سردار حسین علایی در گوشه ایی از مصاحبه خود در 7/7/1390 با سایت پایگاه اطلاع رسانی جماران گفت:

تنها کسی که بعد از فتح خرمشهر می گفتند از مرزها عبور نکنید امام خمینی بودند.

 هم نظامی ها و هم سیاستمدارها به امام می گفتند حالا که ما در موضع قدرت نظامی هستیم دلیلی ندارد که ما جنگ را در داخل خاک ایران ادامه بدهیم از مرزها عبور بکنیم.

 امام می فرمودند نه از مرز عبور نکنید ولی تا خواسته های مان بجنگیم.

 خواسته هایمان هم همان 4 خواسته ای بود که همان روز اول جنگ اعلام شد:

 بیرون کردن ارتش عراق از مرز، پذیرش معاهده 1975، تایید تجاوز عراق و پرداخت خسارت جنگ از سوی عراق.

 امام تنها کسی بودند که می گفتند در ادامه جنگ، از مرزها عبور نکنید.

جلسه شورای اول دفاع روز 6 خرداد سه روز پس از فتح خرمشهر در حدمت امام تشکیل شده بود.

امام تبریک گفتند و فرمودند: الحمدالله همه چیز به خوبی و خوشی (مثلا به تعبیر من) جلو رفته حالا می خواهید چه کار کنید؟

در آنجا بعضی از حاضرین  گفتند که باید از مرز عبور کنیم.

 امام فرمودند چرا می خواهید از مرز عبور کنید؟

گفتند به دلایل نظامی که ما باید در محلی باشیم که از نظر عوارض پدافندی، زمین مناسب باشد باید پدافند کنیم ما نمی توانیم در زمین دشت باز پدافند کنیم ما باید برویم کنار رودخانه و کوهستان تا بتوانیم با نیروی کم پدافند کنیم این دلیل نظامی بود. سیاستمداران هم دلایل خود را داشتند.

البته باید مذاکرات شورای دفاع منتشر بشود تا دقیق تر بررسی شود. ولیکن آن چیزی که تا الان منتشر شده این است. سیاستمداران هم تقریبا یک همچون جمله ای گفتند که اگر ما بخواهیم جنگ را خاتمه بدهیم باید با دست پر جنگ را خاتمه بدهیم هنوز که ما نتوانسته ایم به طور کامل ارتش عراق را از خاک کشور بیرون کنیم بنابراین عراقی ها زیر بار  شرایط ما نمی روند.

اما امام با عبور از مرز مخالفت می کنند می گویند پس با این جلسه قانع نشدم بروید دوباره جلسه دوم بیایید.

در جلسه دوم شورای دفاع که حدود دو هفته بعد تشکیل می شود امام 4 تا ایراد می گیرند

امام می فرماید عبور از مرز 4 تا اشکال دارد

اشکال اول این است تا الان مردم عراق از ما طرفداری می کردند اگر ما برویم در خاک کشورشان ممکن است عرق ملی و تعصب ملی آنها به کمک صدام بیاید و آنها در خاک خودشان بهتر بجنگند

دوم اینکه تا الان مردم دنیا ما را قربانی تجاوز می دانستند اگر ما از مرز عبور کنیم ممکن است ما را متجاوز بخوانند.

حرف سوم امام این بوده که تا الان کشورهای دنیا به خصوص عربها رفتاری به ظاهر بی طرفانه ای اتخاذ کرده اند اگر ما به خاک عراق برویم، آنها رسما از صدام پشتیبانی خواهند کرد

 یک موضوع چهارمی هم می گویند که من الان فراموش کرده ام.

در فاصله ی بین جلسه اول تا جلسه ی دوم شورای عالی دفاع ،احمد آقا یک نامه ای خدمت امام نوشتند که این نامه تا حالا منتشر نشده ولی من شنیدم که ایشان نوشته اند که احمد اقا هم با عبور از مرز مخالفند و در آنجا خدمت امام می نویسند که من فکر می کنم چون شما به متخصصین خیلی اهمیت می دهید به این نامه من زیاد توجه نخواهید کرد من معتقدم که نظر شما که می فرمایید از مرز عبور نکنیم درست است چون شما به متخصصین اهمیت قائلید  آنها شما را قانع خواهند کرد که از مرز عبور کنید ولی اگر از مرز عبور کنیم درست است زیرا از این به بعد وارد مرحله ی جدیدی از جنگ می شویم که معلوم نیست چگونه تمام خواهد شد.

بنابراین بحث این بوده که امام مخالف عبور از مرز در آن مقطع زمانی بودند اما بعدها به هر دلیلی منع عبور از مرز برداشته می شود.

البته می دانید که از لحاظ منطقی وقتی جنگی شروع می شود ما نمی توانیم کشوری را مجبور کنیم که داخل مرزهایش بجنگد در حالی که کشور متجاوز ب از مرز عبور کرده است.

