف برای تعریف وضعیت امروز جامعه معنایی ندارد و از آنجا که اختلافی را قائل نیستند راهکارهای برون‌رفت از بحران را نیز بر اساس رویکرد خود طراحی می‌کنند

اختلاف در جامعه‌ای عینیت پیدا می‌کند که بین دو جمعیت و یا بیشتر ایجاد شود اما اگر ما معتقد باشیم که طرف مقابل ما فاقد پایگاه اجتماعیست و تنها خس و خاشاکی هستند که با باد جابه‌جا می‌شوند و به زودی مضمحل می‌شوند آنگاه نمی‌توانیم کش و قوس با طرف مقابل را اختلاف بنامیم

ولی آنچه پایه تحلیل این جانب است وجود اختلاف در جامعه است و لذا کسانی که معتقد به داشتن پایگاه اجتماعی یکی از دو طرف صحنه نباشد نمی‌توانند مخاطب این متن قرار گیرند اما اگر بپذیریم که بحران موجود در جامعه ما ناشی از اختلافات گروهیست و نیز این فرض را قطعی بدانیم که اکثریت مطلق دو طرف اختلاف پایبند به مذهب شیعه اثنی‌عشری هستند راهکار پیشنهادی اینجانب برای خروج از بحران قابل عرضه است

بزرگان ما از قول معصومین (س) به ما آموخته‌اند که اگر در جامعه شیعی اختلافی بروز کرد به امر اولتان که همان ولایت ائمه معصومین (س) می‌باشد برگردید و به آن ریسمان چنگ بزنید

حال تمسک به ائمه معصومین در جامعه‌ای که دچار اختلاف شده چگونه میسر است، از فهم کوچک من خارج است و نیازمند به استفسار از رهبران، فقها، عرفا و بزرگان دین‌شناس، جامعه‌شناس و فرهنگ‌شناس است لیکن چه اشکالی دارد اگر اینجانب نیز تصورات خود را جهت نظر خواهی از دوستان ارائه کنم

به تصور من تمسک به اهل بیت (ع) را در این مورد می‌توان به تمسک درونی و بیرونی دسته‌بندی کرد؛ در تمسک درونی این قلب افراد است که با تعظیم شعائر اهل بیت (ع) و تفکر در سیره آنان و درخواست و دعا از ایشان در پی یافتن صراط مستقیم باید باشد.

اما در تمسک بیرونی آموزه «انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم» باید در دستور قرار گیرد و در بستر انی سلم لمن سالمکم دایره خودی و غیر خودی مشخص و نحوه همگرایی معین می‌شود

به عبارت دیگر در حوزه تولی و تبری که همان دایره محبت به اهل بیت شناخته می‌شود باید اختلافات را به ارزیابی گذاشت و همگرائی‌ها و واگرائی‌ها را آشکار ساخت که در این صورت مفهوم رحمت بودن اختلاف امت پیامبر اکرم(ص) مصداق می‌یابد

لیکن بیرون دانستن گروه مقابل ـ که اظهار محبت به اهل بیت دارند ـ از دایره خودی و احیاناًً تکفیر و لعن و انکار آنان ما را از بهره‌برداری از این توصیه اساسی محروم می‌کند

البته حفظ حریم این دایره بیشتر باید توسط بزرگان جامعه صورت گیرد ولی وظیفه نخبگان، مسئولیت عمومی افراد جامعه را سلب نمی‌کند و همه موظف به رعایت حدود و ثغور دایره محبت آل‌الله هستند در نتیجه اگر تولی و تبری آل‌الله مبنای موضع‌گیری ما له و علیه دیگران باشد، اختلافات و بحران موجود نه تنها آزار دهنده نخواهد بود بلکه رحمت‌آمیز نیز خواهد شد.

وظیفه ماست که این بستر ولایی و محبت‌آمیز را مغشوش نکرده و از آن تعریف گروهی و غلطی ارائه نکنیم بلکه از این سرمایه بزرگ دینی ـ اجتماعی ـ فرهنگی نهایت بهره‌برداری را بنمائیم.

هویت من ترکیبی از هویت اعتقادی، اجتماعی و رفتاری است که در زیر به آن می­پردازم.

1-   هویت اعتقادی:

هویت اعتقادی من از اینجا ناشی می­شود که جایگاه خود را در عالم خلقت اینگونه یافته­ام؛ مخلوق پروردگارم، ومصنوع او هستم و اگر چه به من اختیار داده که عصیانش کنم - متأسفانه تمام اوقات عمرم را در وادی عصیان گذرانده­ام- لیکن میدانم که عقل، خروج مخلوق از دایره حکومت خالق را مجاز نمی­شمارد.

خالق من پروردگاریست که دو پیامبر همزمان برای من نازل کرده؛ یکی پیامبر درونی که همان عقل من است و همواره با من همراه است و دیگری پیامبر بیرونی که موسی، عیسی و حضرت ختم­­المرسلین از آن جمله­اند و پس از ختم رسالت نیز دوازده امام معرفی فرموده که من در زمان آخرینشان زندگی می­کنم و او حاضری است دور از چشم من و ناظری است که وجودش را میتوان حس کرد اما نمیتوان با وی به گفتگو نشست.

عقل به من می­گوید: سهمی که حضرت پروردگار از عقل به تو (من) داده سایه­ای است از آنچه به عقل کل (یعنی حضرت ختم الانبیاء) داده است. لذا در محضر پیامبر بیرونی و جانشینان معرفی شده­اش، شاگردی کن و مطیع فرمان باش!

اما در غیاب آنان عقل مدعی فرماندهی و وجود من است و می­بایست عنان نفس خویش را بدو بسپارم.

عقل مدعی است که پیامبر درونی من بوده چه در زمان غیبت کبری و چه در غیبت صغری بر من ولایت دارد اما همین عقل در حضور معصوم عنان نفس مرا میگیرد و کشان کشان به محضر معصوم برده تا در آنجا زانوی ادب بزند.

٢-   هویت اجتماعی:

هویت اجتماعی من نیز از سه عنصر تشکیل شده که به ترتیب قدمت زمانی شامل موارد زیر است:

الف- سابقه محبت به اهل بیت

ب- سابقه فعالیت سیاسی

ج- سابقه پاسداری

مورد "الف" اگرچه بعدی از هویت اجتماعی مرا تشکیل میدهد ولی "توسعه نیافته" است و تنها دوستان نزدیک من مرا خادم اهل بیت می­شناسند و بلکه بسیاری از هیئتی­ها روش مداحی مرا نمی­پسندند و پیوند بین من با آنان در این موضوع از نوع فرزندان ناپدریست، لیکن این بخش از هویت من اصالت وجودی من است و آن را با هیچ چیز دیگری معامله یا معاوضه نمی­کنم! حتی اگر صدای زمزمه مصیبت خوانی­ام به گوش هیچ کس نرسد، درون دلم "عزاخانه" به پا می­کنم و برای خویش روضه می­خوانم.

لیکن در مورد "ب"­ به غلط فردی سیاسی شناخته شده­ام؛ بلکه سیاسی بودنم ریشه در عقاید مذهبی­ام دارد و چون اعتقاداتم از عاشورا و تاریخ اهل بیت سرچشمه می­گیرد و با مکتب خمینی به "روز­رسانی" شده است، سیاسی بودنم کاربردی شدن اعتقادات من است که اگرچه در این حوزه عصیان فراوان کرده­ام اما این بعد هویتی من مفهوم مستقلی از عقایدم  ندارد.

اما در مورد "ج" که در واقع بیشترین بخش کارنامه اجتماعی مرا در بر می­گیرد نیز دقیقاً ریشه در ابعاد "الف" و "ب" حقیر دارد و اگر نبود تعلق خاطرم به اهل بیت و در پی شعار "یا لیتنا کنا معک" نمی­رفتم، سیاسی نمی­شدم! پشت پرچم خمینی راه نمی­افتادم! و اگر پشت این پرچم نمی­آمدم مرا با انقلاب و سپاه چه کار بود؟!

اما دست تقدیر و خواست "لیلی" مرا به جیره­خوار انقلاب و سپاه تبدیل کرد به طوری که امروز شأن اجتماعی خود را مدیون این دو واژه هستم و اکثراً مرا بدین سمت می­شناسند، اعم از آنکه فرزند خلف یا ناخلف مرا بخوانند.

به عبارت دیگر اگر خواستگاه اعتقادی من عاشورا و توحید عاشورایی است، اما خواستگاه اجتماعی من از منظر آشنایان دوردست هویت انقلابی- پاسداری من است و هویت اجتماعی من با سرنوشت سپاه و انقلاب گره خورده است گرچه پاره­ای از همسنگران قدیمی از من خشمگین باشند.

٣-   هویت رفتاری:

با توجه به آنچه گفته شد تحلیل هویت رفتاری من مجزی از هویت و خواستگاه اعتقادی و اجتماعی من نیست.

اما کمتر کسی به خواستگاه اعتقادی من توجه دارد بلکه این خواستگاه اجتماعی من است که هویت بیرونی مرا شکل میدهد. لذا چه بخواهم و بخواهند و یا چه نخواهم و نخواهند، رفتار من با ذره­بین خواستگاه اجتماعی­ام رصد می­شود از همین بابت ملتزم به رعایت چارچوبی هستم که مبتنی بر آن دل به انقلاب سپردم و بیش از بیست سال در سازمان سپاه خدمت کردم و آن چهارچوب چیزی نیست جز رعایت ارزش­هایی که میراث خمینی است. هرچند که برخی از ارزش­های مزبور "همه فهم" است و برخی دیگر نیازمند به کاوش و پژوهش بوده و به مقتضای زمان شناخته می­شود.

*در پایان خواستار نقد جدی دوستان نسبت به مطالب فوق می­باشم.      

سایت تابناک به نقل از حجة الاسلام محمد مطهری (فرزندشهیدمطهری)نوشت:

امام خمینی (ره) نه تنها انقلاب را لحظه به لحظه رهبری کرد بلکه برای حفاظت از آن در غیاب خود، نکات راهگشایی را نیز برای حامیان نظام اسلامی به یادگار گذاشت. یکی از آن نکات هوشمندانه این بود که هرگاه دیدید دشمنان از شما تعریف کردند معلوم می‌شود عیبی در کار است (صحیفه نور، ج 17، ص 250).

متأسفانه این هشدار بجا ـ که پس از ارتحال امام، با تعابیر مختلف از جمله همسو نشدن با دشمن، شاد نکردن دشمن و عدم تکرار سخن دشمن از سوی رهبر انقلاب نیز بارها مورد تأکید واقع شده است ـ برخی دلسوزان را به اشتباه انداخته تا آنجا که گمان کرده‌اند که «هر سخنی» که دشمن از آن استقبال کند یا به شادی دشمن منجر شود، یقینا ماهیت ضد نظام و انقلاب دارد! برای روشن شدن مسأله با چند مثال آغاز می‌کنم.

بدون شک امام خمینی شاگردی به بزرگی مطهری و دشمنی به بزرگی شاه نداشت. اما همین شاگرد، بارها بزرگترین دشمن امام را شاد کرد. زمانی که مجاهدین (منافقین) با شاه مبارزه می‌کردند، مطهری علم مخالفت با آنها را برافراشت و از جمله شدیدا از اینکه آنان مطالب خود را به جای «به نام خدا»، با «به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران» آغاز می‌کردند انتقاد کرده، آن را مصداق شرک خواند و باعث اختلاف میان مبارزان شد، به گونه‌ای که گروهی از انقلابیون مطهری را همکار ساواک خواندند.

مطهری چندین بار دیگر نیز دشمن امام و خودش را شاد کرد: در مجله فاسد زمان شاه یعنی «زن روز» سلسله مقالات نوشت، سالها مردانه علیه مارکسیسم ـ که شاه آن را تهدید بزرگی علیه حکومت خود می‌دید ـ مبارزه سرسختانه کرد و حتی صنف خود یعنی روحانیت را چند بار در کتب و سخنرانیهایش «درخت آفت زده» خواند، با اینکه خود بزرگترین مدافع اساس روحانیت بود و حتی شهید «تز اسلام منهای روحانیت» شد. اتفاقا همین کارهای «دشمن شاد کن» مطهری، بیت الغزل هر ساله سخنرانان در تجلیل از مقام اوست.

