تصاویری که از راهپیمایی های 1390 و 1389توسط سیمای جمهوری اسلامی و سایت های اصولگرا ارائه می شود این سوال را در ذهن متبادر می کند:

بد حجابی پسندیده است یا ناپسند؟

اگر خوب است، چرا مشارکت این عناصر در بین اصلاح طلبان به عنوان آثار عدم تقید دینی معرفی می شود؟

اگر بد است، چرا اصولگرایان حضور حتی انگشت شماری از آنان را در بین خود به عنوان سند افتخار ارائه می کنند؟

به عبارت دیگر، آیا غیرت دینی ما را به جبهه گیری علیه اصلاح طلبان وادار کرده، یا حمایت از ارزشها مشزوط به پیشبرد هدفهای جناحی ماست؟

به مناسبت سال رروز قیام 19 دی 1356 قم، بردار بسیار بزرگوارم، سردار حسین علایی مقاله ی کوتاهی در روزنامه اطلاعات درج کرده که دوستان می توانند آن را در سایت  baztab.net  ملاحظه نمایند.

با مطالعه ی این مقاله ی کوتاه نکته ای به ذهن من خطور کرد که به اجمال آن را یاد آور شده ام:

آن روزها من 26 سال داشتم و بیش از یک سال بود که به جرم دست بدست کردن تنها 3 اعلامیه، در زندان ستم شاهی بسر می بردم، قدرت حاکمیت آن روز به حدی بود که روزنه امیدی برای آزادی از زندان به نظر نمی رسید و من به همراه سایر دوستان نه تنها امیدی به آزادی از زندان(حتی پس از محکومیت چند ساله نداشتیم) بلکه هرگز به فکرمان خطور نمی کرد که به زودی تزلزلی در پایه های رژیم ستم شاهی پیدا شود.

آری محمدرضای پهلوی که آن روزها در اوج اقتدار به سر می برد و خود را جاودانه می پنداشت، دست به اقدام مغرورانه ای زد. با این گمان که "مردم دم فروبسته"، چشم و گوش به تدابیر ملوکانه باخته اند.

غافل از آنکه سکوت مردم نه از روی اختیار، بلکه سکوت ملتی  بود که شرایط رعب آور رژیم، دهان آنان را بسته بود.

اما بلاخره روزی فرا رسید که  غرور نابجای او، اقتدارش را فرو ریخت.

غرور از حد گذشته او به اثر وضعی تبدیل شد و ابتدا مردم را به واکنش مرحله ای واداشت و سپس به علت تدابیر ناکارآمد او علیه مردم،گام به گام وسعت اعتراضات مردمی توسعه یافت، تا جایی که کمتر از یک سال بعد از رهنمودهای ملوکانه، شعار مرگ بر شاه سراسر کشور را فرا گرفت.

اوج گیری افکار عمومی علیه رژیم پهلوی، اثر وضعی خود را به رژیم تحمیل کرد، به طوری که دیوارهای قطور و سیمانی غیرقابل عبور زندان های رژیم فروریخت، درهای زندانهای ستم شاهی گشوده شد و زندانیان بی گناه ناباورانه خود را در آغوش مردم دیدند.

 و به قول مرحوم دکتر شریعتی:

 آری اینچنین بود برادر!!!

بدون شرح؛

ضمن خداحافظی زودرس

در روزهای پایانی سال جاری

به امید سالی توام با موفقیت در ١٣٩٠

در آخرین پست ١٣٨٩ 

اولین پست ٨٩ را مرور کردم

سال هشت و هشت با تلخی گذشت

می ندانستم چه بذری کشت گشت

 حالیا هشتادونه  از ره رسید

می کنم برداشت کشت هشت و هشت

 از مکافات عمل غافل مشو

کز درون کوزه بحران کرده نشت

 اندر آن خمره خدا داند چه بود

از چه افرادی ز بام افتاد تشت

 ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

کفر می خواهد نماید بازگشت

 کفر شاید آید اما تحت دین

پوششی دینی ولی قومی پلشت

 تا نگیرد از خمینی انتقام

این جماعت هیچ آسوده نگشت

 شعر ما باشد ضمیرش مستتر

دسته ای این سوی یا آن سوی دشت

 بهتر آن باشد حدیث دیگران

گفته نا گردد برای دلبران

شهید صانع ژاله اهل پاوه

شهید محمد مختاری اهل تهران

برخی از چهره هایی که در اعتراض به راهپیمایان ٢۵ بهمن تظاهرات کردند

منبع عکس ها سایت آینده

.......................................................................................

گمان دارم تصاویر فوق نشان دهنده تحولاتی است که در حوزه فرهنگی و اجتماعی در جامعه ایرانی در حال وقوع است. اگرچه در حال حاضر از نظر کمیت قابل توجه نباشد!

اگر صاحبان این ۴ عکس دارای گرایش سیاسی واحدی باشند , جامعه تحلیلی ما واحد خواهد بود ولی اگر گرایش سیاسی ٢شهید فوق با گرایش سیاسی دختران تظاهر کننده ضد هم باشد آنگاه باید دو جامعه مجزا از هم را مورد بررسی قرار داد!

حال به نظر شما

 این تصاویر چه پیام فرهنگی برای نخبگان جامعه ما دارد؟

نکات خلاصه شده ای از مصاحبه تفصیلی محسن رضایی را که در سایت آینده درج شده بود برای دوستان انتخاب کردم زیرا در باره توجیه سیاسی ولایت فقیه و نیز نقش روحانیت و روحانیون مبارز نکات تازه ای را در برداشت.

محسن رضایی در این مصاحبه گفته است:  

*اگر خدای نکرده مسئله ولایت فقیه تضعیف شود، انسجام ملی ما به کلی از میان خواهد رفت و جامعه به دوران قبل از صفویه عقب گرد خواهد داشت

*تا قبل از صفویه نمی توانستیم دولت-ملت تشکیل دهیم. بزرگترین هنر صفویه این بود که دریافتند تنها راه اینکه دولت در ایران پا بگیرد این است که یک انسجام مذهبی در کشور به وجود بیاید. آنقدر این مدل به خوبی طراحی شده که هر چه انسان به عمق این حرکت می رود، می فهمد که یک فکر بسیار استراتژیکی در ورای آن وجود دارد. بعد از صفویه بود که ما در دنیا توانستیم روی پای خود بایستیم. تا پیش از آنها ما انسجام نداشتیم، قدرت تشکیل دولت نداشتیم، ملت به معنایی که در ذهنتان هست، از بین رفته بود. همیشه دیگران می آمدند و بر ما حکومت می کردند.

*امام خیلی از کارها را سر و سامان داد و به دست بازماندگانش سپرد. امام مسئله جنگ را در زمان خودش حل کرد. اگر امام جنگ را حل نمی کرد، معلوم نبود بعد از ایشان این مسئله به کجا برسد. ایشان مسئله آقای منتظری را حل کرد. مسئله احزاب و جناح های سیاسی را حل کرد. همه چیز را به یک نقطه ثبات رساند و به شاگردان بعد از خودش سپرد. به نظر شما دلیل تشکیل دو تشکل روحانیت مبارز و روحانیون مبارز در کشور چه بود؟ این کار امام چه فلسفه ای داشت؟

*در زمان امام بخش زیادی از جامعه سیاسی ما را روشنفکران تشکیل می دادند، امام روحانیون مبارز را درست کرد تا بالای سر روشنفکران باشند و آنها را در عرصه سیاست هدایت کنند تا از یک حد و مرزهای خاصی بیرون نروند. در سال گذشته اگر روحانیون مبارز نقش خود را به خوبی ایفا کرده بود، باید همان ماه اول این حوادث جمع می شد.