در همان روز که ارتش عراق از مرز عبور کرد و امد خرمشهر را گرفت ما نیز از نظر منطقی هیچ اشکالی نداشت از مرز عبور کنیم برویم بغداد را بگیریم ایرادی ندارد یعنی منطقا درست است

ولی امام با آن هوشیاری ای که داشتند معتقد بودند که نباید بگذاریم جنگ گسترش پیدا کند ما باید جنگ را تمام کنیم بنابراین من معتقدم که امام از روز اول دنبال تمام کردن جنگ بودند

بعد از این که دیدگاههای خودم را در 7 پرده ارائه کردم دیگر حرفی برای گفتن ندارم!

البته قول داده بودم که بعد از ارائه ی آخرین پرده به گفتگو با دوستان بنشینم ، لیکن از سویی فرصت گذشته را برای سرکشی به سایت ندارم و از سوی دیگر گفتگو با دوستانی که تصمیمات قطعی شان را از قبل گرفته و جز به تحکیم مواضع شان نمی اندیشند سودی نخواهد داشت!

در عین حال بعید نیست که گاه گداری بی بهانه سرحرف مان باردگر باز شود. همچنانکه در اینجا تبادلات پیامکی دوستانم را به مناسبت هفته دفاع مقدس ارائه کرده ام.

البته در نظر دارم بعد از یک هفته این پست را خاموش کنم تا به پست پرده ی آخر باز گردم.

همچنین ، چون "خمینی محورم" و خمینی هویت بخش اندیشه ی سیاسی من است لذا هرگاه احساس کنم که باید سکوتم را بشکنم ویا احساس کنم که می توانم به اهتزاز پرچم خمینی کمک کنم از گوشه گیری خارج خواهم شد.

انشاءالله

در ضمن اگر دوستی تمایل به مطالب معرفتی (از آن دستی که من بهره گرفته ام) داشت به وبلاگ مسجد قندی که بنده در خدمت آن هستم می تواند قدم رنجه فرماید.

آدرس:  http://www.mghandi.blogfa.com/ 

.......................................... 

حاج محسن:

شاهدی غائب تر از من نیست کس                       دیده ام پرواز انسان از قفس

در قفس بودم که هم رازم پرید                              رفت او من ماندم و زندان نفس

بستاک :

در جوار شهدای بازی دراز دعاگوی شما هستم

حاج احمد . س:

یاد باد آن روزگاران یاد باد

حیدر خان:

من ماندم و گوشه ی دلی تنگ                      با دفتر خاطراتی از جنگ

ای جنگ چه شد که قهر کردی                       در کام امام   زهر کردی

ای مرز میان مرد و نامرد                               گر مرد رهی دو باره برگرد

محمد . ن:

کاش می شد بچه ها را جمع کرد                 سنگر آن روزها را گرم کرد

کاش می شد بار دیگر جبهه رفت                 جنگ عشقی کرد و تیری خورد و رفت

صادقی(فرزند شهید)

مرا اینگونه باورکن

کمی تنها کمی خسته کمی از یادها رفته  خدا هم ترک ما کرده

نمی دانم

مرا شاید گناهی هست؟!

دعایم کن دعایم کن

حاج سعید . ع:

ما آمده بودیم که مردانه بمیریم                             در پیچ وخم جنگ دلیرانه بمیریم

آنجا که جنون حاکم بی چون و چرا بود                   شوریده و شیدایی و  مستانه بمیریم

سخت است در این شهر که دربین رفیقان               اینگونه پریشان و غریبانه بمیریم

مهلت بده ای عمر نفس گیر که شاید                    خونین کفن و شاد و شهیدانه بمیریم

چشمه ق:

آرزومان          کربلا بود         و نجف                        جان و سر دادیم در راه هدف

چفیه هامان رنگ و بوی یاس داشت                        رنگ و بوی بیرق عباس داشت

یاد شبهایی که     ما بودیم    و مین                       جستجوی مرگ در زیر زمین

همدم شبهایمان           سجاده بود                       حمله کردن خط شکستن ساده بود

حسرت رفتن در این دل  مانده است                        دست و پایم سخت در گل مانده است

عاشقان رفتند و     ما جا مانده ایم                          زیر بار غصه ها وا مانده ایم

اسدالله . ت:

خدایا

سهم ما از جنگ به غنیمت گرفتن دوستانی خوب به مثابه فرشتگان آسمانت بود!

علیرضا . ک:

درود خداوند بر یادگاران پنهان آن روزگاران

اصغر . م:

خداوندا

این دفتر و کتاب شهادت را همچنان به روی مشتاقان باز و ما را هم از وصول به آن محروم مکن!