چگونه است که امام از میان شاگردانش همان کسی را که بیش از همه دشمن او را شاد کرده بود «پاره تن» و «حاصل عمر» خویش خوانده، آثارش را بی استثنا آموزنده و روانبخش دانست؟! شاد شدن شاه از برخی اقدامات مطهری چگونه با هشدار امام که در ابتدای مقاله ذکر شد سازگار است؟

نکته قابل توجه این است که حتی خود امام و رهبر انقلاب هم گاهی اقداماتی کرده‌اند که در عین درست بودن، دشمنان هم از آن شاد شده‌اند و این روشن ترین دلیل است بر اینکه از نظر امام و رهبر انقلاب هر اقدامی که دشمن از آن شاد شود لزوما نادرست نیست.

همه به یاد داریم که در زمان حیات امام، اسرائیل و دشمنان قسم خورده انقلاب، همواره خواستار آزادی بی‌قید و شرط افرادی مانند بمب‌گذاران و جاسوسان و ترورکنندکان مردم بیگناه در خیابان بودند. اما در همان دوران، امام خمینی چند بار محکومان دادگاه انقلاب را مورد تخفیف مجازات و عفو قرار داده و اسباب آزادی برخی از آنان را فراهم نمود. آیا هیچ نادانی پیدا می‌شود که بگوید امام با این اقدام خود در جهت منافع اسرائیل حرکت کرده است؟! یا رهبر انقلاب اخیرا دستور تعطیلی بازداشتگاه کهریزک را صادر کردند. این کار تأییدی بود از بالاترین مقام نظام اسلامی بر وقوع بدرفتاری با برخی بازداشت شدگان، که عزل و بازداشت دوازده نفر از عاملان وقایع کهریزک را به دنبال داشت. آیا این اقدام کاملا درست، اسباب شادی دشمن و نیز سوء استفاده او را فراهم نکرد؟ اگر همیشه و در همه جا شادی یا سوء استفاده دشمن، معیار منحصر به فرد بود این دستور باید به صورت محرمانه صادر می‌شد.

نه تنها در سیره بزرگان، بلکه حتی در آیات قرآن، سیره پیامبر (ص) و ائمه (ع) به موارد بسیاری می‌توان اشاره کرد که دشمنان برای آن شادی کرده‌اند. داستان تغییر قبله، از نمونه آیات دشمن شاد کن است. خداوند متعال که برای او علم به حال و گذشته و آینده یکی است قطعا می‌دانست که تعیین بیت المقدس به عنوان قبله اول مسلمانان، باعث نه تنها شادی بلکه طعنه دشمن می‌شود و چنین هم شد، اما این امر باعث نشد خداوند از ابتدا کعبه را قبله مسلمانان اعلام کند. اگر «شاد شدن» دشمن «تنها ملاک» برای ارزیابی درستی یک کار است باید گفت نعوذ بالله فرمان اولیه در مورد قبله غلط بوده است!

در سیره اهل بیت هم مصادیق فراوان است. آیا وقتی امیرالمؤمنین (ع) یاران خود را «نامرد» خواند (یا اشباه الرجال و لا رجال) دشمن بزرگ خود یعنی معاویه را شاد نکرد؟ آیا کلام سوزناک و تأثیرگذار امام صادق (ع) به شیعیان که «مایه زینت ما باشید نه مایه ننگ ما» دست آویز دشمنان تشیع قرار نگرفت؟ پس رمز و راز مطلب کدام است؟

من فقط در مورد شادی دشمن توضیح می‌دهم که البته در مورد هرکدام از همسویی با دشمن، تکرار سخن دشمن، تعریف دشمن از یک فرد و... می‌توان توضیحات مشابهی ارائه کرد، گر چه درهر کدام ظرافتهایی وجود دارد.

اساسا قدم اول برای هر گونه اصلاح در اجتماع، پذیرش عیب و ایراد است و در عصر ایمیل و اینترنت و ماهواره، هیچ گونه پذیرش عیبی ممکن نیست مگر آنکه دشمن از آن آگاه شده و بالطبع اسباب شادی اش فراهم شود. اما نکته مهم و کلیدی این است که شادی دشمن دو گونه است: شادی «موقت» و شادی «طولانی یا دائم». در یک صورت است که شاد کردن «موقت» دشمن نه تنها مذموم نیست بلکه واجب است و آن زمانی است که تنها راه پیشگیری از شادی طولانی و بلکه همیشگی دشمن، شاد کردن موقت او باشد.

امام فرمود اگر این نظام خدای ناکرده سقوط کند لااقل تا قرنها نمی‌توان سربلند کرد (صحیفه نور، ج18، ص17). بنابراین سقوط نظام، معادل شادی چند صدساله دشمن است. پس وقتی ظلمی از ناحیه حکومت صورت می‌گیرد ـ که به فرموده پیغمبر(ص) نابود کننده هر حکومتی است ـ و عده‌ای توجیه گر وارد میدان می‌شوند و عده‌ای دیگر تنها به دنبال تصفیه حسابهای جناحی می‌دوند چه کسی باید به این ظلم‌ها اعتراض کند؟ اگر فرد معترض اصلاح‌طلب باشد، می‌گویند به خاطر ناراحتی از شکست در انتخابات است. بنابراین کسانی که عشق به نظام داشته و از هر گونه خط بازی پرهیز داشته‌اند و احتمال می‌دهند سخنشان تأثیری داشته باشد وظیفه خطیری به عهده دارند .

بگذار در کنار سرور بسیاری از نیروهای دوستدار انقلاب، ده سایت ضد انقلاب هم چند روزی خوشحال باشند که صدای پسران مطهری هم از ظلمها درآمد، اما در عوض، پس از سقوط نظام، شادی چند صد ساله و نسل اندر نسل نکنند. در این موارد «شادی» موقت دشمن در واقع «دلخوشی» اوست و نباید آن را ملاک مطلقی برای درستی یا نادرستی یک اقدام قرار داد.(1)

یک دلیل تن دادن به شادی دشمن در قرآن و روایات و سیره بزرگان دقیقا همین است که گرچه آن اقدام برای دشمن سرور و شادی به همراه آورده است اما در واقع او را از شادی بزرگتر محروم کرده است و نوعا دشمن بدان واقف نبوده است. (مثلا شاه از مقاله زن روز مطهری شاد بود اما غافل بود که مطهری فرصتی برای تبیین اسلام برای قشری که هرگز در آن زمان راه دیگری برای رساندن پیام به آنان نبود پیدا کرده بود.)

به هر حال تردیدی نیست که بدرفتاری غیر قابل انکار با برخی از بازداشت شدگان وقایع اخیر اسباب شادی چندین ساله را برای دشمن فراهم کرده است. اما پرسش این است که چرا امروز مجبوریم به این «شادی چند ساله» تن دهیم؟ پاسخ روشن است: برای اینکه در گذشته حاضر نشدیم به «شادی چند روزه» دشمن تن دهیم و لو عدالت قربانی شود. این مطلب را می‌توان در قالب یک مثال توضیح داد.

اگر فرضا دو سال پیش یکی از ائمه جمعه در خطبه هایش مرگ قطعی زهرا بنی یعقوب در زندان را مطرح می‌کرد (دختر پزشکی از یک خانواده مذهبی که در مهرماه 86 در پارکی در همدان دستگیر شده و دو روز بعد جنازه اش به خانواده او تحویل داده شد)، برخی دوستان از سر دلسوزی و برخی مدعیان طرفداری از رهبری می‌گفتند چرا حرفهای دشمن شادکن می‌زنید؟ ندیدید دیشب بی بی سی سخن شما را با آب و تاب نقل کرد؟

مسلما از چنین اقدامی رادیوهای بیگانه استقبال می‌کردند و چند روزی سرخوش بودند اما نتیجه اش این بود که هر کس در محیط بسته زندان کار می‌کند مطمئن می‌شد که تخلف او می‌تواند در خطبه‌ها و یا در اخبار مطرح شود و فریاد «یا للمسلمین» هر مظلومی می‌تواند بی‌ملاحظه علنی گردد. در این صورت آیا امروز کسی جرأت می‌کرد با مرحوم روح الامینی و امثال او چنین رفتار کند؟ آری، با رسانه‌ای نکردن مرگ زهرا بنی یعقوب به خیال خودمان از بدنام شدن نظام جلوگیری کردیم و آن شادی چند روزه را از دشمن گرفتیم ولی امروز در عوض، شادی چند ساله را تقدیمش کرده ایم.

بگذریم از اینکه چنین «خدمت» بزرگی به انقلاب از سوی همین امام جمعه فرضی، توسط برخی رسانه‌ها به «خیانت» تعبیر می‌شد و با بهره گیری از شغل پرطرفدار تحریفگری و با سرهم کردن تصاویری از فاکس نیوز و سخنرانی نماینده مجلس اسرائیل و با ارائه تفسیری نادرست از این سخن صحیح امام که حرفهای دشمن شادکن نزنید، بار دیگر به همگان پیام داده می‌شد که سخن به میان آوردن از این قبیل امور فقط در آخرت امکان پذیر است.

از این گونه خدمات به انقلاب زیاد شده است. هر وقت قرار شد تخلفی امنیتی مربوط به درون نظام مورد رسیدگی قرارگرفته یا علنی شود و یا با آقازاده‌ای برخورد شود، توجیهاتی از قبیل شاد نکردن دشمن و حفظ آبروی نظام و بدبین نشدن مردم از راه رسیده‌اند. نتیجه این شده است که در جامعه ما حتی گاهی «اقوی» (قوه قضاییه) نمی‌تواند حق خود را از «قوی» (آقازاده) بگیرد در حالی که در جامعه مطلوب پیامبر «ضعیف» باید بتواند حق خود را از قوی بگیرد آنهم بدون لکنت.

آنچه گفته شد تنها در حد مجال این نوشتار بود و دقایق بسیاری در این باره وجود دارد که باید در فرصتی دیگر به آنها پرداخت اما از آنجا که در فضای غبارآلود کنونی بازار تحریف داغ بوده و نه تنها با کمرنگ شدن اخلاق رسانه‌ای بلکه بعضا با فقدان حیای رسانه‌ای و بلکه با نوعی رذالت رسانه‌ای مواجهیم لازم است نکاتی را تاکید کنم.

1. هشدارهای امام و رهبر انقلاب درباره توجه به عکس العمل دشمن کاملا صحیح و راهگشاست و یک «هشدار» بازدارنده است برای دوستداران انقلاب که ناخواسته در خدمت دشمن قرار نگیرند. اما بدین معنا نیست که هرگاه دشمن از اقدامی اظهار شادی کند «قطعا» آن کار نادرست است (گر چه در موارد بسیاری چنین است). مثلا حکم امام درباره اعدام سلمان رشدی کاملا درست بود اما چون برای یک «ذهن غربی» صدور حکم اعدام به سبب توهین به پیامبر قابل هضم نیست، رسانه‌های ضد اسلامی برای مخالف نشان دادن اسلام با آزادی و حقوق بشر، از آن استقبال فراوانی کردند. حکم امام بر طبق مبانی اسلامی و عقلی کاملا قابل دفاع است و سوء استفاده و شادی دشمنان هرگز از اعتبار آن نمی‌کاهد. بله، اگر کاری «تنها اثرش» شادی دشمن باشد در این صورت با اتکا به سخن امام می‌توان آن را باطل دانست.

2. نه امام و نه رهبری هیچ گاه نگفته‌اند که برای تعیین صحت و سقم یک سخن، به محتوا توجهی نکرده و فقط به سایتهای ضد انقلاب مراجعه کنید، اگر استقبال کرده بودند حتما آن سخن غلط است! آیا اسلامی که می‌گوید که به خود «گفته» (ما قال) و نه به «گوینده» (من قال) باید توجه کرد، استقبال دشمن را «ملاک مطلق» قرار داده است؟! اگر چنین باشد باید گفت زمانی که امام علیه آمریکا مردانه ایستاد کار اشتباهی بود چون شوروی و چین کمونیست از آن استقبال می‌کردند!

مخالفت امام با آمریکا از قلب سرشار از ایمان، غیرت دینی و اتکال به خداوند نشأت گرفته و نوعی عبادت بود، این مخالفت هیچ ربطی به مخالفت شوروی یا چین که تحت تأثیر افکار مارکسیستی و حرصهای اقتصادی و دهها عامل دیگر دنیایی بود نداشت گرچه این دو مخالفت در ظاهر با هم همسو بودند. ضمنا اگر تنها ملاک درستی، اتخاذ موضعی بر خلاف موضع دشمن است، آیا در صورتی که دشمن به هر دلیل موضع خود را پس از مدتی تغییر داد ما هم باید موضع خود را تغییر دهیم تا همچنان با او مخالفت کرده باشیم؟

3. شناخت دقیق مبانی دشمن شناسی امام خمینی نیاز به پژوهش لااقل یکساله گروهی از محققین زبده دارد. به فراموشی سپردن بسیاری از رهنمودهای دیگر امام و حتی سیره خود امام و چسبیدن به ظاهر یک جمله، مانند آن است که کسی چنین استدلال کند که امام از روحانی بودن خود در دهه آخر عمر پشیمان شده بود چون خود چنین گفت که «ای کاش من یک پاسدار بودم».