یا امام روحانیت مبارز را درست کرد که در بین متدینین به تحجر برنگردیم. ولی روحانیت مبارز بعد از امام نقش خود را ایفا نکرد.

خلاصه ای از مصاحبه تفصیلی محسن رضایی که در سایت آینده درج شده بود 

*ما به شدت نیازمند بازگشت عقلانیت در حوزه سیاست ایران هستیم.

جوان می خواهد فریاد بکشد اما قواعد خاصی وجود ندارد که به او بگوید تا کجا می تواند فریاد بکشد، کجا باید ترمز بزند، از چه خطوطی نباید عبور کند،این ها همه قواعد عقلانی بازی سیاسی هستند

*ما معتقدیم جناح های سیاسی فعلی اصولاً در سیاست درجا می زنند و هیچ برنامه ای برای مسائل غیر سیاسی ندارند. این جناح ها هیچ برنامه ای برای اقتصاد فرهنگ و مسائل اجتماعی ندارند.

*در مسائل مربوط به اداره کشور ایران، 5-6 مسئله وجود دارند که ما برای حل هر کدام آنها به یک دولت نیازمندیم.

اقتصاد ایران به تنهایی نیازمند یک دولت است، یعنی دولتی که هیچ کاری نکند و فقط به دنبال اقتصاد باشد.

سیاست خارجی ایران از مسائلی است که برای خودش یک دولت می خواهد.

فرهنگ در جامعه ایران آنقدر اهمیت دارد که نمی توان آن را تنها با یک وزیر ارشاد جمع و جور کرد ؛  قومیت ها، جوانان، جهانی شدن، ارزشهای انقلاب، تحولات جدید و غیره در فرهنگ ما مطرح هستند و اینها یک دولت می خواهند.

*اگر خدای نکرده مسئله ولایت فقیه تضعیف شود، انسجام ملی ما به کلی از میان خواهد رفت و جامعه به دوران قبل از صفویه عقب گرد خواهد داشت

*تا قبل از صفویه نمی توانستیم دولت-ملت تشکیل دهیم. بزرگترین هنر صفویه این بود که دریافتند تنها راه اینکه دولت در ایران پا بگیرد این است که یک انسجام مذهبی در کشور به وجود بیاید. آنقدر این مدل به خوبی طراحی شده که هر چه انسان به عمق این حرکت می رود، می فهمد که یک فکر بسیار استراتژیکی در ورای آن وجود دارد. بعد از صفویه بود که ما در دنیا توانستیم روی پای خود بایستیم. تا پیش از آنها ما انسجام نداشتیم، قدرت تشکیل دولت نداشتیم، ملت به معنایی که در ذهنتان هست، از بین رفته بود. همیشه دیگران می آمدند و بر ما حکومت می کردند.

*امام خیلی از کارها را سر و سامان داد و به دست بازماندگانش سپرد. امام مسئله جنگ را در زمان خودش حل کرد. اگر امام جنگ را حل نمی کرد، معلوم نبود بعد از ایشان این مسئله به کجا برسد. ایشان مسئله آقای منتظری را حل کرد. مسئله احزاب و جناح های سیاسی را حل کرد. همه چیز را به یک نقطه ثبات رساند و به شاگردان بعد از خودش سپرد. به نظر شما دلیل تشکیل دو تشکل روحانیت مبارز و روحانیون مبارز در کشور چه بود؟ این کار امام چه فلسفه ای داشت؟

*در زمان امام بخش زیادی از جامعه سیاسی ما را روشنفکران تشکیل می دادند، امام روحانیون مبارز را درست کرد تا بالای سر روشنفکران باشند و آنها را در عرصه سیاست هدایت کنند تا از یک حد و مرزهای خاصی بیرون نروند. در سال گذشته اگر روحانیون مبارز نقش خود را به خوبی ایفا کرده بود، باید همان ماه اول این حوادث جمع می شد.

یا امام روحانیت مبارز را درست کرد که در بین متدینین به تحجر برنگردیم. ولی روحانیت مبارز بعد از امام نقش خود را ایفا نکرد.

*اینکه احزاب ما در حال حاضر نمی توانند، نقش موثری در سیاست ایفا کنند، مسئله کاملا درستی است که باید چاره ای برای آن بیندیشیم. گرفتاری ما این است که احزاب ما آنقدر زیاد هستند که نقش پذیری و تاثیر گذاری آنها در سیاست فوق العاده کم شده است. من فکر می کنم تشکیل جبهه راه حلی خوبی برای این مسئله باشد. مثلا سه جبهه تشکیل دهیم و احزاب به تناسب رویکرد و گفتمان در ذیل این سه جبهه تعریف شوند. به صورت لیست های ائتلافی در انتخابات شرکت کنند، ما در این صورت هم تکثر و هم تاثیر گذاری احزاب در سیاست را به طور توام خواهیم داشت.

*در بعد سیاست خارجی شرایط بسیار پیچیده تر از قبل از انتخابات است. آمریکایی ها تا پیش از این پل های پشت سر خودشان را حفظ کرده بودند اما از خرداد ماه امسال که این قطعنامه 1929 را نوشتند و به تصویب رساندند، خیلی از این پلها را خراب کردند. حتی اگر همین امروز هم رابطه بین ایران و آمریکا برقرار شود، شاید برطرف کردن این تحریم ها تا ده سال دیگر طول بکشد. یعنی سنگی را به چاه انداختند که نه با دولت اصلاح طلب، نه با دولت اصولگرا، با هیچ کدام از اینها بیرون نمی آید. در مورد عراق دیدید با اینکه 6 سال از سقوط صدام می گذرد و امور این کشور به دست خود آمریکا هم بوده است، اما 2-3 ماه پیش تحریم ها برداشته شد، لذا ما وارد یک چالش بسیار جدی با جامعه جهانی شده ایم که مشابه با دهه اول انقلاب است. تقریبا از 2-3 سال پیش این چالش شروع شده و از خرداد ماه امسال جدی شده است. عبور از این چالش خارجی هنرنمایی طلب می کند.

در پست اسلام آمریکایی , دوست من بهرام نظریاتی را نوشته بود که دارای چند نکته بود. در بین نکته های یاد شده تشیع علوی و صفوی خیلی نظر مرا به خود جلب کرد. به ویژه که این ادبیات در بین نسل جدید مذهبی-اصلاح طلب رواج دارد. لذا مطالب زیر را نوشتم هرچند که نسبت به ارزشمندی آن تردید دارم:

  سلام خدا بر بهرام دردمند

1-مدل تحلیل تشیع علوی و صفوی اگرچه موجب دست یابی ما به تحلیل های شفاف می شود ولی درعین حال از جنس مدل "صفر و یک" است.

2-مدل صفر و یک اگرچه برای تحلیل حوادث اجتماعی , مدل آسانی است ولیکن نه تنها جامعیت ندارد بلکه زوایای بسیار کوری را برای تحلیلگر باقی می گذارد.

3-به هرصورت ما برای تحلیل حوادث نیازمند به مدل تحلیلی هستیم و تردیدی نیست که مدل تشیع علوی و تشیع صفوی مدل مرسومی است که قبل از انقلاب کاربرد فروانی داشته است.