مصطفی . م:

ساقی جبهه سبو بر لب هر مست نداد                  نوبت ما که رسید میکده را بست نداد

حال خوش بود کنار شهدا        آه دریغ!                  بعد یاران شهید حال خوشی دست نداد

 علی . م و:

جبهه جای عاشقان پاک بود             جبهه جای آشتی با خاک بود

جبهه یعنی سینه چاکان بلا             جبهه یعنی کربلا در کربلا

رضا . ن:

خون دل  خوردن از خون دادن سختر است

فرامرز:

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است آورده ایم

اگر داغ شرط است ما برده ایم

اگر دشنه ی دشمنان گردنیم

اگر خنجر دوستان گرده ایم

گواهی بخواهید اینک گواه

همین زخم هایی که نشمرده ایم

دلی سر بلند و سری سر به زیر

از این دست عمری بسر برده ایم

حاج حسن . س:

سلام بر آنهایی که

از نفس افتادند تا ما از نفس نیفتیم

قامت راست کردند تا ما قامت خم نکنیم

به خاک افتادند تا ما به خاک نیفتیم

سلام بر آنهایی که

رفتند تا بمانند و نامندندتا بمیرند و زندگی سگی داشته باشند

هفته دفاع مقدس چقدر دردناکه!؟

کاش می شد عشق را در دیده کاشت           ذره ای از غیرت فهمیده داشت

یاد باد     آن     روزهای        بی غروب           خاطرات سرخ مردان جنوب

یاد     فصل کوچ    قایق ها        به خیر           یاد پهلوی شقایق ها به خیر

بهرام . ع:

یادگار از پدرم کهنه تفنگی باقیست             و لباسی که برآن زخم فشنگی باقیست

یادگار پدرم    دوش به من می نالید            که از این قصه فقط هفته ی جنگی باقیست

حاج داود . ر:

شهیدان زنده اند اما که افسوس                علم بگرفته اند این جمع سالوس

خداوندا  اگر بستی در باغ شهادت                

دگر مپسند میدان داری اهل شقاوت

اللهم النصر من نصرالحق

والخذل من خذل الحق

و الحقنی بالشهداء

مهدی . ر:

شهادت گذشتن از جان است برای حق و حقیقت

و ای بسا ایامی که گذشتن آبرو و مقام و...سخت تر ازآن باشد

ای بسا بسیاری از شهدا غبطه آزادگی رادمردان امروز را برند

بر تمامی حق پرستان درور

محمد . د:

امام علی (ع) فرمود:

ثبات الدول باقامة سنن العدل

ثبات و دوام دولت ها به برپا داشتن راه و رسم عدالت است و دادگری (منبع:غررالحکم)

م . ط:

خوشا روزی که گرم جنگ بودیم                     میان رنگ ها بی رنگ بودیم

دل هرکس شهادت را طلب داشت                 حدیث عشق و مستی را به لب داشت

خوشا تنهایی شبهای سنگر                        که دل بود و تمنا بود و دلبر

ط ط:

اینک که شهر شعله ور بی خیالی است             جان برادران غیورم چه خالی است

جای برادران غیوری که بعدشان                        این شهر محاصره در خشکسالی است

خ . م:

ردپای دزد دهکده روی برف چقدر شبیه چکمه های کدخداست

هفته ی اختلاس مبارک باد

تابناک:٢٨تیر٨٩

فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در دوران دفاع مقدس گفت: می توانستیم در سال پنجم جنگ، بغداد را فتح کنیم.

به گزارش «تابناک» و به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دکتر محسن رضایی وی در جمع شماری از رزمندگان دفاع مقدس گفت: ناگفته های فراوانی درباره پایان جنگ دارم؛ اما چون قول داده ام که آن مطالب را در قالب کتابی منتشر کنم، برای همین، از شما برادران می خواهم تا برای بیان این حقایق مقداری صبر کنید.

در ادامه این دیدار، یکی از رزمندگان، درباره نقش دولت در مدیریت جنگ پرسشی مطرح کرد که دکتر رضایی اظهار داشت: اگر دولت امکانات کشور را در اختیار رزمندگان می گذراد و همکاری های لازم با فرماندهان جنگ می کرد، می توانستیم در همان سال پنجم جنگ، بغداد را فتح کنیم.

دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، در پایان این دیدار تأکید کرد: همه باید در بیان واقعیات تاریخ دفاع مقدس کوشش کنند و باید توجه کنیم که در این راه از دایره انصاف و صداقت بیرون نرویم.

پذیرش قطعنامه با خود بار فرهنگی و عقیدتی آورد

کد خبر: 15139   تاریخ خبر:  29/04/1389        

 نسخه چاپی | ارسال به دوستان

انتهای پیام /*

در پی برنامه روبه فردا در شبکه ٣سیمای ج.ا.ا حاجی عادل کامنتی گذاشت که بهانه ای به دست داد تا به رغم سکوتم پیرامون دوران پر افتخار جنگ باب گفتگوی جدیدی را با دوستان باز کنم تا خدا چه خواهد

حاج عادل:

... پیروز و سربلند باشی برادر ... دیشب وقتی صحبت های شمخانی رو گوش می دادم یاد شما کردم ...

ای رزمنده!

من بحالت میخورم حسرت و نیز

کاش بودم در نبرد شهر خون

حمدلله شهر خون آزاد  گشت

ور نه ملت بود شرمنده کنون

خدارا شکر!

خرمشهر را بر کشور ما بازگردانید

و الا همچنان اعراب!

چشم ما به دست این و آن می بود