حتی اگر با روایات معصومین (ع) هم بخواهیم چنین خام برخورد کنیم به نتایج باطلی می‌رسیم. در روایات آمده است که کسی که برای رضای خدا مجلس غیبتی را ترک کند بهشت بر او «واجب» می‌شود. این سخنی است درست و توضیح قانع کننده‌ای دارد ولی آیا کسی می‌تواند این را ملاک مطلق قرار داده، پس از یک بار بلند شدن از مجلس غیبت، تا آخر عمر به هر فسق و جنایتی دست بزند و با استناد به این روایت توقع بهشت هم داشته باشد؟ قطعا معنای عمیق این روایت این نیست.

اگر در تفسیر سخنان امام خمینی دقت لازم را به خرج ندهیم به مشکلات زیادی بر می‌خوریم. روزنامه‌ها و کارشناسان صهیونیستی بارها به تمجید از کیاست، تدبیر و صداقت سید حسن نصر الله پرداخته‌اند و نیز همانها خواستار نابودی ملاعمرند، ولی نه اولی منقصتی برای رهبر بی بدیل مقاومت است و نه دومی منقبتی برای رهبر بی عقل طالبان.

در اینجا متواضعانه از اهل فکر می‌خواهم که با نقد منصفانه این مقاله به این بحث غنا بخشیده و نویسنده را بر خطاهای احتمالی اش واقف سازند. (البته همچنانکه اشاره شد طرح فنی این بحث نیاز به پرداختن به جزئیات فراوانی دارد از جمله اینکه دشمن باید دقیقا تعریف و انواع دشمن باید تفکیک شود و هر کدام از شادی دشمن، عدم تکرار سخن دشمن، همسو نشدن با دشمن و ... جداگانه مورد بررسی قرار گیرد).

نیازی به ذکر نیست که کسانی که در طول سالها با تفاسیر خود خواسته از سخن امام و رهبر انقلاب، بسیاری را بدون دلیل کافی و با همین نوع تحلیلها از حول انقلاب و ولایت فقیه رانده و برای آن شادیها کرده‌اند – که من علت این شادی را نمی‌فهمم - مخاطب این مقاله نبوده و نیستند، همان کسانی که برای پاسخ به هر مطلبی ابتدا به تحریف سخن نویسنده پرداخته و سپس نقد! را آغاز می‌کنند و غالبا به کمتر از اثبات ارتباط نویسنده با بیگانگان رضا نمی‌دهند.

در اینجا به همه عاشقان انقلاب توصیه می‌کنم که هیچگاه این نکته را از یاد نبرند که هر گاه افراد حرفه‌ای و معلوم الحال، در برابر سخن گفتن از یک ظلم مسلم و قطعی در نظام اسلامی، به اموری مانند شاد نکردن دشمن متوسل شدند باید قویا احتمال داد که چنین افرادی نگران شادی دشمن نیستند بلکه نگران لو رفتن دوستانند.

اما امروز چه باید کرد؟ به نظر می‌رسد بهترین راه برون رفت از وضعیتی که کشورمان بدان گرفتار آمده، رساندن رایحه عدالت به همه مشامهاست و این امر البته شادی موقت دشمن را به دنبال خواهد داشت. تحقق چنین امری بدون اصلاح نظام اطلاع رسانی ممکن نیست، اصلاحی که برکات بی شمار داشته و وحدت و اعتمادی حتی بیش از گذشته به جامعه برخواهد گرداند. (2)

در کشوری که نظام اطلاع رسانی اش درست عمل می‌کند نه انتخاباتش به جنجال طولانی می‌کشد و نه هیچ کس می‌تواند در کشاندن مردم به کف خیابانها توفیق یابد. سیاستهای کنونی اطلاع رسانی امروز، بخشی از مردم را ناخودآگاه روانشناس کرده است. بیش از آنکه ببینند رسانه ملی چه می‌گوید به این فکر می‌کنند که چرا چنین می‌گوید و در پس یک مطلب چه چیزی می‌خواهد القا کند.

امیدواریم روزی به نقطه‌ای برسیم که همه گروههای دوستدار انقلاب پس از هر حادثه‌ای متفق القول باشند که امشب حقیقت از زبان رسانه ملی بی ملاحظه گفته خواهد شد. اما تا زمانی که بخواهیم با تفاسیر تنگ نظرانه از مفاهیمی چون شادی دشمن، آبروی نظام، حفظ نظام، ظلم به نظام و بدبین نشدن مردم و مانند آن حاشیه امن برای متخلفان - از هر دسته که باشند - ایجاد کنیم راه به جایی نخواهیم برد.

برای بقای انقلاب، شادی روح امام، پاسداری از خون صدها هزار شهید و برای محروم کردن دشمنان از شادی دائمی، چاره‌ای نیست جز آنکه دشمن را کمی شاد کنیم.


-----------------------------
پی نوشت‌ها:
1ـ ممکن است گفته شود به جای اقدام به انتشار مقاله، اعتراض به ظلمها می‌توانست به صورت غیر رسانه ای مطرح شود تا دشمن حتی از همان شادی «موقت» هم محروم شود. پاسخ این است که حتی با رسانه ای کردن هم امید چندانی به اصلاح نبود همچنان که وقتی سال گذشته سیزده مقاله «دشمن شادکن» در سایت تابناک منتشر کرده و در مقاله پنجم تحت عنوان «آبرویش را بریز و او را به مردم معرفی کن» از بی‌توجهی به نامه استمداد خانواده زهرا بنی یعقوب انتقاد کردم و باز در یک مصاحبه بر آن تأکید کردم هیچ ثمری نداشت.

روشن است که دفاع از مظلومانی که فریادرس ندارند و به هر طریق از سوی حکومت آسیب دیده اند در اولویت است و موضوع مقاله گذشته درباره ظلم حکومتی بود (برخوردی که می‌توانست قاطعانه باشد ولی ظالمانه نباشد). البته برخی از بسیجیان نیز در جریانات اخیر آسیب دیدند ولی این افراد فریادرس دارند و چنانکه دیدیم تصویر برخی از ضاربان آنان به سرعت از تلویزیون و یا در قالب دادگاه علنی پخش شد.

برای بی کسی برخی مظلومان حوادث اخیر همین بس که با اینکه ظلم صورت گرفته در کوی دانشگاه دل رهبر انقلاب را به تعبیر خودشان «خون» کرد ـ تعبیری که در مورد هیچ‌کدام از وقایع اخیر به کار برده نشد ـ اما پس از این شکوای علنی بالاترین مقام کشور حتی از یک دادگاه غیرعلنی هم خبری نشد. این است دلیل اینکه در مقاله گذشته سخنی از مظلومان بسیجی به میان نیامد.

البته کسی که به مردم معترض در یک اعتراض آرام، ناسزاهای آنچنانی نثار کرده و از کتک زدن آنان لذت می برد و در وبلاگش از اینکه فردا عده ای دیگر را کتک می‌زند ابراز خوشحالی کند اساسا بسیجی نیست ولی کسی که در برخورد با یک آشوبگر واقعی در دفاع از جان و مال و ناموس مردم آسیب می‌بیند صد البته قهرمانی بزرگ ویک بسیجی واقعی و مایه افتخار است و هر ظلمی که بر او رفته باید جبران شود. 

2ـ نقد من نسبت به نظام اطلاع رسانی ارتباطی با جریانات اخیر ندارد. سال گذشته در مقاله‌ای با عنوان «ام المشکلات کشور چیست؟» توضیح داده‌ام که چگونه با یک سیاست اطلاع رسانی واقع بینانه می‌توان ناراستیهای کشور در زمینه‌های مختلف را سامان داد.

همایش "حامیان نسل سومی" مهندس موسوی با حضور فرزندان شاهد، ایثارگران، آزادگان و سرداران شهید با هماهنگی کمیته جوانان و دانشجویان ستاد مهندس موسوی به مناسبت سالروز فتح خرمشهر برگزار خواهد شد.

به گزارش قلم، حسین احمدی دبیر این همایش در این زمینه اظهار کرد: کمیته ایثارگران با تاسیس دو کارگروه ایثارگری و ایثارگران به ترتیب با محتوای " اندیشه‌های امام راحل، دیدگاه مهندس موسوی، اندیشه سرداران شهید دفاع مقدس و آسیب‌شناسی نگاه ابزاری به ایثارگری" و همچنین "مبارزان سیاسی انقلابیون و زندانیان قبل از انقلاب، دوران انقلاب و جنگ، دوران پس از جنگ شامل نسل سوم یعنی فرزندان شاهد و ایثارگر"، فعالیت تازه‌ای را آغاز می‌کند.
او بحث در خصوص دوران پس از جنگ تحمیلی و نسل سوم فرزندان شاهد و ایثارگر انقلاب را بسیار بااهمیت توصیف کرد و گفت: مهندس موسوی با توجه به احکامی که در زمان نخست‌وزیری از حضرت امام (ره) درباره رسیدگی به امور خانواده‌های شاهد و ایثارگر دریافت کرده بود توجه ویژه‌ای به این قشر ارزشمند جامعه دارد. این همایش با همکاری کمیته دانشجویان و جوانان ستاد مهندس موسوی برگزار می‌شود.

احمدی افزود: به نظر می‌رسد در نگاه به نسل سوم یعنی نسل بعد از جنگ و فرزندان شاهد و ایثارگر به نوعی نسبت به این جریان ارزشی و قشر ارزشمند جامعه، بی‌توجهی و غفلت شده و اصلاح این بی‌توجهی، نیازمند به تبیین و بازگشت با رویکردی نو به آرمان‌های انقلاب و خط امام راحل است.
دبیر همایش حامیان نسل سومی مهندس موسوی گفت که جزئیات این همایش که ابتدا در تهران برگزار می‌شود در آینده اعلام خواهد شد.
...................................................................................................................

حاج محسن :

بنده در کمیته ایثارگران ستاد میرحسین درخدمت ایثارگران نسل اول،دوم و سوم هستم! (انشاالله) 

من معتقدم که نسل سومی های ایثارگر دو دسته اند:

١-نسل سومی هایی که با حمایت آشکار از راه شهیدان ، علاقه مندی خود را به ارزشهای والای انقلاب اسلامی به نمایش می گذارند و از نبودن در صحنه های جهاد و شهادت غبطه می خورند.

٢-آن دسته از نسل سومی هایی که برای صیانت از خون شهدا با هرگونه بهره برداری سیاسی و جناحی از نام شهید و ایثارگران به مخالفت بر می خیزند و در این راه حاضر می شوند مورد غضب قرار گیرند و یاد آوران مبارزه دوران ستم شاهی هستند.

حاج محسن :

سلام بر خانم رجبی و همه کسانی که مطالب ایشان را به نقد گذاشته اند...

من می خواهم از زاویه دیگری وارد این گفتگو شوم...

اما قبل از هر چیز لازمست خودم را معرفی کنم...

در انتخابات 1376  و 1380 به خاتمی رای دادم...

در مرحله اول و دوم انتخابات 1384 به ترتیب به کروبی و هاشمی رای دادم...

رای سال 1376 من به خاتمی پاسخ منفی بود به انذیشه ای که می خواست مشروعیت مردمی نظام را بدست فراموشی بسپارد و حکومت اسلامی را جایگزین جمهوری اسلامی کند...

رای من به کروبی از این جهت بود که در بین نامزدهای 1384 او را بیش از دیگران متعهد به خط امام میدانستم...

رای من به هاشمی؛ترس از قدرت گرفتن جریانی بود که در انتخابات 1376 به گوشه ای رانده شده بود . درحالیکه از عملکرد ارزشی هاشمی بعد از رحلت امام  بشدت دلگیر بودم....

اما بعد از معرفی خودم عرض می کنم بجای انتقاد به خانم رجبی بیاییم به این واقعیت توجه کنیم که اظهارات وی نمونه ایست از یک اندیشه و یک جریان که در کشور ما وجود خارجی دارد...

لذا نباید با این مساله برخورد سطحی کنیم...

سخنان خانم رجبی هرچند که بی ادبانه تلقی میشود ولی حکایت از نکاتی است که به دردمندی او انجامیده و این دردمندی اوست که او را بفریاد واداشته...