4-تردیدی ندارم که اگر امام خمینی به داد ما نرسیده بود امثال من که تنها با این مدل (تشیع علوی و تشیع صفوی) جامعه قبل از انقلاب را تحلیل می کردیم در فهم بسیاری از مسایل جامعه خودمان به نتایج غلط می رسیدیم.

5- به نظرم می رسد که معضل جامعه ما از جنس معادله چند مجهولی است که دو مجهول آن تشیع علوی و تشیع صفوی است.

6-به نظر می رسد که نمی توان برای حل معضلات چند مجهولی این جامعه معادله ای شبیه معادلات جبری طراحی کرد.

بلکه باید چند معادله دو مجهولی تعریف نمود و پس از حل هر معادله با در کنار هم چیدن پاسخ های مربوطه سامانه ای ایجاد کرد که برای تحلیل صحیح جامعه ما از زوایای مختلف راهگشا باشد.

7-شاید یکی از معادلات دو مجهولی امروز جامعه ما مسئله سنت و مدرنیسم باشد

و معادله دیگر آن مشروعیت دینی و مشروعیت مردمی

و معادله دیگر اسلامیت و جمهوریت

و معاذله دیگر آزادی و دیانت

و معادله دیگر جهانی شدن و استقلال

و معادله دیگر حوزه و دانشگاه

و معادله دیگر مطلقه بودن ولایت فقیه و پاسخگو بودن ولی فقیه در برابر مردم

و معادله دیگر نسل انقلاب کرده و نسل بعد از انقلاب

و معادله دیگر مدیرا ن سیاسی دوران جنگ و نظامی های آن دوران

و معادله دیگر منافع ملی و ارزش های انقلابی

و معادله دیگر ملی گرایان و دین مداران

و چندین معادله دیگر

8-هر نوع نتیجه گیری یک طرفه در هنگام حل این معادلات به معنی پاسخ غلط تلقی می شود. بلکه مسلما پاسخ صحیح ترکیبی است , ترکیبی از هر دو مجهول.

9-با توجه به بن مایه ی دینی انقلاب ما ,‌ نباید هیچ کدام از پاسخ های یاد شده با مبانی اسلام در تضاد باشد.

10-قدر مسلم این مجهولات جزئی از واقعیت های جامعه ایرانی ما را (چه در امروز و چه در قبل از پایه ریزی انقلاب اسلامی ) تشکیل می دهد و اسلام نمی تواند برای حل این مجهولات بی پاسخ باشد و اگر اسلام برای این مجهولات پاسخی نداشت نباید انقلابی به نام اسلام صورت می گرفت.

11-مشکلات امروز کشور در دو حوزه ی نظری و عملی قابل تفکیک است اگر از حوزه ی عملی آن صرفنظر کنیم , در حوزه ی نظری چهار نوع اندیشه در پاسخ به مساله فوق به چشم می خورد:

الف-کسانی که معتقدند اسلام پاسخی برای این مسایل ندارد و اساسا" معتقد به انقلاب اسلامی نیستند.

ب-کسانی که گمان دارند تنها با رجوع به روایات و اخبار باید پاسخ به این مسایل را یافت. 

ج-کسانی براین باورند که اسلام پاسخ به این موارد را به نهاد عقل واگذار کرده ولی نهاد عقلی مورد نظر آنان ضرورتا نباید دین مدار باشد.

د- کسانی براین باورند که اسلام پاسخ به این موارد را به نهاد عقل واگذار کرده ولی نهاد عقلی مورد نظر شان باید دین مدار باشد.

12-به گمان من نگرش امام خمینی از نوع آخرین نظر(بند-د) است. لذا من هم براین باور هستم.

در یک دسته بندی کلی

اسلام سیاسی را می توان به دو دسته اسلام ناب و اسلام انحرافی تقسیم بندی کرد:

البته اسلام ناب موضوع این پست نیست در عین حال اسلام ناب دارای سطوح و گرایشات مختلفی است که از یک منظر متکی بر فقه جواهری و از منظر دیگری پاسخگوی مقتضیات زمان است.

اما اسلام انحرافی در فضای امروز ایران اسلامی خود با سه چهره (گرایش) شناخته می‌شود که تنها یکی از آن سه گرایش با غربگرایی مشابهت دارد و برچسب اسلام آمریکایی برای آنان دشوار نیست.

لذا در اینجا فقط برای یکی از سه چهره مزبور برچسب اسلام آمریکایی مناسب است و برای دو چهره دیگر لقب اسلام انگلیسی و اسلام اسرائیلی مناسب تر می باشد. هرچند که هر سه گرایش یاد شده از اتاق فکر مشترکی در آن سوی مرز برخوردار باشند.

دو گرایش از این سه گرایش بر طبل جدایی دین از سیاست می‌کوبند اما گرایش سوم نه تنها جدایی دین از سیاست را مردود اعلام می‌کند بلکه ایدئولوژی خود را بر پایه حکومت مقتدرانه دینی و خلافت گونه ای که مردم در آن نقشی ندارند به نمایش می‌گذارد.

صورت نمایشی دو گرایش اول که جدایی دین از سیاست را سرلوحه فعالیت خود می‌دانند متضاد به نظر می‌رسد؛

یک گروه که شعار جدایی دین از سیاست را با گرایش دین زدایی از صحنه سیاسی به نمایش می‌گذارد به اسلام غربگرا و لیبرالیستی و اسلامی با پرستیژ آمریکایی مشابه است.

 و گروه دیگری که با همان شعار ولی با گرایش سیاست زدایی از صحنه دین ایفای نقش می‌کنند و پرچمدار سنت گرایی ناکارآمد، عرفان صوفی گرانه , افیون توده ها بوده و فریبکارانه مردم را به خروج از صحنه می‌راند، به اسلام انگلیسی تشابه دارد.

دو اسلام یاد شده (آمریکایی و انگلیسی) نقش دو لبه قیچی را برای قطع نهال انقلاب اسلامی ایفا می‌کنند اما گروه سوم اسلام انحرافی را که اسلام اسرائیلی نامگذاری شده است اگرچه نقش دسته قیچی را دارد و کمر به تخریب محتوایی انقلاب اسلامی بسته ولی به جنگ زرگری اسلام آمریکایی و اسلام انگلیسی درآمده است زیرا که:

اولا با نفی آن دو جای پای خود را استحکام بخشد

ثانیا اسلام آمریکایی و اسلام انگلیسی را به دو اقلیت آلترناتیو تبدیل کند که در صورت حذف اسلام اسرائیلی، یکی از دو اسلام یادشده نقش جایگزین را ایفا نمایند.

لذا با توجه به آنچه به ترسیم کشیده شد، جنگ زرگری موجود بین سه اسلام یاد شده در بین پرچمداران و سیاهه لشکر آن سه گرایش از این منظر نیز قابل تامل است.

اگر انتخابات 88 را از سال 87 مورد مطالعه قرار دهیم , نیمه دوم سال 87 را با شلیک سنگین و مداوم توپخانه ی برادران کیهانی به "قلعه ی فرضی" اصلاحات همراه می بینیم.

قلعه فرضی طراحی شده توسط کیهان , مثلثی است که دو راس آن را سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و جبهه مشارکت و راس دیگر آن را سید محمدخاتمی تشکیل می دهد.