البته ممکن است او در شناخت علل مشکلاتی که موجب دردمندیش شده  بخطا رفته باشد ولی ما باید طبیبانه به این دردمندی نگاه کنیم...

اندیشه خانم رجبی که ظاهرا از دوران ریاست جمهوری آقای هاشمی سرچشمه میگیرد تا قبل از دوم خرداد امکان بروز نداشت...

اگر شما هم با من هم عقیده هستید،پس اولین مساله اینجاست که چرا چنین انتقاداتی در دوره ریاست جمهوری پنجم وششم مجال ابراز نداشت

و چه شد که از دوم خرداد 1376 چنین تریبونهایی گشوده شد...

این یک مساله مهم سیاسی-اجتماعی است که بی توجهی به آن تحلیل ما را از وضعیت داخلی 20 ساله اخیر ناکار آمد میکند ...

من قبل از نامزد شدن آقای خاتمی برای انتخابات دهم  به دوستانم میگفتم نامزدی ایشان را به چند دلیل مفید نمیدانم ؛

یکی از دلایلم چنین بود :

میگفتم جریانی که در دوره ریاست جمهوری خاتمی و به بهانه مبارزه با او شکل گرفته با دردست گرفتن قدرت در دوره نهم و بروز ناکار آمدی اجرایی آن در حال فروپاشی است ولی درصورت نامزد شدن خاتمی این جریان سوژه ای برای احیای ایده یولوژی خود پیدا میکند و این معضل فکری-اجتماعی دوباره رشد میکند ...

من معتقدم فریاد خانم رجبی مبتنی بر ادراک او از انقلاب و خط امام است ، لیکن او در فهم خط امام خطا کرده است

لذا اگر امکان بازگشت عینی -نه شعاری- به خط امام میسر شود کوره گداخته امثال خانم رجبی(بشرط صداقت شان) خنک میگردد...

البته ما نباید فکر کنیم که این فریادها مختص گرایشات ضد اصلاح طلبان است...

مگر شاخه ای از بچه های تحکیم وحدت نیستند که در دهه اول انقلاب بیشترین نقش را در حرکت های انقلابی داشته اند و مدتی است که دنبال تریبون برای فریاد میگردند...

مگر اکبر گنجی پاسدار انقلاب نبود که دوم خرداد به او فرصت فریاد داد و او  بعد از گرفتن تریبون آن ادبیات را علیه هاشمی بکار برد ...

لذا میرحسین باید بداند که برای مدیریت فرهنگی کشور با چه موضوعات فکری-فرهنگی پیچیده ای روبرو است

و اگر برنامه هایش بجای باز کردن این گرههای فرهنگی به کور شدن آنها کمک میکند نباید وارد صحنه شود

هرچند که مشکلات فرهنگی 20 ساله اخیر به این سادگی نه قابل تحلیل است و نه بزودی قابل رفع

اما باید از میرحسین بپرسیم که جهت گیری او چگونه خواهد بود؟ 

با سلام به همۀ دوستان

و تبریک دیرهنگام میلاد نبی اکرم(ص) و حضرت صادق(ع)

و نیز تبریک حلول سال ١٣٨٨

اجازه می خواهم با استفاده از کتابخانۀ شخصی ام و مرور خاطراتم ، هفته نامۀ باز خوانی انقلاب را شنبه ها عرضه کنم و انشاالله اولین شمارۀ آن را قبل از تحویل سال منتشر می کنم و شمارۀ بعدی را در هفته سوم فروردین ١٣٨٨ ارایه خواهم کرد!

 اگر خدا بخواهد! و بشرط آنکه در ستاد میرحسین گرفتار نشوم . به وعده ام عمل خواهم کرد !

...............................................................................................................

خبر ویژه :
خاتمی از صحنه انتخابات کنار رفت !
حاج محسن:
تاریخ هرگز صداقت خاتمی را فراموش نخواهد کرد !
و پروردگار نیز ایثارگران را در دلهای غیر بیمار منزل خواهد داد !

درود دوست عزیز مشکل این است که مردم همیشه به دنبال شرایط بهتر هستند در زمان شاه فکر کردند چه خبره با احساس وبدون هیچ ارزیابی انقلاب کردند ونمی دانستند انقلاب از روی احساس از چاله به چاه افتادنه وحالا که با شعار استقلال آزادی جمهوری اسلامی انقلاب به ثمر رسید نه استقلال داریم نه آزادی ونه جمهوری اسلامی
آنچه نصیب مردم شد یک مشت دروغ بود وبس
وحالا رئیس جمهور این مردم همیشه در صحنه ... است همراه با حاه نور انکار ... دروغ عوام فریبی وبیرق عدالت که به این بیرق به جز استبداد واستحمار نبوده است
ومردم به این نتیجه رسیدند شاه چقدر آدم خوبی بود
واشتباه کردند
با تشکر از مدیر وبلاگ  

سحر :

از دوستانی که در این بحث شرکت می کنند تشکر می کنم و یک خواهش کوچک دارم...بیایید راجب خوبی و بدی انقلاب فعلا قضاوتی نکنیم و قدم به قدم پیش برویم...همه مردم ما حق دارند نظر خودشان و داشته باشند و موافق و یا مخالف باشند اصلا آزادی بیان یعنی همین و یکی از دلایلی که منجر به انقلاب شد نداشتن همین آزادی بیان بود و نبود انتقاد پذیری پس بیایید تعصب ها را کنار بگذاریم و بحث منطقی و علمی را آغاز کنیم و از شما خواهش می کنم ابتدا این سوال مرا جواب دهید آیا ما در ایران انقلاب دینی داشتیم یا دین انقلابی؟؟؟

 ٩ اسفند ساعت ١٠:٠۴

 شاخ نبات :

سلام شهرزاد قصه گو ... ممنون که اینقدر صریح ابراز احساسات کردی

ولی میشه چندتا سوال از شما داشته باشم؟

 1- از کجا میگید مردم به خاطر هیجانات و احساساتی که بر آنها حاکم بود انقلاب کردند؟!
2- استقلال را چگونه معنا میکنید؟ آیا استقلال این نیست که زیر سلطه کشورهای ستمگر نباشیم؟ و خود راه خود را برویم نه اینکه آمریکا یا هر کشوری افعال و باورهایش را به ما دیکته کند؟ از وضع موجود حمایت نمیکنم اما این هم بی انصافیست که استقلال موجود را نادیده بگیریم!

3- آزادی را چگونه معنا میکنید؟من معتقدم در هر کشوری قوانینی وجود دارد که باید به آنها احترام گذاشته شود... آزادی نیز تا حدی باید وجود داشته باشد که موجب هنجار شکنی و ایجاد هرج و مرج نگردد!
نظر شما چیست؟

4- جمهوری اسلامی را چگونه معنا میکنید؟
من کاری به کار درست یا غلط بودن کار رئیس جمهور ندارم اما اینکه دیگر واضح است که طبق آمار بانکها فاصله طبقاتی تا حدودی کم شده! (عرض کردم تا حدودی!)پس بیرق عدالت تا حدی کار خود را کرده!
 ١٠ اسفند  ساعت ١٠:٢٧

 شهرزادقصه گو :

درود بر همه گی
من کاملا موافقم انقلاب رای اکثریت بود وقابل احترام

اما یکی از دلایلش وجود آزادی بود

وگرنه اگر هر حرکتی مثل الان کنونی رخ می داد سر کوب بود وزندان وکسی جرات نمی کرد وارد این صحنه شود

پس مردم آزادی داشتند اما ظرفیتش را نداشتند

کشور ایران آنموقع هم مستقل بود

اگر کشوری با کشورهای دگر ارتباط داشته باشد وعین حال بگوید پیش به سوی تمدن بزرگ کشور ی موفق ومستقل است

پس ما تنها برای اندیشه های مذهبی واحساسات مذهبی قیام کردیم

وبازهم معتقد نبودیم مدیریت کشوررا اسلامی کنیم

قرار بود همانطور که امام گفت آزادی در حجاب داشته باشیم

به نظر من جمهوریت واسلامیت هم رعایت نشد

چون بعد از امام افراط هایی صورت گرفت که آرمانهای امام را نابود کرد

 نمونه بارز همین بگیر وببند ها وسرکوب های داخلی ودروغ وعوام فریبی مسئولان ...

 ما قرار نیست چون انقلاب کردیم در هر شرایطی از ان دفاع کنیم

خیلی ها با این اتفاقاتی که افتاد احساس گناه می کنند

به حکومت سابق رو یادش به خیر می گویند

واین گناه کسی نیست به جز عملکرد اشتباه حکومت کنونی
ممنون که به من سر زدید
از به چالش کشوندن موضوعات ممنونم
به امید اگاهی

 ١٠ اسفند  ساعت ١١:١٣

شهرزادقصه گو :

در مورد استقلال می خواستم بگویم ما در کشور خودمان در چنگال استبداد هستیم واستحمار انگار کشور ایران از عده ای از مردمش غصب شده است ووضعیت اقتصادی ایران نابودو سقوط کرده است بیرق عدالت احمدی نژاد وبذل وبخشش به حزب اله لبنان وغزه وجیب خالی جوان ایرانی عدالت نیست جنایت است خیانت است
به امید آگاهی    

 ١٠ اسفند  ساعت  ١١:١٩

شاخ نبات :

اما شهرزاد جان ... من به تازگی در هر وبلاگ مخالف عقاید خودم که وارد میشوم و نظراتش را میخوانم میبینم نوشته اند به امید آگاهی!! به نظر میرسد این آرزو! کمی آمیخته به توهین باشد! پس از شما خواهش میکنم این را تکرار نفرمایید.ممنون.
امیدوارم ناراحت نشده باشی.و بذل و بخششی که در این چند روز اخیر دائم به گوشم میخورد! را متوجه نمیشوم!   تا بعد

 ١١ اسفند  ساعت  ٨:۵٣

شهرزادقصه گو :

درود بر همه دوستان چه اصول گرا چه اصلاح طلب چرا که همه ما انسان ایرانی ومسلمان هستیم وهمیشه یکتا را ستایش کرده وبه هیچ چیز جز خدا توکل نکرده ایم

دوست عزیز شاخه نبات نوشته بودید  نوشتن به امید آگاهی از نظر شما توهین است این نظر شماست از نظر من یک آرزوی خوب است وتنها چراغیست که این جامعه کنونی به آن نیاز دارد وتمام ما انسانها از خدایمان آگاهی می خواهیم شما اگر نمی خواهید حق انتخاب باشماست اما من همیشه به امید آگاهی بوده ام وهر لحظه بیشتر به این مهم دست یافته ام چون آگاهی نسبی است وهیچ کس به اندازه کافی ندارد همانطور که شما اگر به دانشگاه بروید ودرس بخوانید 2 سال دیگر اینطور فکر نمی کنید عزیزم هنوز خیلی مونده تا اسم خودت رو انسان کاملا آگاه بزاری می دونی من چند ساله ام چه تحصیلاتی دارم الان کجام ؟
نه اگه می دونستی برای من از دفعه دیگه واین که چی بنویسم چی ننویسم وچی رو توهین  می دونید نمی نوشتید چون ایمان می آوردید که هر جامعه ای تنها چیزی که می خواهد تا از این شرایط سیاه تاریخی نجات بیابد آگاهیست وتو هم این دعا را می نوشتی ودعای همیشگی ات می شد
من اتفاقا این دعا را برای کسانی هم می کنم که نا اگا هانه تیشه به ریشه این سرزمین می زنند ونمی دانند نا آگاهند
به امید آگاهی   

  ١٣ اسفند  ساعت ١٠:۴٨

شاخ نبات :

خانم قصه گو من نگفتم یه انسان کاملا آگاهم! من عرض کردم این "به امید آگاهی" ابهام داره یعنی میشه چند تا معنی ازش گرفت... 1) همونی که شما گفتی... 2) یعنی من آگاهم امیدوارم مخالفین من هم آگاه شوند!

شما هرجا هستی تحصیلاتت چقدر هست براتون آرزوی موفقیت میکنم! اما آیا آدم تحصیل کرده انتقاد نمیپذیره؟!!!

ببخشید دیگه به قول خودتون تعیین تکلیف نمیکنم!!   در پناه حق.  

 ١۶ اسفند  ساعت ١٢:٠۶

 شهرزادقصه گو :

درود بر همه دوستان وخصوصا جناب آقای بوترابی
تا حدودی گفته های ایشان به نظر من درست وتا حدودی نیازمند بحث بیشتر است آنچه موجب انقلاب در جامعه می شود که راههای اصلاحی هم نتیجه بخش نباشد ومردم به این نتیجه برسند که انقلابی خود جوش داشته باشند مثل انقلاب فرانسه وانقلاب فرانسه برای این موفق بود که کاملا خود جوش بود ومردم می دانستند چه می کنند
اما در مورد انقلاب ایران آرمانها بحثی نداشت اما انقلابش بدون تفکر وارزیابی های لازم ومطالعه کافی انجام گرفت
من فردی علاقه مند به تاریخ سرزمینم هستم ما زبان فارسی را 4500ساله که با تمام اعمال های زور از جوانب گوناگون برای خود حفظ کرده ایم هر چند به ناچار بعد از تحمیل دین اسلام در هزاروچهار صد سال قبل به مردم یکتا پرست ایران خود به خود عربی وارد زبان شیرین فارسی شد واین که ما اسلام را چگونه قبول کردیم ومردم مسلمانی شدیم جای بحث دارد ....
باری ما که خود خداوند یکتا را ستایش می کردیم به شیوه ای دیگر با زرتشت وتمام نیکی ها وصلح وآرامش عجین شده بودیم اعراب وحشی به سرزمینمان حمله کردند این اتفاق در زمان عمر بن خطاب افتاد که ما که مردمی متمدن بودیم وهیچ وقت در تاریخمان سابقه س...

می گویند تحمیل عقاید واستفاده از زور برای هیچ جامعه ای کارساز نبوده ونخواهد بود نهادینه کردن آزادی فردی واجتماعی واحقاق حق برای هر انسانی می تواند انتهای در خواست اجتماعی باشد انتخاب شخصی در چار چوب قانون نه دین دین یک چیز شخصی است دین یک ارتباط شخصی خالق ومخلوق است واین قانون اساسی است که باید در هر جامعه حاکم باشد
طبق آن قانون زندانی سیاسی نباید داشته باشیم
تحصیل رایگان است آیا اینگونه است ؟
حرف من این است رعایت کردن حجاب مگر امام نگفتند حجاب اجباری نیست ؟
مگر هر اندیشه وتفکری از نظر ایشان آزاد نبود ؟
اکنون جامعه ما به کج راهه می رود واز آرمانهایش فاصله ای دارد بسیار وسیع واصلاحات هم هزینه ترین کار برای نزدیک شدن به آرمانهاست
از مدیر وبلاگ کمال تشکر را دارم وهمچنین جناب آقای مهدی ابوترابی
سر فراز باشید
به امید آگاهی 

  ١۴ اسفند  ساعت  ١٠:۴۴

شهرزادقصه گو :

نمی دونم بحث شاخه نبات ومحمد راجع به چیه فقط می دونم کسی که از دست دادن جوونهای یک مملکت رو که مهمترین سرمایه های یک سرزمین جوانها هستند شکست نمی دونه ورخ دادن یک جنگ براش مسئله فخر آفرین تر ازامنیت مردم سرزمیننشه به قیمت انرژی هسته ای که مطمئن نیستیم برای آبادانی کشوره یا ترور وجنگهای بعدی
به نظرم این رو باید بدونه که سخت در اشتباهه و
شاخه نبات جان عزیزم این ره که تو می روی به هیچستان است

 ١۴ اسفند  ساعت ١١:۴٩

١٧  اسفند  ساعت  ١۵:١۶

حاج محسن :

....................................................................................................................

رضا (یک قلب پاک...):

 .................................................................................................................

سحر :

مدیر میز: حاج محسن
 

اصلاح طلب: سحر                                 http://cinderella22.persianblog.ir

اصولگرا: شاخ نبات                                  http://elaheyenaz-s.blogfa.com

معرفی اعضای میز:

١-مدیر میز:حاج محسن فردی "خمینی مدار"است،یعنی نه تنها خمینی را یک فیلسوف ، عارف ، فقیه  ، زاهد ، رهبر سیاسی و بنیان گزار انقلاب اسلامی میداند ، بلکه معتقد است خمینی ؛ بنیان گزار مکتبی است که حاج محسن آن مکتب را بستر حیات اجتماعی-عقیدتی خویش برگزیده است.
 

٢-اصلاح طلب:سحر اصلاح طلبی است طرفدار خاتمی و دانشجوی دانشکده خبر ، که با طرح سوالی از من -در یکسال پیش- با او آشنا شده ام. و البته که از پاسخ سوال او فعلا" عذرخواهی کرده ام.

٣-اصولگرا:شاخ نبات اصولگرایی است طرفدار احمدی نژاد و به تازگی دوره پیش دانشگاهی را پشت سرگذاشته است.سابقه آشنایی چند ماهه او با من حکایت از ذهن جستجوگر اوست.

مقدمه:

میز انقلاب با سوالی از جانب سحر آغاز شد. دوستان مختلفی در پاسخ به این سوال در این میزگفتگو حضور یافتند و جواب های متنوع و جالبی را عرضه کردند.که البته بر من واجب است که ضمن تشکر از همه آنان ، نظرم را در باره نظرات دوستان ارایه کنم. لیکن قبل از ورود به این مرحله ، از سحر دعوت کردم به آنها پاسخ بدهد و او نیز به پاسخگویی پرداخت. ولی مباحث ردّ و بدل شده بین او و شاخ نبات جدی تر از مباحث با سایرین بود. لذا دیدم حیف است که این گفتگوی زیبا -که نظرات دیگران را نیز تحت الشعاع قرار میدهد-بطور مستقل ارایه نشود.امیدوارم تکرار اولیه گفتگوی آن دو عزیز ، دقت بیشتر سایر دوستان را به همراه داشته باشد!

سخنی با "شهرزادقصه گو"

سحر :

با نظر دوستمان رضوان مخالفم...انقلاب معجزه نبود یک حرکت خود خواسته بود و فعل خواستن وقتی صرف شود با دست خالی هم می شود طوفان به پا کرد.به نظر من نقش امام خمینی و مردم در کنار هم منجر به انقلاب شد

سخنی با ساز خدا:

سحر:

از جوانهای ایرانی خواهش می کنم که خودزنی نکنیم...من خودم با ظاهری که می توان به آن مدرن گفت هر لحظه که کشورم نیاز داشته باشد اسلحه به دست می گیرم و برای مملکتم جانم را هم می دهم مطمئنم خیلی از جوانهای ایرانی هم مثل من هستند.کافیست نگاهی به دانشگاهها به عنوان نمونه بیاندازیم

اول: سلام ما به همه دوستان

دوم: تبریک

ا-شب گذشته  که شب اول ربیع نام داشت؛شبی بود که آن را :لیلةالمبیت" می نامند و آن همان شبی است که اعراب متحد شده بودند تا پیامبر آزادیبخش انسانیت را در بستر خویش؛ شبانه به قتل رسانده و خود را از سخنان او که "سامانه جاهلیت" را هدف گرفته بود برهانند. لیکن علی علیه السلام با آرمیدن در بستر نبی اکرم و با خریدن مرگ بجان خویش ، نقشه سران جاهلیت را به آب داد و افتخاری ابدی را برای دوستدارانش بیافرید . این روز به یاد ماندنی برهمه انسان های ایثارگر مبارک باد !

٢-امروز که اول ماه ربیع (ربیع یعنی:بهار) است ، با هجرت پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) از مکّه به مدینه ، همزمانی دارد و تشکیل حکومت نبوی را در پی داشته ، بر همه زمینیانی که دارای آرزوهای آسمانی هستند مبارک باد !

سوم: سوال تاریخی

 1-چرا "حکومت خلفا" جای "حکومت نبوی" را گرفت ؟

2-چرا از دل "حکومت خلفا" ، "حکومت علوی" بیرون آمد ؟

3-چرا مردم پای "حکومت علوی" نه ایستادند (امام علی را یاری نکردند و امام حسن را مجبور به سازش با "معاویه" کردند و امام حسین را کشتند) ؟

4- "حکومت اموی" چگونه پاگرفت و چرا توانست 80 سال دوام یابد ؟

5-حکومت های "نبوی" ، "علوی" ، "اموی" و " خلفایی" چه مشابهت و چه تفاوت هایی داشتند ؟

سلامی از دل شب بر طلعۀ سحری

*موضوع انتخابی من ؛ پرویزدهداری

مرحوم پرویزدهداری ؛ آبادانی ، فوروارد سرخ پوش تیم شاهین ، که ورود من به ورزشگاه ها ، همزمان بود با کناره گیری او از میدان فوتبال ، همان شخصیتی که من بازیش را ندیده بودم ،  ولی احترام ویژه ای برایش قایل بوده و هستم .

وی پس از کناره گیری از ورزش بعد از مدتی به کسوت مربی گری درآمد و به صحنۀ فوتبال باز گشت و در این میدان نوع ویژه ای از مدیریت در فوتبال را به نام خود ثبت کرد .

مدیریت وی مبتنی بر اخلاق و دیسیپلین بود که در جایگاه مربی تیم گارد شاهنشاهی-که بعدا" نام هما برآن نهاده شد-متدش را عرضه کرد .

دهداری بعد از انقلاب برای مدتی سرمربی تیم ملی شد که در آن مدت نیز تیم ملی را به قهرمانی مسابقات آسیایی رساند .

متد مدیریت دهداری مکتبی را ایجاد کرد که تا مدتی پاره ای از مربیان جوان از او الگو برداری می کردند .

ولی افسوس که مکتب اصالت "برد" و اصالت "شهرت" مانع از توسعۀ  و پایداری مکتب دهداری شد .

اخلاق در مکتب دهداری ، اخلاق عرفی بود ،  نه اخلاق دینی ، هر چند که مبانی اخلاق عرفی و دینی یکی است ، ولی در اخلاق عرفی بعضا" مسامحه و یا تنگ نظری هایی وجود دارد که مورد پذیرش دین نیست .

مکتب دهداری در ورزش بویژه در حاکمیت لاییک کاربرد خوبی داشت و بازیکنان اخلاقی فراوانی را تحویل جامعۀ ورزش داد

 ..................................................................................................................

*سحر :

سلام و باز هم سلام به همه دوستانی که قسمتی از وقت پر ارزششان را به خواندن این وبلاگ اختصاص می دهند.

همیشه از تفکیک و تقسیم به دینی ...غیر دینی...ارزشی...غیر ارزشی...در میدان ورزش تنفر داشتم و دارم.

به نظر می رسد بعضیها خودشان تصمیم می گیرند که دین و دینی بودن چیست.

هر وقت کسی منافعشان را بر آورده نمی کند تبدیل به ضد دین و ضد ارزش می شود بدون در نظر گرفتن دانش و بار فنی!!!!!

یاد قرون وسطا می افتم زمانی که کلیسا دانشمندان را به جرم ملحد بودن می سوزاند.

....................................................................................................................

*حاج محسن :

سحر سلام
1-در بارۀ متن دیروز تان نکته ای دارم:
من از کلمۀ مزدور شاه استفاده نکرده بودم ، بلکه گفته بودم: وفاداران شاه
این دو واژه تفاوت فراوانی دارد

2-اما در بارۀ متن امروز :
آیا لازم نبود که ضمن ابراز انزجار از ایده ءلوژیک کردن ورزش ، موضع خود را در بارۀ اخلاق در ورزش هم توضیح میدادید
زیراکه من  از نقش اخلاف سخن گفته بودم

3-شما به عنوان خبرنگار ، اگر بخو اهید پرسشی از من داشته باشید ، پرسش های تان چیست ؟
................................................................................................................

 *سحر :

درورد بر محسن عزیز...
1-گله شما به من این بود که "چرا شما نوشتید وفادار به شاه و من خواندم مزدور شاه!"

در طی این چندین سال که به تحصیل مشغول بودم ،

در مدرسه در دانشگاه ، بارها و بارها تاریخ انقلاب را مرور کرده ام...

در مدرسه ؛  تاریخ معاصر ، بخشی از دینی...

در دانشگاه بخشی از اخلاق و معارف و خود درس انقلاب -که در هر 2 دانشگاه به شیوه متفاوت خواندمش-

بارها خاطرات وابستگان به شاه را مرور کرده ام

و نقد های آنها را خواندم!!!

و بارها در طول دهه فجر از برنامه ها و مستندات مختلف دیده و شنیده ام که وفادار به شاه یعنی مزدور!!!

پس امیدوارم فکر نکنید که خواسته ام از صحبتهای شما برداشت شخصی کنم.

2

کدام انسان هست که ذره ای وجدان در او زنده باشد و به اخلاقیات احترام نگذارد؟؟؟؟

بسیاری از ارزشهای اخلاقی انسانی بین همه به واسطه فطرت انسانی مشترک هستند

و دین به اخلاق جلا می دهد.