بعد از کناره گیری خاتمی از انتخابات دهم و نامزد شدن میرحسین موسوی به نظر می رسیدکه دوستان کیهانی تغییر خط مشی بدهند به ویژه هنگامی که سازمان و مشارکت نسبت به کناره گیری خاتمی و نامزد شدن میرحسین  روی خوشی نشان ندادند.

اما گویی هیچ اتفاقی نیفتاده بود و موسوی و خاتمی هیچ تفاوتی با یکدیگر نداشتند.در صورتی کیهان و همه اصولگرایان و اصلاح طلبان به تفاوت این دو شخصیت در اندیشه , روش و منش کاملا واقف بودند.

با این وجود گویا برای کیهان که هیچ مانعی نداشت برای حذف جریان اصلاحات حتی به دفع حداکثری به پردازد , با وجود کناره گیری خاتمی از انتخابات , قلعه فرضی خود را باز سازی کرد ؛ با این تفاوت که میرحسین را جایگزین خاتمی نمود و به آتشبارهای خود دستور تداوم اجرای آتش را صادر کرد.

حال آنکه کیهان می توانست بر روی اختلاف نگرش بین میرحسین و کروبی با سازمان و مشارکت انگشت گذاشته و نه تنها با تعمیق بخشیدن به این شکاف امکان برنده شدن کاندیدای مورد نظر خود را افزایش دهد بلکه مانع از وحدت جریان اصلاحات شود. اما به دلیل آن که فرماندهی توپخانه کیهان فاقد یک اندیشه کارآمد بود , به چیزی جز حذف فزیکی جریان اصلاحات نمی اندیشید و حال آن که جریانات فکری-اجتماعی (حد اقل در کوتاه مدت) حذف شدنی و محو شدنی نیستند.

بازسازی قلعه فرضی اصلاحات توسط کیهان و اجرای آتش مستمر توپخانه ی شان , به همراه دستگیری های سریع عناصر مشهور مشارکت و سازمان –در فردای انتخابات- حکایت از این می کند که پیشاپیش یکی از اهداف جریان کیهان در گرم کردن تنور انتخابات دهم حذف تمام و کمال اصلاح طلبان بوده است.

جریان کیهان که از سال 1376 تا 1388 برای حذف اصلاحات تلاش زیادی کرده بود حاضر نبود به چیزی جز تحقق خواسته هایش تن بدهد و حال آن که چنین خواسته ای در کوتاه مدت ونیز با بگیروببند عملی نبود , به همین دلیل در طی مدت 2 سال بعد از پایان انتخابات نیز هنوز بر تنور اختلافات می دمد و مانع از هرگونه تعدیل اصلاح طلبان و تعامل شان با اصولگرایان می شود.

اگر بخاطر آورید برخورد کیهان با کروبی را (وقتی که اظهار داشت دولت بعد از حکم تنفیذ را قبول دارد) و برخورد آنها با میرحسین را (وقتی که با بیانیه مشهور خود راههای دست یابی به تفاهم را نشان داد) و برخورد اخیرشان با خاتمی را (وقتی که از شروط مشارکت در انتخابات آینده سخن گفت) همه موارد یاد شده نشاندهنده هدف واحدی است که جز حذف بی چون و چرای اصلاح طلبان از صحنه سیاسی و اجتماعی کشور معنایی ندارد.

البته اگر این امر شدنی بود , می توانست قابل تامل باشد ولی ابهام وقتی بروز می کند که یک جریان سابقه دار سیاسی به نام کیهان در پی تحقق امری ناشدنی است.

نا گفته نماند که شعله ور نگهداشتن آتش اختلاف اصولگرایان با اصلاح طلبان می تواند مانع از انشعاب درونی اصولگرایان شود. لیکن از سویی پیوند اصولگرایان ناپایدارتر از آن است که بتوان با دشمن تراشی فرضی مانع از آن شد.

از سوی دیگر قوام فعلی حکومت به حضور مردم در پای صندوقهای رای است و عدم حضور اصلاح طلبان در انتخابات مسلما باعث کاهش حضور حداکثری مردم خواهد بود.

از قضا شروط خاتمی برای بازگشت به انتخابات نیز با همین پیش بینی صورت گرفته ؛ تا قبل از این که برای اصلاح طلبان پیغام دهند: برای گرم کردن تنور انتخابات آستین بالا بزنید , شرایط  مشارکت جریان اصلاح طلبان  را اعلام کرده باشد. هرچند که ممکن است سیاستگذاران نظام عطای اصلاح طلبان  را به لقائشان بخشیده باشند.

بررسی تحولات سیاسی-اجتماعی ایران از آستانه انقلاب (١٣۵٧) تا حذف جریان موسوم به لیبرالها (در سال١٣۶٠)

سابقه:پست قبلی را با ظهور چپ جدید پایان بخشیدم به امید اینکه در این پست تصویری از چپ جدید ارائه کنم . لیکن لازم می دانم قبل از ورود به این مبحث بازگشت به عقب کرده و نکاتی را یاد آورشوم:

١-هر چند که الزاما روشنفکران , چپ نیستند ولی همانطور که قبلا یاد آور شده ام لازمه روشنفکری عدم پایبندی به تاروپود سنت های غیر اصولی است و این ویژگی در راست ها که عموما دارای گرایشات محافظه کارانه ای هستند یافت نمی شود و به همین جهت خواستگاه عمومی روشنفکران سیاسی(فارغ از جنبه های ارزشی یا غیر ارزشی آنها) جریان های چپ سیاسی هستند . پارامتر دیگری که موضوع محوری بحث این پست می باشد عدالت است .

بنده براین باور هستم که عدالت خواهی و روشنفکری دو پارامتر به هم پیوسته هستند که البته در مکتب های مختلف رنگ و بوی ویژه آن مکتب را به خود می گیرند و لذا عدالت خواهی در سه مکتب مارکسیسم , اومانیسم و اسلام سه صبغه متفاوت دارد.

٢-قدر مسلم عدالت خواهی اومانیستی و مارکسیستی مورد بحث ما نیست . ولیکن نباید فراموش کنیم که به علت قدمت چپ مارکسیستی در این کشور و نشو و نمای عدالت خواهانه آن طی دهه های ١٣۴٠و١٣۵٠ تا قبل از افول شدید آن در سال های اولیه دهه١٣۶٠ این جریان نمود فوق العاده ای در بستر روشنفکری و پرچمداری جریان عدالت خواهی بردوش داشته است و با خون های روشنفکرانی که در این راه ارزانی می داشته است جایگاه بزرگی را(فراغ از ارزشمندی یا بی ارزشی آن) در قبل از انقلاب به خود اختصاص داده است ؛ جریانی که تا قبل از ظهور پدیده دکتر شریعتی روشنفکران مذهبی را منزوی کرده بود ؛ و جریانی که سازمان مجاهدین خلق را(که در روزها اولیه تاسیس اشگ شوق همه بزرگان دینی-حتی شهید مطهری- به جز امام خمینی را در پی داشته) مقهور و دنباله روی خود ساخته بود .

مرور موقعیت عدالت خواهانه چپ مارکسیستی از آن جهت برای ما مهم می شود که به خاظر آوریم , در برابر عدالت خواهان نوظهور مارکسیست جریان مذهبی فاقد قدرت دفاعی بود تا آنکه چپ مذهبی متولد شد.