دین باطن و حقیقت اخلاق است

 ٣-سوالی که بارها از خودم پرسیده ام و می پرسم را از شما می پرسم:

آیا ما در ایران انقلاب دینی داشتیم یا دین انقلابی؟؟؟

آیا همیشه فساد اخلاقی سردمداران موجب انقلاب می شود؟؟؟

پس چرا این اتفاق فقط در ایران افتاد یعنی فقط رژیم ایران فاسد بود؟؟؟؟؟

....................................................................................................................

*کامنت مهمانان میز ما

 .............................

*شاخ نبات

سلام حاج آقا و سحر خانوم ....

عذر تقصیر بابت تاخیر

والا از آنجاییکه بنده فوتبال و دویدن دنبال توپ رو چیز جالبی نمیدونم و در این زمینه سر رشته ای هم ندارم بهتر میبینم که سکوت پیشه کنم....!

ولی دنبال میکنم مطالبتون رو...هر وقت دیدم میتونم اظهار نظر کنم حتماَ میگم..

ممنون بابت تلاشتون برا آگاه کردن جوانان این نسل از اوضاع اجتماعی قبل از انقلاب...

موفق باشید و پیروز...

.............................

*هلیا :

سلامی دوباره
این نوشته ها برای من مثل یک پازل می‌مونه! از اونجایی که می‌دونم هیچ کدوم از کلمات نویسنده‌ی فکور ما بی حکمت نیست، برام جالبه بدونم از این بحث ورزشی چه نتیجه ای قراره گرفته بشه و پای چه چیزهایی قراره که به وسط کشیده بشه. اما تا اینجا رسیده ایم که بحث اخلاق به میون اومد و باز سر درد دل سحرخانم باز شد!
نمی دانم در این وبلاگ جا داره یا نه که تفاوت میان اخلاق دینی و عرفی کمی بازگو بشه و شاید بهتر باشه اینجوری گفت که کلا اخلاق با دین تفاوت داره و صد البته ارتباط داره. ارتباطش عموم و خصوص مطلقه، یعنی هرکس دین دار باشه قطعا اخلاق هم داره اما اینطور نیست کسی که اخلاق و وجدان داره حتما متدین باشه. اما شاید اونچه که اعصاب سحر رو خورد می کنه این باشه که ورزش درسته که باید اخلاقی باشه مثل همه ی مسائل در همه جای دنیا ( نه فقط ایران) اما چه لزومی داره که ورزش رو ربطش بدیم به دین؟؟ و چه اهمیتی داره که حاج محسن اشاره می کنند که اخلاق عرفی بود نه دینی! بقیه ی توضیحات رو به خود صاحبخانه می‌سپارم.

 سحر سلام

امشب رفته بودم وبلاگ گردی ، تا سری به بچه ها بزنم ، درعین حال دعوتشان کنم که ما را از کنار میز یاری کنند .

تا الآن که من شروع کردم 3 تا از دوستان ("ماه آبی"،"سیاوش"و "شیما") آمده اند . و هر سه نفر از بی علاقگی به فوتبال صحبت کرده اند .

البته نگاه ما صرفا" فوتبالی نیست ، بلکه فوتبال بستر گفتگوی مااست برای آشنایی بیشتر با وضعیت اجتماعی گذشته(قبل از انقلاب) و امروز.

 ..................................................................................................................

*تاریخچۀ  آبی

امشب تاریخچۀ " آبی" را بعنوان موضوع انتخاب کردم :

 در سال های قبل از 1350 دو تیم آبی داشتیم ،

تیم دارایی و تیم تاج ، لباس هر دو هم آبی آسمانی بود

تیمی که امروز با نام آبی رقیب سرخ پوشان است ، همان تیم تاج سابق است ،

در دهۀ 1350 نام تیم قرمز ؛ شاهین بود .

"شهرآورد" پایتخت بین دارایی و شاهین برگزار میشد . نه بین تاج و شاهین ؛

تا اینکه رییس باشگاه تاج ، تیمسار پرویز خسروانی ، با حفظ امتیاز باشگاه تاج ، به ریاست فدراسیون فوتبال منصوب شد .

وی که تیمش طرفدار چندانی نداشت ، بعد از رسیدن به قدرت ، هر دو تیم پرطرفدار دارایی و شاهین را منحل کرد .

بازیکنان تیم آبی منحل شدۀ دارایی (مثل؛جلال طالبی،منصور پورحیدی،حسین فرزامی، فریدون معینی ،اکبرافتخاری، حمید لواسانی و...) همه را برد تاج ، انشعاب در لباس آبی از بین رفت و اکثریت در اقلیت ادغام شد .

بازی کنان قرمز هم مدتی سفید پوش شدند و تیم پیکان را تشکیل دادند و سپس پرسپولیس راه افتاد و دومرتبه قرمز پوشیدند .

 *ممکن است بگویی شد که شد ،  ما چکار کنیم ؟

 اما جواب :

 1-اگر قدرت را به اقلیت بدهند و اکثریت را در خدمت اقلیت در آورند درحالیکه اکثریت نه تنها مجبور به تمکین باشد و جرأت مخالفت نکند ، بلکه از این مسأله لذت هم ببرد و شیپورچی اقلیت هم بشود . برایت عادیست؟

من که آن روز حدودا" 20 ساله بودم و تا آنروز طرفدار آبی بودم ، نتوانستم این ظلم غالب را به پذیرم ، هر چند که به اردوی قرمز هم نپیوستم .

 ٢-کجای عالم دیده اید که رییس یک باشگاه با حفظ سمت رییس فدراسیون ورزشی شود ، باشگاه های رقیب را منحل کند و ...

 3-انتصاب تیمسار خسروانی ،  یک امر استثنایی نبود ، بلکه انتصاب ژنرالها و سرهنگ هایی که وفاداریشان نسبت به رژیم اثبات شده بود –در مراکز حساس دولتی و بخش خصوصی- به عنوان یک رویۀ مدیرتی شناخته می شد .

 ۴-رژیم با این اقدام چند هدف را دنبال می کرد :

- اولا" ارتش شاهنشاهی را یکی از ارکان پرورش مدیر قرار داده بود .

-ثانیا" منزلت اجتماعی نظامیان وفادار به رژیم را ارتقا می بخشید .

-ثالثا" استیلای ارتش را توسعه می داد .

-رابعا" نظام توتالیتۀ خود را با استیلای ارتش به رخ مردم می کشید .

 *آره من هم مثل تو اول آبی بودم ، ولی آبی شدن من این طوری شروع شد :

چون فوتبال را دوستداشتم باید از یک تیم طرفداری می کردم ، 

بین شاهین و دارایی باید یکی را انتخاب می کردم ؛

از آن جهت که از بچگی طرفدار مظلوم بودم ،

طرفداران شاهین عده شان بیشتر بود ، و دارایی چی ها کمتر بودند ، 

اقلیت ظاهرا" مظلومتر هستند ، 

من هم طرفدار اقلیت یعنی دارایی چی شدم ،

اما بعد از این که اقلیتی ها ، به ظلم تیمسار خسروانی تن دادند ، از آنها فاصله گرفتم .

همزمانی این مسأله با افزایش تعلقات سیاسی من علیه رژیم هم درخور توجه است .

 *ببخشید که سرت را درد آوردم ،

امیدوارم در انعکاس مشاهدات خودم تصویر روشنی ارایه کرده باشم .

منتظر دریافت نظراتت هستم

-------------------------------

*سحر:

سلامی به بلندای آبی آسمان...
شما از انحلال تیم دارایی صحبت کردید...

من از این موضوع اطلاعی نداشتم ولی با اطمینان می گم حتما دلیلی برای انحلال این بوده و این تیمساری که می گین حتما دلیلی داشته...

نمی تونم قبول کنم چون تیمسار و مزدور شاه بوده بی دلیل این کارو کرده!!!

یا برای این که تیم تاج و قوی تر کنه این کار کرده!!

واقعا نمی پذیرم اینو...از این اتفاقات و پارتی بازیها که الانم در فوتبال ما هست!

یه زمانی بود که فوتبال ما فقط آبی و قرمز بود...دیگران فدای دو تیم می شدند...

انتخاب مربی و بازیکن واسه تیم ملی هم که همیشه همین بوده!!

به نظر من و با چیزهایی که می شنوم همه این پارتی بازیها و اعمال قدرتا بعد از انقلاب هم وجود داشته و داره

ولی ما اون زمان و بزرگ می کنم و این زمان و نادیده می گیریم

چون می ترسیم ...می ترسیم که انقلاب ارزشی مون خراب بشه!!!!

........................................................................................

کامنت مهمانان میز ما

.............................

*سیاوش :
حقیقتش من اهل فوتبال نیستم
اما اگر چیزی باشه که این حقیر ذره ای درموردش اطلاعات داشته باشم با کمایل میل در خدمتم .
موفق باشید دوست .

............................

*شیما : 
من از سیاست متنفرم !
یک زمانی فوتبال خیلی دوست داشتم

ولی حالا دیگه فقط برنامه نود رو نگاه میکنم ببینم عادل جون چطوری میزنه پای چشمه همه
..................................

*ماه آبی :

حقیقتا فوتبالی نیستم
می گم یکی 1 توپ بدن دست این بازیکنا که دیگه پی هم اینجوری ندوان
برقرار باشین

...................

 *یک وب گرد :

موضوع داره جالب می شه.
من همیشه اعتقاد داشتم هر جایی که میزان زیادی پول جابجا می شه حتما فسادهاس سازمان یافته ای هم وجود داره  و یا همین فوتبال به علت اینکه جمعیت زیادی را دور خودش جمع می کنه همیشه مورد توجه سیاسیون بوده.
در واقع به جز استفاده تجاری فوتبال استفاده سیاسی از آن و اهالی آن در همه جای دنیا مرسوم است.
ماجرای رونالدو , وضعیت امروز پله و .... گویای این مطلبه.

..............................................................................................

*دلشدگان :
گاهی اوقات که تلویزیون فوتبال پخش می کند، یا زمانیکه زیباترین بانوی سال در جهان انتخاب می شود و در تیتر خبری روی آنتن می رود، یا در شب عاشورا، قبل از سخنرانی آقای پناهیان برنامه نود روی آنتن می رود، یک سوال ذهنم را مشغول خویش میسازد ...
و آن این است:
آیا درد ملت برنامه نود و فوتبال و زیباترین زن سال است؟
آیا موضوعات مهمتری وجود ندارد که به این موضوعات وقت و بیوقت پرداخته می شود
التماس دعا
یا علی مدد./

 .................

* مهدی بوترابی :

 اینکه اقلیت به زور جای اکثریت را بگیرید واقعا جای تاسف دارد.

 .......................................................................................

*هلیا :

 سلام و وقت به خیر...
خواندم! البته هنوز باقی مانده است، روی میزکار گذاشته ام تا به محض فراغت دنبال کنم. اما باید بگویم فکر کوچک و محدود مرا شاخه شاخه کرد و هر شاخه را به سمت و سویی برد و از این رو قدرت تمرکز را از من گرفت. اما مهمترینش این بود که من از سیاست و فوتبال قدری به دورم. چرا... بوده است زمان هایی از ایام عمرم که هم معتاد سیاست بودم و هم وابسته به فوتبال! البته چون هیچوقت نتوانستم دلیلی برای برتری قرمز بر آبی یا آبی بر قرمز بیابم و از پیشینه‌ی آنها هم بی اطلاع بودم، ترجیح می‌دانم تماما مسابقات تیم ملی را تماشا کنم و هیجان خود را فرو بنشانم! اما.... مدتی بعد .... نتوانستم معنایی در آن بیابم و کوله بارم را برداشتم و بر تپه ای دیگر چادر زدم.... و این دورِ خانه بدوشی همچنان ادامه دارد.
نوشته های شما را سرشار از عمق و معنا و ظرافت و در عین حال لطافت دیدم. می خواهم مدتی تماشاچی باشم و توصیف کنم تا کم کم به جو آن خانه آشنا شوم و شاید توانستم دیدگاهی هم پیدا کنم... نمی‌دانم.
مشتاقانه دنبال می‌کنم و منتظرم.

............................................. 

*کانون مسجد حضرت ابوالفضل

 سلام حاج آقا
ممنونم از محبت شما.
راستی راستی درگیر فوتبال هستی که.
موفق باشید.

.....................

*رضا :
این داستان فوتبال که شبیه سوختن همزمان یک چوب کبریت از ابتدا و انتها (تقابل انگیزه‌های دو نسل) شده که بستر جالب و رشته داشتانی مناسبی برای ظهور و بروز اتفاقات یک نسل است.
حضور یک فرد غیرمتخصص در جایگاهی کاملاً تخصصی، انحلال یک تیم پر طرفدار (حالا به هر دلیلی) و تبدیل یک رقابت سالم ورزشی به عرصه جدالی ناسالم، همه حوادثی است که کمابیش در زمان نسل سوم هم اتفاق می‌افتد. مدیریت‌های نالایق، عوض شدن یک‌ شبه هویت تیم‌ها و وجود عوامل پشت پرده و تغییرات ناگهانی در عرصه‌هایی که بطور مستقیم به عواطف و احساسات مردم گره خورده است.
امشب از عزیزی شنیدم که یکی از دقیق‌تریم معانی عدالت، قرار گرفتن هرچیز در جای خودش است. و اگر این تعریف را بپذیریم بهتر می‌توانیم حس حاج محسن را از بیان این جمله درک کنیم:
"همزمانی این مسأله با افزایش تعلقات سیاسی من علیه رژیم هم درخور توجه است."

(بقیۀ متن را در کامنت نظرات رضا رؤیت کنید)

*سلام شامگاهی

دیشب فرازی از 12سالگی ام گفتم ،امشب فرازی از  15 سالگی ام بگویم :

در آن سالها تورنمنتی 3 جانبه بین ایران ، پاکستان و ترکیه برگزار می شد.
در آن زمان فاصلۀ فوتبال پاکستان با فوتبال ایران و ترکیه به زیادی امروز نبود،ترکیه هم از ایران فاصلۀ چندانی نداشت، مقام سومی پاکستان ثابت بود و رقابت اصلی بین ایران و ترکیه بود. 
برای دیدن بازی ایران و ترکیه برای اولین بار رفتم استادیوم (امجدیه=شهید شیرودی)، ازدحام جمعیّت بود و به هم ریختگی صف بلیط فروشی،
صف نگو چه صفی؛ طولش زیاد نبود ولی عرضش غیرطبیعی بود،
همه زور می آوردند که توی این دیوار گوشتی روزنه ای پیدا کنند و توی صف جا بشوند، این نوجوان 15 ساله هم سعی می کرد جایش را توی صف از دست ندهد، ولی فشار جمعیت چند دفعه از صف خارجش کرد.
پلیس وظیفه داشت نظم را برقرار کند، لذا باتوم به دست ، همین طوری پشت سرهم به سمت مردم یورش می برد،باتومش را روی هوا می چرخاند و گاهی هم پر وپای مردم خارج از صف و نوازش میکرد.
جای همگی خالی، من آن روز اولین باتوم عمرم را خوردم. 

*برو یم سر اصل مسأله :

این مسابقات 3 جانبه ؛ تورنمنت "پیمان نظامی سنتو" بود،
می دانی که قبل از انقلاب،  3  کشور یاد شده خط اول "نیروهای ناتو" بودند، آنها مأموریت داشتند در برابر حمله احتمالی شوروی 48 ساعت دوام بیاورند تا ، "نیروهای ناتو" برسند. 
آن سه کشور هم برای تقویت پیوندشان برنامه های زیادی داشتند از جمله برگزاری تورنمنت!
(مثل همین مسابقاتی که چند سال است، کشورها جنوب خلیج فارس برگزار می کنند، برای این که اتّحادشان را علیه ایران حفظ کنند)
مردم ، از این برنامه ها بی خبر بودند و می آمدند تا تیم ملی شان را در برابر غریبه حمایت کنند، لذا تورنمنت،درعوض تقویت پیمان منطقه ای، به هویت مستقل کشورهاکمک می کرد و بجای تقویت روابط فرهنگی کشورهای هم پیمان ، به مرزبندی عاطفی آنها منجر می شد ،

* این هم نتیجۀ سیاسی کردن فوتبال   

............................................................
*سحر :
درود شبانگاهی یا بهتره بگم صبحگاهی مرا بپزیرید.
می بینید فوتبال که را می توان به همه چیز مربوط کرد....
بستگی دارد با چه دیدی به آن نگاه کنیم...
خودتان به یک نکته اشاره کردید...سیاست...و دیگری عرق ملی 
.........................................................................................

*کامنت مهمانان میز ما

.............................
*محقق :
سلام بر حاج محسن بزرگوار
تورنمنت؟!
اولین باره که بگوشم میخوره!
شاید علتش بی علاقگی حقیر به فوتبال باشه!
خیلی جالب بود و بحث داره جالبتر هم میشه
موفق باشید بزرگواران(سحر و حاج محسن)    
...........................................................
*رضا :
سلام
یک انتخاب چقدر برای انسان تبعات داره! و دیدن یک بازی فوتبال یا طرفدار یک تیم بودن -که ما را در یک دسته اجتماعی قرار می‌ده- چقدر می‌تونه به قوام و دوام شخصیت یک نسل کمک کنه.
شاید یکی از مشکلات نسل ما این باشه که به راحتی از کنار اتفاقات می‌گذره و به دنبال انطباق تجربه گذشته و طرح آینده نیست در حالی که نسل اول شما که تشکیل دهنده ضمیر جامعه آن روز بود نسبت به حوادث بسیار حساس بود. وقتی آگاهی از فلسفه یک سلسه مسابقه تیم فوتبال می‌تونه این‌قدر در نگاه ما به دنیای اطراف موثر باشه بطور حتم آگاهی از معادلات پشت پرده جامعه هم به همون نسبت در انتخاب راه موثر خواهد بود.
من اعتقادی به پیچیده نگاه کردن ندارم ولی فکر می‌کنم گاهی لازمه که فراتر از لذت ساده یک اتفاق به قبل و بعدش با ظرافت نگاه کنیم و به قول سحر خانم، با دیدهای مختلف به یک حادثه بپردازیم.

*سلام من به سحر

ممنونم از این که پای میز گفتگو حاضر شدی و سیر و روند فوتبالی شدنت را به اجمال دانستم. از آنچه برایم نقل کردی ، چند سرخط یافتم که هر کدامشان ظرفیت بحث مفصّلی را دارا می باشد:

1-دغدغۀ هدفمند بودن این گفتگو در مطلع شما ملموس بود
2-به جاذبه و کشش نا آگاهانه اشاره کرده بودیََ
3-چگو نگی یک انتخاب را تشریح کرده بودی
4-دربارۀ تعلّق خاطرت نسبت به "برگزیدۀ" خود اشاره کردی
5-از این فرضیه که زیبایی ها در تقابل شناخته می شوند دم زدی
6-از ناکار آمدی ظرفیت های موجود برای اثبات توانمندی بانوان سخن راندی
7-آثار منفی تلاش نا موفّق را بروز دادی
8-به مردانه بودن و یا همگانی بودن فوتبال تعرّضی داشتی
9-در بارۀ ظرفیّت فوتبال ایران پیش فرض هایی داری

*نتیجه :

همچنانکه می بینی ، برای تشریح موجز علت طرفداری خود از تیم استقلال ، این همه مفاهیم را بکار گرفته ای. و خود حدیث مفصّل بخوان از این مجمل.

من از خدا می خواهم ؛
مرا توفیق دهد که در صورت نیاز به هر کدام از عناوین فوق به پردازیم

........................................................................................

*حالا نوبت من است  که از فوتبالم برایت بگو یم :

      (فراز هایی از دوران فوتبال من)

 1-مثل شما در سنین کودکی بودم که :
به همراه مادرم در اتوبوس شرکت واحد ،  از کنار استادیوم باشگاه راه آهن عبور می کردیم و چشم من افتاد به یک عده ای که ، با لباس های رنگی _ و به چشم بچگانۀ من_ زیبا داشتند بازی می کردند.
من نمیدانستم آنها مشغو ل چه بازیی هستند ، ولی از لباسهای رنگی شان خوشم آمد و از آن روز به بعد همیشه از مادرم می خواستم که از ا و ن لباسها برایم بخرد و نخرید که نخرید ، آری ا و ن رنگها ، دل بچگانۀ مرا برد ، در حالیکه مادر من مرا درک نمی کرد

2- یادم نیست چند سالم بود –فکر کنم12ساله بودم- که بازی مقدماتی المپیک توکیو بود . ایران با هندوستان در دهلی مسابقه میدادند.ا و ن بازی را ایران 3 بر هیچ برد . مرحوم شیرزادگان آن روز گل زد یادم نیست چندتا گل زد رادیو ایران مسابقه را زنده گزارش می کرد و ما خیلی لذت بردیم .
ولی ،  ایندفعه رنگ لباسها برایم مهم نبود ، این حسّ ایرانی بودنم بود که سیراب شده بود .
اگر اشتباه نکنم ، گزارشگر بازی آن روز "عطاء الله بهمنش" بود . گزارشگر ماهری بود ، نه تنها "عادل فردوسی پور" شما به پایش نرسیده ، بلکه تا بحال نمونه اش نیآمده . این بهمنش ما گزارشگر رادیو بود ، اصلا" کاری به سیاست نداشت ، گمان دارم هیچوقت در مخیّله اش خطور نکرده بود که ممکن است یک روزی عمر دولت پهلوی سرآید، رییس ورزش کشور هم که شاهپور غلامرضا برادر شاه بود. همان کسیکه به محبوبیت مردمی تختی حسادت کرد و او را کشت.
خب درتمام مسابقات مهم یا شاه می آمد یا شاهپور غلامرضا (به هرصورت یکی از مراکزی که اونها بین مردم آفتابی می شدند و "هو را" برایشان کشیده می شد ، در مسابقات مهم بود)
سرت را درد نیاورم هر وقت یکی از خانوادۀ سلطنتی وارد استادیوم می شد ، بهمنش ما هم برایش سنگ تمام می گذاشت ، مردم هم "هو را" می کشیدند ، آخه نه اون و نه هیچکس دیگر جرأت نداشت ، غافل از اینکه یک  روز انقلاب می شود و مردم از هر کسیکه به خانوادۀ شاه  خدمت کرده ، منزجر می شوند.
بله بهمنش رو دست نداشت که یکدفعه انقلاب شد و نه بهمنش روی اون را داشت که بین انقلابی ها سر بلند کند ، نه کسی به او میدان داد ،  تا اینکه رژیم جدید مستحکم شد و یواش یواش از بهمنش هم اعادۀ حیثیّت شد . ولی دیگه 2نسل بعد از اون آمده که نسل سوّمی ها جایی برای نسل بعد از او هم باقی نگذاشتند ، چه برسه به بهمنش که از نسل اولی هاست.

*امشب ما رابس بقیه اش را انشاء الله بعدا" برایت می گویم .

................................................................................

*سحر:

سلام...واقعا همینطوره

همه این عوامل موثر بوده و هست...ممنونم

منتظرم ادامه بدین

........................

*کامنت مهمانان میز ما

........................

 *محقق :

عرض سلام و احترام مجدد خدمت برادر بسیار عزیز و گرانقدرم

با برقراری باب گفتگو در این فضای مجازی گام مفید و ارزشمندی را جهت از میان بردن فاصله ها برداشته اید.
از شما بزرگوار و سحر نازنین خواهش می کنم با اهتمام بیشتری این گفتمان را ادامه دهید. تا انشاالله از شبهاتی که بین آرا و نظرات نسل سوم و نسل اول انقلاب ظهور کرده و شکافهایی آنچنانی در ارتباطات این دو قشر بوجود آورده کاسته شود.
از سحر عزیز خواهش می کنم بدون تعارف به نمایندگی از طرف نسل جوان دیدگاههای نسل سومیها را از زوایای مختلف اعتقادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مطرح کند تا در پای میز گفتگو به آن پرداخته شود.
باز هم از این ابتکار عمل شما بزرگوار و سحر عزیزم تشکر می کنم.
آیا صلاح می دانید در مورد میز گفتگوی شما و سحر در مسنجر اطلاع رسانی کنم؟
التماس دعا  

 .........................

*شاخ نبات

سلام

جالبه!

ایده ی تازه و نو!

اام هنوز که سر در نیاوردم کی به کیه!

ملتفت که شدم میام پای منبر! نه پای میز

............................................................