البته خواستگاه چپ مذهبی بستر واحدی نبود بلکه چپ هایی که مبانی فکریشان را از سرچشمه های بی واسطه ی اسلامی نگرفته بودند راه مجاهدین خلق را پیمودند . لیکن دسته دیگری که آبشخور فکریشان سرچشمه های نیالوده دینی بود بعد از اندکی راه خویش را از سازمان مجاهدین جدا کردند و پرچمدار عدالت اسلامی باقی ماندند ؛ که چهره هایی چون طالقانی , منتظری , مشگینی , بهشتی , مطهری , باهنر , خامنه ای , هاشمی , کروبی و موسوی خوئینی ها از جمله عناصر شاخص آنانند . اما مذهبی های سنتی راه خودشان را می رفتند و هیچ اندیشه ای را برای تقابل با اندیشه عدالت خواهی مارکسیست ها ارائه نمی کردند.

٣-حوادث دهه١٣۵٠ به همین منوال گذشت ؛ چپ مذهبی نوپا در برابر "مارکسیت های قدر عدالت خواه" از سنگرهای عدالت اسلامی حفاظت می کردند در حالی که نه تنها از سوی سازمان مجاهدین خلق به عوامل ارتجاع متهم می شدند . بلکه از سوی کسانی که امام خمینی از آنان به حجتیه ای ها و ولایتی ها نام می برد نیز تخطئه می گردیدند . این وضعیت تا آستانه پیروزی انقلاب وجود داشت.

۴-تا آستانه انقلاب , بین مارکسیت های عدالت خواه , مجاهدین خلق و چپ های مذهبی رقابت غیر محسوسی -برسر هدایت جامعه به سوی انقلاب- وجود داشت . اما همه آنها در یک نقیصه بزرگ با هم شریک بودند -هرچند که مورد احترام تام و تمام مردم قرار داشتند- ولی نمی توانستند به زبان توده مردم سخن بگویند . اما امام خمینی -که از میان این ٣ دسته تنها به عدالت خواهان مذهبی شبیه بود- از این نقیصه مبرا بود.

امام خمینی که خود روشنفکری تمام عیار بود و زبان توده های مردم را می شناخت , توانست پیوند روشنفکران دینی و توده های مردم را برقرار کند ؛ وحدت کلمه ایجاد کند و انقلاب را به پیروزی برساند.

امام خمینی نه تنها زبان توده های مردم مذهبی و شیعی ایران را خوب می شناخت که خود عنصری اُمی و مردمی بود.

درعین حال امام نمی توانست مردم را به صحنه بیاورد اما راه را برای ورود کسانیکه سوار بر فرهنگ عمومی هستند (و سالها با ادبیات مردم پسند با مردم مرواده داشته اند) ببندد

لذا بسیاری از محافظه کاران شاخص مذهبی که تا قبل از انقلاب داعیه انقلاب نداشتند به همراه مردم وارد انقلاب شدند و به علت موقعیت های خود در بین توده های مذهبی , آرام آرام وارد مدیریت بعد از انقلاب شدند.

البته رخنه محافظه کاران غیر انقلابی , تا قبل از حذف جریان موسوم به لیبرال ها از صحنه مدیریت کشور , چشمگیر نبود لیکن از اسفند ١٣۵٩ -که اقدامات رئیس جمهور بنی صدر مقدمات سقوط وی را آشکار کرد- کم کم محافظه کاران به صورت یک جناح قدرتمند در صحنه مدیریت کشور ظاهر شدند.

 ۵-حضور قدرتمندانه محافظه کاران در صحنه قدرت که همزمان بود با حذف جریان موسوم به لیبرال ها , پیش زمینه دیگری هم داشت و آن ترور پرچمداران چپ عدالت خواه مذهبی بود . به عبارت دیگر رحلت طالقانی , ترور مطهری , مفتح , بهشتی و باهنر و نیز ترور نافرجام خامنه ای , هاشمی و اردبیلی از این منظر نیز قابل تامل و تعمق است 

(ادامه دارد)

......................................................................................................................

پ ن:

البته بی انصافی است اگر نقش سازنده راست مذهبی را در جریان انقلاب نادیده بگیریم

و این مطلب نیازمند به پست مستقلی است.لیکن به همین مقدار بسنده می کنم که طیف راست دارای گرایشات مختلفی بود و تنها در اینجا گرایش فرصت طلبان راست مذهبی مورد انتقاد ما است. 

سابقه:در پست قبل انگیزه خود را از لزوم آشنایی با گرایشات روشنفکرانه آیت الله خامنه ای و موقعیت ایشان در دهه اول انقلاب به صورت اجمالی و در حد فهم خویش بیان کردم و در این پست به ارتباطات ایشان -بعد از رهبری- با جریان موسوم به چپ عرضه کرده ام تا مورد نقادی دوستان قرار گیرد 

آیت الله خامنه ای و جناح چپ

با شروع رهبری آیت الله خامنه‌ای علی القاعده می‌بایست زمینه‌های لازم برای بروز ایده‌های روشنفکرانه‌ی ایشان فراهم شده باشد.لیکن پیوندهای دهه اول انقلاب بین ایشان و جریان راست سنتی مانع از تحقق خواسته هایش بود .

به عبارت دیگر از آنجایی که سنتگرایان عموما محافظه کارند و از شاخص‌های روشنفکری کمتر بهره می گیرند , ظرفیت مناسبی برای بروز ایده‌های روشنفکری نیستند و نتوانستند برآورده کننده نظرات روشنفکرانه ایشان باشند.حتی دقت نظر آیت الله خامنه ای در هنگام معرفی کابینه دولت آقایان هاشمی و خاتمی –در حوزه گزینش وزیر ارشاد- نیز نتوانست زمینه مورد نظر ایشان را ایجاد کند.

البته روشنفکری –اگرچه می تواند ابزار دست هر جریانی قرار گیرد-  هنری است که از هر طیفی ساخته نیست بلکه به شاخصه هایی نیازمند است که در کشور ما در جریان های چپ مذهبی و چپ لیبرال به مراتب بیشتر از راست مذهبی و یا راست لائیک یافت می شود.

 با توجه به دسته بندی های خودی و غیر خودی در حاکمیت دو دهه اخیر طبعا امکان روابط صمیمی بین آیت الله خامنه ای با چپ لیبرال میسر نبوده است . اما امکان برقراری پیوند  صمیمی بین ایشان و چپ مذهبی -در عالم ذهن- غیر ممکن نبود.

در عین حال رابطه متقابل ایشان و چپ مذهبی -آن روز کشور که به خط امام مشهور بود- بسیار سرد بود؛ سوابق ذهنی متقابل چپ خط امام و آیت الله خامنه ای نه تنها زمینه‌های پیوند را نوید نمی‌داد بلکه با حذف جریان چپ خط امام از مراکز تصمیم‌سازی و مدیریت کلان کشور -بعد از حیات امام- شکاف بین چپ خط امام و آیت الله خامنه ای عمیق‌تر شد.

 این وضعیت تا بروز پدیده‌ی دوم خرداد 76 -هرچند غیر آشکار- ادامه داشت.

بعد از بروز پدیده دوم خرداد آیت الله خامنه‌ای –اگرچه در ابتدا روی خوشی به پیروزی اصلاح‌طلبان در سال 76 نشان نداد- در آستانه‌ی انتخابات مجلس ششم طرح بازسازی و ترمیم رابطه با جریان چپ موسوم به خط امام را فراهم آورد .

لیکن سیر تحولات پس از رحلت امام تا آغاز مجلس ششم هویت جدیدی به چپ مذهبی داده بود؛ یعنی چپی متولد شده بود که بیش از آنکه عدالت‌خواه -که شاخصه مهم چپ خط امام در دهه اول انقلاب بود- باشد، توسعه گرا بود.

با این وجود آیت الله خامنه‌ای از موضع طرفداری با اصلاحات وارد صحنه شد لیکن موافقت خود را مشروط به هدایت اصلاحات باسرانگشت رهبری کرد.

اما چپ توسعه گرا به این ایده وقعی ننهاد و لذا شکاف بین چپ و رهبری که تا قبل از دوم خرداد خیلی علنی نبود به وضوح آشکار شد و لذا این اقدام نیز نتیجه بخش نگردید.

در این هنگام بود که زمینه برای بروز چپ جدیدی فراهم شد و گروه‌های جدیدی مانند آبادگران – با انتخابات مجلس هفتم- وارد صحنه سیاسی کشور شدند.    (ادامه دارد)

پیشگفتار:

لازم بود قبل از ورود به مبحث زیر غرضم را از ارائه این مطلب بیان کنم

همه می دانیم که یکی از مشکلات تاریخ معاصر جامعه ما عینک سیاه و سفیدی است که در شناخت پدیدهها , جریانات و یا شخصیتها بکار برده ایم 

از سوی دیگر بدون نگاه منطقی و بیطرفانه نمی توان به درک عقلانی از امور مورد نظر رسید

همچنین تردیدی نیست که شناخت اندیشه های آیت الله خامنه ای لازمه حرکت صحیح در جامعه امروز ما است

لذا می کوشم فارغ از دید طرفدارانه و یا مغرضانه به یکی از ویژگی های آیت الله خامنه ای که (به نظر من) گرایشات روشنفکری ایشان است بپردازم . ضمن آنکه هیچ پیش فرضی در این گفتار ندارم جز اینکه روشنفکر بودن ایشان را مفروض گرفته ام

مقدمه:      

بررسی کوتاهی ا ز سوابق آیت الله خامنه ای نشان می دهد پایگاه اجتماعی ایشان در قبل از انقلاب پایگاه روشنفکر مذهبی بوده است

بلکه اساسا عناصری می توانستند گرایش انقلابی  داشته باشند که یا از کرامت انسانی-عاشورایی برخوردار باشند و یا از سنت های پوسیده زمانه به تنگ آمده و خواهان اصلاحات اساسی شده باشند

این دو ویژگی در عناصر انقلابی-مذهبی جمع بود و آیت الله خامنه ای هم جزء این دسته محسوب می شد از قضا انتخاب ایشان از سوی امام خمینی به عنوان عضو شورای انقلاب و سپس امام جمعه تهران ناشی از همین ویژگی بود (کمتر اتفاق افتاد که امام خمینی در طول زمان رهبریش پست های حساس را به سنت گرایان واگذار کند)

زندگی ساده و محقرانه , اهتمام به تدریس نهج البلاغه , ذوق هنری و بویژه آشنایی با موسیقی –در دوران انقلاب-  نمونه هایی از گرایشات روشنفکری ایشان محسوب می شود

 در عین حال تحولات دوره اول و دوم ریاست جمهوری ایشان و اختلاف نظرات جدی ایشان با دولت وقت -که دارای گرایشات چپ مذهبی بود و در جناح بندی آن روز در مقابل راست مذهبی قرار داشت- موجب برقراری پیوند جدیدی بین راست مذهبی و آیت الله خامنه ای شد بطوری که در دسته بندی های آن روز ایشان عضوی از سنت گراها شناخته می شد و حال آن که جوهره روشنفکری آیت الله خامنه ای موید پایداری چنین پیوندی نبود 

(ادامه مطلب را در پست جدید مطالعه فرمایید)

نمیخواستم درباره‌ی دولتمردان سخنی به میان آورم. لیکن مباحث اخیر پیرامون مواضع مشایی مرا به نطق آورد.

١-پیش از هر چیز باید یاد آوری کنم که مواضع اخیر مشایی چیز جدیدی نیست که تصور کنیم پدیده‌ی جدیدی در حال وقوع است.

٢-هرچند که تشدید مواضع اصولگرایان علیه مشایی می‌تواند حادثه‌ی جدیدی فرض شود.

٣-اصولگرایان حق دارند نسبت به مواضع مشایی معترض باشند زیرا که مواضع وی با شعارها و اصول مطرح شده از طرف احمدی نژاد در انتخابات نهم و دهم متفاوت است. ولی تفکیک مواضع مشایی از احمدی نژاد منطقی به نظر نمی رسد بلکه  نوعی خود ارضایی اصولگرایان تلقی می شود. 

۴-تصور اینکه اظهارات مشایی مورد تایید احمدی نژاد نیست، مقبول نخواهد بود زیرا که حمایت‌های پی در پی، بارز و خلل ناپذیر احمدی نژاد از مشایی بطلان این نظریه را اثبات می کند.

۵-"تو اول بگو با کیان زیستی     پس آنگه بگویم که تو کیستی"

 همزیستی چندین ساله‌ی احمدی نژاد و مشایی اثبات می کند که مبانی فکری و برونداد اجرایی آنها نمی تواند متفاوت از یکدیگر باشد. 

۶-نظرگاه‌های مشایی فارغ از اینکه مثبت یا منفی باشد، دارای مخاطبین ویژه‌ای است که مشایی با این سخنان در صدد باز کردن باب گفتگو با آنان است.

٧- به نظر من مشایی دو مخاطب را انتخاب کرده که یکی در سطح بین المللی و دیگری در حوزه‌ی داخلی است.

٨-مخاطبین خارج از مرز از اظهارات مشایی به این نتیجه می‌رسند که راه دوستان احمدی نژاد با مسیر 30 ساله‌ی انقلاب متفاوت است.

٩-از سوی دیگر بنظر می رسد که مشایی در صدد جذب بخشی از جریان سبز است که معروف به "آرای خاموش" هستند.

١٠-آیا مشایی در حال زمینه سازی برای نامزد شدن در انتخابات ریاست جمهوری دوره‌ی یازدهم است؟

١١-آیا با مواضع متخذه‌ی خود که حساب خود را از اردوگاه اصولگرایی جدا کرده،خود را تبدیل مهره‌ی سوخته‌ای نکرده است؟

١٢-در صورت سوخته فرض کردن مهره مشایی پس او چه هدفی را دنبال می کند؟

١٣-آیا قرار است مشایی زمینه ساز یکی دیگر از دوستانشان برای نامزد شدن در دوره یازدهم باشد؟

١۴-به نظر من تیم مشایی- احمدی نژاد گروه متحدی است که به همراه دوستان نزدیک شان، برای حفظ موقعیت خود در انتخابات یازدهم تلاش می‌کنند و در این راستا مشایی جاده صاف کن شخص دیگری از اردوی احمدی نژاد است.

پذیرش قطعنامه با خود بار فرهنگی و عقیدتی آورد

کد خبر: 15139   تاریخ خبر:  29/04/1389        

 نسخه چاپی | ارسال به دوستان

انتهای پیام /*

با فرض این که خط امام بر دو پایه مشروعیت دینی و مشروعیت مردمی استوار باشد , باید به یک سوال اساسی پاسخ داد!