*بچه بسیجی :

بسم رب الشهدا

سلام

منم مطلب رو خوندم اما اینجوری دستگیرم شد که "ما"  وقتی  اومدیم و خیلی مختصر کوتاه اصلا شاید هیچی دیدیم و یا شنیدیم که  یه عده برای استقلال خودشونو جونشون تمام زندگیشونو دادن ،یخورده نه یه کلی  مفتخر شدیم که "اونا" اخرهر چی  بودن . بعد که یه عده تحمل این استقلال رو نداشتن  خواستن به زور ازشون بگیرن و حمله کردن ."اونا" جنبه تدافعی به خودشون گرفتن رفتن تو لاک دفاعی بعد که نفسشون چاق شد حمله کردن و پیروز شدن   الانم این  پیروزی رو تا اخرششششششششششششش حفظظظظظظظ میکنن البته با "ماها" .

حالا بنده به عنوان نسل سومی که نمیدونم این  تقسیم بندی از کجا اومده ..ماها هیچ وقت بین خودمون و اونا شکاف نمی بینیم ولی نمیدونم چرا " اونا" هی فاصلشونو از ما کم میکنن و هی میگن شکاف ایجاد شده ...

راستی میدونید بازی فوتبال بین "ماها" و ا"ونا" ...چند چند  و به نفع کی میشه  ؟؟

یا زهرا (س) ./

*سلام  سحر

ممنونم که از مشتریای سابقه دار سایت خالی از هیجان من هستی

یادت هست که از کجا قلّابت به سایت من گیر کرد

یک شعر برای "سید حسن نصرالله" و یک شعر هم برای "سید حسن خمینی"گفته بودم،

از من توضیح خواستی

من تو وبلاگ خودم با یک شعر "سنگ قلّابت" کردم

ولی خدایی اش حالا هم همان را می گویم:

 "تو از نسل جدید هستی ، من از نسل خراباتم"

درست گفتم

ولی جوابی که تو می خواستی این نبود

این را میدانم

به همین خاطر کلی عذاب وجدان برای خودم درست کردم

اما بازم آمدم همان جواب را بدهم

می خوام  بگویم : به تو جواب سرکاری ندادم

راست گفتم

بگذریم

طول می کشد تا من در دادگاه شما نسل سومی ها از حقّم دفاع کنم

حالا می خواهم دفاعیه ام را تنظیم کنم

تو هم وکیل مدافع ما باش چه عیب داره؟

به ما یاد دادند بهترین دفاع حمله است

این فقط "تز" ما نیست ، افشین پیروانی (مربی پرسپولیس هم تزش همین است)

میدانی از کجا میخواهم حمله کنم؟

از آنجایی که گاردت را باز کردی

ما امروز فهمیدیم که طرفدار استقلال هستی

به چه دلیل طرفدار استقلال شدی؟

جوابت چیست؟

از من می پرسی چرا در انتخابات شرکت کردی ، چرا رأی دادی؟

من سو أ ل آسان تری  کردم

چرا استقلالی شدی؟

اصلا چرا فوتبالی شدی ؟

 منتظر جوابت هستم

.............................................................................................................

*سحر :

سلام با تشکر از شما دوست خوبم

امیدوارم بحث خوب و پر باری داشته باشیم و به نتیجه مطلب برسیم.

سوالی کردید و من هم نمی خواهم جواب کلیشه ای بدهم ،

مثلا بگویم من رنگ آبی و دوست دارم

یا فلان بازیکن و دوست داشتم به خاطر اون استقلال و دوست دارم!!

یا استقلال خیلی خیلی فو ق العاده هست و خیلی خوب بازی می کنه...

نه اینطور نیست...

همه ما می دانیم توان و دارایی فوتبال ایران چقدر است.

از کودکی زمانی که 6 ساله بودم

برای اولین بار در صفحه شگفتیها !تلویزیون بازی فوتبال را دیدم

و عجیب مرا به طرف خودش کشد.

یادم هست که بازی بین دو تیم آبی و قرمز بود...

فکر می کنم ایتالیا بود

و کشوری که به خاطر سخت بودن اسمش نامش را به خاطر ندارم!

(البته راجب ایتالیا هم مطمئن نیستم فقط 6 سال داشتم)

تیم آبی با توپ بسیار خوب بازی می کرد...

توپ پلاستیکی رنگیم رو از تختم برداشتم و سعی کردم همونطوری به توپ ضربه بزنم...

خوردم زمین!

یادمه تیم آبی کارت قرمز گرفت

و من که فکر می کردم کارت قرمز خوبه با شوق و ذوق رفتم پیش مامان و گفتم :

مامان آبیا کارت قرمز گرفتن!!!!

و مامان خندید!

از اون روز بیشتر از عروسکام با توپم بازی کردم.

در خانواده کوچک من کسی اهل فوتبال نبود

ولی این زمین سبز و توپ گرد مرا به سوی خودش می کشید.

تا وقتی که توانستم بخوانم و بنویسم

با تعجب فهمیدم که ایران هم آبی و قرمز محبوب دارد.

بزرگتر که شدم فهمیدم می گویند فوتبال ورزشی مردانه است.

می خواستم ثابت کنم که فقط مردانه نیست.

دوران پایانی راهنمایی باشگاه حجاب شروع به جمع آوری تیم فوتسال بانوان کرد

 می خواستم ثابت کنم بهتر از علی داعی می توانم بازی کنم...

شروع کردم...موفق بودم ...ولی چه فایده؟؟؟؟؟؟

نه بازی خارجی!!!نه امکاناتی و نه هیچ چی!!!!

استقلال را به خاطر همون پیش زمینه ذهنی انتخاب کردم!

9 سالم بود که می گفتم استقلالیم!

شایدد اگر آن روز آن تیم قرمز توجه ام را جلب می کرد پرسپولیسی بودم

و لی به هر حال دریافتم با شرایط فوتبال ایران می توان استقلال را خوب نامید

و اگر خوبی مثل پرسپولیس کنارش نباشد   .خوب بودنش بی فایدس!

و نکته دیگر این که استقلال اولین انتخاب خودم در زندگی بود!

در دورانی که حق انتخابم به خاطر کودکی محدود بود

خودم انتخابش کردم و دوستش دارم...

خوشبختانه اشتباهم نکردم!

جواد زرینچه رو فوق العاده دوست داشتم...

یادش بخیر...

امیدوارم جوابتان را تمام و کمال داده باشم 

..............................................................

*کامنت مهمانان میز ما

...............................

*خازن :

سلام و درود فراوان بر شما.
مطلبتان را خواندم ولی با عرض معذرت چیزی دستگیرم نشد.
از حضور گرمتان سپاسگزارم.
موفق و موید باشید.
التماس دعا.     

........................

*رضا :

ما انسان‌ها در بستر اجتماعی که در آن زندگی می‌کنیم همواره در حال انتخاب هستیم:
- بعضی مواقع انتخاب می‌کنیم تا خودمان و هویتمان را ثابت کنیم.
- بعضی مواقع انتخاب می‌کنیم جون می‌خواهیم راکد نباشیم.
- بعضی مواقع هم انتخاب می‌کنیم چون ناگزیر از انتخاب هستیم.
- بعضی مواقه هم انتخاب نکردن را انتخاب می‌کنیم تا باز هم خودمان را با مبارزه منفی معرفی کنیم.
فضای این انتخاب هم شکل‌های مختلف دارد. گاهی به وسعت مستطیل سبز و گاهی به پهنای سرنوشت یک ملت. در برخی موارد انتخاب‌ها یک مکانیسم دفاعی یا تهاجمی برای رفتن به جنگ محدودیت‌هاست. ما به دنبال گزینه‌ای می‌رویم که هم علاقه ماست، هم محدودیت ما و هم ما را به نوعی متفاوت از بقیه در جامعه جلوه می‌کند.
و انتخاب هرچه باشد و به هر نیتی که انجام شود، چه از سر آگاهی قوه عاقله و چه از سر محدودیت زمان بچگی، یک مشخصه مشترک دارد و آن "من" به عنوان کسی است که انتخاب می‌کند و پای انتخابش می‌ایستد. و انتخابش را بعد از دورانی تحلیل می‌کند و کاستی‌هایش را مرتفع می‌کند.

داستان استقلالی یا پرسپولیسی شدن هم مثل دوم خردادی یا اصولگرا و اصلاح طلب شدن خیلی از افراد جامعه است. به طرف زمین سیاست کشیده می‌شویم. به دنبال تحلیل دلیلش نیستیم. انتخاب می‌کنیم. در ورزشگاه احزاب و گروه‌ها و دسته‌ها برای خودی هورا می‌کشیم و برای حریف، فحش. با بعضی خاطره و تابو می‌سازیم و بعضی را تخریب می‌کنیم. ... چندین سال با آن‌ها زندگی می‌کنیم و بعد از 8 سال می‌فهمیم که:
می‌توان استقلال را خوب نامید؛ اگر خوبی مثل پرسپولیس کنارش نباشد، خوب بودنش بی فایدس!!!

*بنا م حضرت دوست

می خواستم شعر 110 خطی بحر طویل را تا اربعین ارایه کنم

این شعر 110 خطی  8  مدخل دارد

و تا کنون 5 مدخل (5بخش) آن را  ارایه کرده ام

3 مدخل دیگر را انشاء الله طی 3 مرحله و ظرف یک هفته ارایه خواهم کرد

تا وارد مرحلۀ جدیدی شوم

قرار است به کمک یکی از بچه های فعّال در عرصۀ وبلاگ ،

باب گفتگوی صامتی را بازکنم

گفتگو یی آشکار بین نماینده ای از نسل دوّم با نماینده ای از نسل سوّم

البته هیچ یک از ما دو نماینده ،

گرایشات تمام سلیقه های نسل خودمان را نمایندگی نمی کنیم

 گرایشات شخصی و خواستگاه اجتماعی مان ،

در جهت یابی مان بی تأثیر نیست

با اجازۀ "سحر" میز گفتگو "وب" من است

دو طرف میز من و "سحر" نشستیم

تا به بینیم چه می شود

 بامشارکت خود به میز گفتگوی ما قوام بدهید

...............................................................

 *سلام من به سحر 

١-انشاء الله امتحان را بخوبی پشت سر گذاشته باشی

٢-آماده قولی که داده بودم هستم

٣-اگر موافق باشی روی صفحه ام تحت عنوان گفتگو با سحر یک فایل باز کنم و روی صفحه با هم تبادل نظر کنیم

۴-با اجازۀ شما ، باتوجه به اینکه اختلاف سن من و شما زیاد است ، و نیز چون من از جنس مردان و شما از خانوادۀ با نوان هستید ، از به کار گیری بعضی از واژه ها پرهیز خواهم کرد

۵-من روی صفحۀ اولم در (دربارۀ)خودم را به اجمال معرفی کرده ام ،

برای گفتگو باشما نیاز به آشنایی اولیه را دارم ،

ممنون می شوم اگر به اجمال خودرا معرفی کنی

۶- کجا شروع کنم ؟

یاشما شروع می کنی ؟

٧-منتظر پاسخت هستم

 ..............................

 *سحر :

سلام دوست من

من متولد 1362 مهندس نرم افزارم و سال سوم خبرنگاری دانشکده خبر هستم

دیگه چی احتیاج هست که بگم؟

آدرس من:                                        cinderella22.persianblog.ir   

..............................................................................................

* کامنت مهمانان میز ما

................................

*محقق :

سلام بزرگوار

این ایده ارزشمند را تحسین میکنم 

(در پاسخ یکی از وبلاگ های مهمان):

همسفر وقت سحر شد برخیز

کم بخور غصۀ فصل پاییز

سهم مجنون اگرم غصه بود

قلب او هست ز شادی لبریز

آن عزیزی که تویی مجنونش

داده ات قدرت تشخیص و تمیز

به یقین ماه تو آید روزی

میکند دامن پاکت گلریز

به من پیر مگیری خرده

که منم راه ترا رفتم نیز

من می از چشمۀ غم می نوشم

و رطب خوردن من دستآویز

آن سوالی که نمودی روزی

سر زدم صفحۀ تو ریز به ریز

دیدم از چرخ سیاست مایوس

مات در مسأله ای درد آمیز

خواستم با تو بگویم خوش باش

به بهاران پس از این پاییز

گل یخ فصل زمستان زیباست

بشکفد عید خسی با شبدیز

گل یخ نیست زجنس سرما

می زند خنده درآن سوز و ستیز

گل یخ باش در این یخبندان

مکن از سوزش سرما پرهیز 

سخنی با وبلاگ «مشق شب»:

مشق شب کن که سحر نزدیک است

شب یلداست چنین تاریک است

استخوان می شکند این سرما

راه ما تنگ و بسی باریک است

لیکن از روزنه ای می بینم

شب قدر است و سحر نزدیک است

روزگاریست ز «شب رو» خبری

نیست! گویا که زمان پیک است