سوال:

کدام یک از دو پایه فوق بر دیگری تقدم دارد؟

جواب:

١-اگر مقصود از مشروعیت , اعتبار دینی باشد , مسلما مشروعیت دینی به مشروعیت مردمی تقدم دارد و مشروعیت مردمی فرع بر مشروعیت دینی خواهد بود! 

٢-اگر مقصود از مشروعیت , ستونی باشد که حکومت بدون اتکای بر آن  , شکل نخواهد گرفت و استمرار نخواهد یافت تقدم با مشروعیت مردمی است!

شرح:

تقدیر الهی همواره بر این قرار داشته است که آنچه را مردم بخواهند محقق شود.

مردم چه عافیت طلب باشند و چه عاقبت اندیش , به خواسته شان خواهند رسید.

آیه مشهور "ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم" از جمله آیاتی است که نشان می دهد , در تقدیر الهی , خواسته های اقوام و ملت ها نقش قطعی در سرنوشت آنان دارد. اعم از مسلمان و غیر مسلمان! مشروط بر این که شروط زیر را دارا باشند!

١-خواست لفظی کافی نیست!

٢-برای دستیابی به خواسته های‌شان باید قبول هزینه کنند!

هزینه کردن شرط لازم است ولی شرط کافی نیست!

٣-شرط کافی , "ایجاد ظرفیت لازم" است!

درخواست کننده باید ظرفیت لازم متناسب با خواسته اش را ایجاد کرده باشد!

به عبارت دیگر خواست مردم ممکن است ارزشی نباشد!

اگر مردم "ارزش مدار" باشند ارزش ها حاکم می شود!

اگر مردم نخواهند , حکومت دینی شکل نمی گیرد!

البته هر ملتی که با ارزش ها بیگانه باشد , مشروعیت الهی ندارد , و از طرف ارزش مداران نهی از منکر خواهد شد.

حاکمیت همواره با خواست اکثریت همراه است اگرچه در ظاهر خانواده کوچکی بر اکثریت مردم حکومت کنند!

خواست و ظرفیت مردم رژیم ها را حاکم می کند و پایدار یا متزلزل می سازد!

مردم زمان صفویه , افشاریان , زندیه , قاجاریه , پهلوی مستعد پذیرش حکومت های زمان خود بودند!

نظام جمهوری اسلامی هم بر اساس ظرفیت و استعداد مردم به صحنه آمده و تا زمانی که مردم بخواهند برقرار می ماند!

البته هر فرد مسلمان موظف به ادای تکلیف است و تکلیف را هم  شرع مشخص می کند و کسی اجازه ندارد که با اتکای به عرفان و حکمت , با ظواهر شرع پیغمبراکرم مخالفت کند!   

نتیجه می گیریم که پایه های خط امام از زاویه "حکمت" و "تکلیف" دو تعریف متفاوت دارد , حکمت برای ما شناخت ایجاد می کند و تکلیف "بایدها و نبایدها را" معین می نماید :

١-حکمت الهی ایجاب می کند که استعداد و مستعد بودن مردم موجب شکل گیری و تعیین نوع حاکمیت ها شود!

٢-حاکمیت دینی بدون خواست مردم دین مدار به وجود نخواهد آمد و حفظ آن به استمرار خواست اکثریت مردم است!

خط امام چیست؟

شناخت خط امام (خمینی) بدون داشتن روش میسر نیست!

روشی را که برای شناسایی خط امام پیشنهاد می کنم , لزوماٌ تنها روش برای شناسایی خط امام نیست.ولی من -در حال حاضر- تنها این روش را برای معرفی خط امام مناسب می دانم !

روشی که احتمالا چالش زا خواهد بود !

از نظر من خط امام را باید در ۴ سطح برسی کرد !

١-سطح پایه

٢-سطح اصول و مبانی

٣-سطح فروع و قو انین

۴-سطح سیره و رفتار

البته پیشاپیش یاد آور شوم :

١-مقصود ما از خط امام "خط عرفانی" , "فلسفی" و "خط فقهی" امام نیست بلکه موضوع بحث ما "خط سیاسی امام" است !

٢-مقصود ما از خط سیاسی امام عملکرد راهبردی ایشان در دوره کاربردی بودن استراتژی علامه مجلسی نیست(برای توضیح این مساله به پست نگاه تکراری رجوع فرمایید)

٣-مقصود ما از خط امام عملکرد راهبردی ایشان در دوره ای است که استراتژی علامه مجلسی کاربرد خود را در (ایران) از دست داده بود و امام خمینی خود پایه گزار راهبرد جدیدی شد , که جمهوری اسلامی ایران محصول آن راهبرد است !

من چنین می پندارم که , برای شناسایی خط امام باید ؛ پایه , اصول , فروع  و  سیره امام را از یکدیگر تفکیک کرد و الا نمی توان تعریف علمی از خط امام ارائه کرد و پرسش کنندگان دچارسردرگمی خواهند شد !

از سطح بندی خط امام روشن می شود؛پایبندی به خط امام مراتب دارد !

البته مراتب آن به هم پیوسته است و اگرکسی -بدون پذیرش پایه های مکتب خمینی- ادعای وفاداری به خط امام کند از اوپذیرفته نیست !

پذیرش پایه های مکتب خمینی شرط اولیه است و هرکسی که مرحله پایه را گذراند , از حداقل نمره قبولی برخوردار خوهد شد!

اگر به پایه  و اصول پایبند شد به مرتبه خوبی دست یافته است !

اگر به پایه , اصول و فروع پایبند باشد به رتبه عالی رسیده است !

و اگر به هر۴ سطح ملتزم شود نمره او اعلی خواهد بود !

واضح است که اگرکسی بدون التزام به پایه های خط امام هرالتزام دیگری به خط امام ابراز کند از او پذیرفته نیست و نمره اش بیشتر از صفرنخواهد بود !

حال بد نیست که این مبحث را بهانه کرده و انتقاد کنم از کسانی که غربی ها را در رعایت قوانین اجتماعی(فروع) مسلمان تر از مسلمانان می دانند و یا پای بندی اهل سنت به فروع دین را ملاک برتری آنان بر شیعان می خوانند !

این نوع نگرش , نوعی ظاهر بینی است , هرچند که روشنفکران منادی آن باشند !

ارزیابی افراد بدون شناخت اندیشه آنان کاری عبث است !

و اندیشه افراد نیز بدون شناخت مبانی فکریشان میسر نیست !

برتری اولیه برای کسی است که مبانی اندیشه اش صحیح باشد !

و از همین جهت است که  -درنهایت- شیعان علی علیه السلام اهل نجات اند , -حتی اگرگناهکار باشند- زیرا تبعیت یا عدم تبعیت ازعلی علیه السلام یک امر راهبردی و استراتژیک است و گناهان کسی که در گزینش استراتژی به خطا نرفته به مراتب کمتر از کسی است که استرتژی غلطی را برگزیده ولی در تاکتیک به زیبایی عمل می کند !

(امیدوارم حاشی پردازی موجب گم شدن سرنخ بحث نشود . آری

برای تشریح عرایضم مجبور به حاشیه پردازی بیشتری هستم!)

برگردیم به اسلام:

سطح پایه برای اثبات مسلمانی افراد , شهادت به یگانگی پروردگار و رسالت پیمبر اکرم (ص) است !

اما دین اسلام -بنا به اعتقاد شیعه- ۵اصل دارد که ٢اصل از آن اصول همان شهادتین است !

فروع دین و عمل به سیره پیمبر اکرم(ص) نیز هر کدام مکمل مسلمانی است!

مسلمان کامل کسی است که به هر۴ سطح ملتزم  باشد.ولی به مجرد پذیرش لفظی ٢ پایه اولیه (شهادتین) از کلیه حقوق اسلامی برخوردار می شود حتی اگر امامت امیرالمومنین(ع) را قبول نداشته باشد !

پایه های خط امام

من براین باورم که خط سیاسی امام خمینی ٢ پایه بیشتر ندارد !

١-مشروعیت دینی

٢-مشروعیت مردمی

هر کس این ٢ پایه را بپذیرد اولین مرحله التزام به خط امام را طی کرده است !

اگر نپذیرد ,هرقدر هم که مشهور به التزام به برخی از ابعاد خط امام باشد , نمی توان او را طرفدار خط امام دانست !

اصول خط امام

اصول خط امام شامل موارد زیر است:

١-التزام به "اصل اسلام ناب محمدی(ص)" 

٢-التزام به "اصل میزان رای ملت است"

٣-التزام به "اصل ولایت فقیه  واختیارت او"

۴-التزام به "اصل مستضعفین ولی نعمت ما هستند"

۵-التزام به "اصل طرفداری از مظلوم و دشمنی با ظالم"

۶-التزام به "اصل ملاک وضع فعلی افراد است"

٧-التزام به "اصل گذشتگان چه حقی داشتند برای ما تصمیم بگیرند"

٨-التزام به "اصل نگذارید انقلاب به دست نامحرمان بیفتد"

٩-التزام به "اصل ادای تکلیف و فرعی دانستن نتیجه"

١٠-التزام به "اصل عدم واگذاری سمت های کلیدی کشور به مرفهین بی درد"

فروع خط امام   

از نگاه من قانون اساسی -که یک میثاق ارزشمند ملی است و پایبندی به آن ضرورتی غیر قابل انکار است- محصول ٢ پایه خط سیاسی امام -یعنی ؛ مشروعیت دینی و مشروعیت مردمی- است و هرگاه یکی از این ٢ پایه حذف شود , این میثاق نامه بی اعتبار می شود !

به همین دلیل قانون اساسی را از فروع خط امام می دانم !

قوانین مصوب مجلس هم در سایه قانون اساسی معتبرند !

سیره امام خمینی

امام خمینی با کتابت وصیت نامه گرانقدر خویش , بخش مهمی از سیره اش را برای ما مکتوب کرد !

اما بسیاری از رفتار(امام) برای ما نانوشته مانده که باید خود به نگارش آن همت کنیم !

چیزی که در حال حاضر به نام شاخص از رسانه ملی پخش می شود درواقع تبیین سیره امام از منظر گرایش مدیران صدا و سیما است !

اختلافات امروز بر سر تبیین سیره امام در بین دو طرف جریان سیاسی کشور نیز نشان می دهد که اگر وصیت نامه امام در دسترس ما نبود دچار اختلافات عمیق تری می شدیم !

.....................

در پایان از دوستان گرامی تقاضا دارم که با ایجاد فضای علمی و طلبگی موجبات راهنمایی حقر را در فهم بهتر خط امام فراهم آورند !

در زمستان ١٣٨۶ از سید حسن آقا خمینی سخنانی هوشمندانه ای منشر شد که-هرچند آن سخنان را امروز به یادم نمی آورم- ولی آن روز احساس کردم , سیدحسن آقا می تواند دوستداران نظام اسلامی را به آینده انقلاب امیدوارتر کند. لذا ٣ خط شعر زیر سروده شد.

حال بعد از حرمت شکنی نسبت به بیت امام !!!

در حرم امام !!!

در روز رحلت امام !!!

در حضور میهمانان و خبرنگاران خارجی!!!

لازم دیدم ضمن ابراز موضع خویش نسبت به حادثه ای که اعماق آن برایم از خود حادثه بسیار نگران کننده تر است , نگاه خود را نسبت به سیدحسن آقا به عنوان یکی از ذخایر  مهم این کشور اعلام دارم.لذا شعری را که در اسفند ١٣٨۶ عرضه کرده بودم بار دیگر ارائه نمودم. هرچند که بنده پیش گو نیستم ولی درعین حال پرده از احتمالی برداشتم که برای دوستداران راه خمینی کبیر می تواند بسیار امیدبخش باشد!

تا خدا چه خواهد!    

.....................................................

حسین ابن علی بنموده دین جد خود زنده
کند سید حسن هم راه جد خویش پاینده

اگر سید علی امروز پرچم دار این راه است
قبای رهبری بعد از علی بر او برازنده

ولی الله اعظم کی بیاید کاین امانت را
ستاند از فقیهان و زند بر رویشان خنده

صد هزاران طفل سر ببریده شد     تا کلیم الله صاحب دیده شد

تا کنون به این بیت مشهورمولوی توجه کرده اید!

به نظر شما مقصود مولوی ازجمله "صاحب دیده" شدن موسی علیه السلام چیست؟

همه می دانند که فرعون چه جنایاتی کرد تا خواب معبران تعبیر نشود ولی خدای متعال در کاخ فرعون و در دامن همسرش ,یعنی در محل امنی که هرگز فرعون و درباریانش گمان نمی کردند موسی را پرورید

اما مولوی نگاه دیگری دارد و معتقد است "بیش از آنکه دامن فرعون بسترپرورش موسی باشد جامعه سرکوب شده مصر موجب پرورش عقلانیت موسی و "صاحب دیده" شدن وی گردیده است.

با این مقدمه حوادث 15 خرداد 42 تا پاییز 1356 را به اجمال مرورکنیم.

قیام 15 خرداد پس از یک کشتار سنگین توسط رژیم پهلوی آرام گرفت.

این حادثه سهمگین که نقطه انعقاد نطفه انقلابی بزرگ بود به جز برای رهبر با هوش آن که می گفت سربازان من امروز در گهواره هستند , برای دیگران نه تنها نشناخته بود بلکه به غیر از کسانی که دل به رهبر فهیم و شجاع خود بسته بودند , مورد تخطئه سایرین قرار می گرفت.

رجوع به تاریخ نشان می دهد که تخطئه کنندگان  قیام 15 خرداد را 4 گروه تشکیل می دادند

1-رژیم پهلوی که مخالفتش با این قیام دور از انتظار نبود. ولی بکارگیری اصطلاح "ارتجاع سیاه" و تشابه این واژه با ادبیات و فرهنگ شوروی(روسیه) دوستان ضد آمریکایی در خور توجه بود.

2-احزاب چپ مارکسیستی به پرچمداری حزب توده که کعبه آمالشان شوروی بود و در جامعه شناسی انقلابی شان قیام 15 خرداد نا مفهوم بود و با ارتجاعی تصور کردن این قیام , آن را موجب تاخیر در انقلاب طبقه کارگر دانسته لذا آن را تخطئه می کردند.

3-گروههای ملی گرا با پرچمداری جبهه ملی که تنها به مبارزات پارلمان تاریستی می اندشیدند وبرای مذهب وفقاهت موقعیتی جز در محدوده اخلاق و حداکثراحکام فردی قائل نبودند.

4-گروهی از مذهبی ها(1) به پرچمداری انجمن حجتیه(2) که مبارزه باشاه را حرام می دانستند و مروج جدایی دین از سیاست بودند.

اندکی بعد از فروکش کردن قیام 15 خرداد جریاناتی حادث شد که مرور هر چند اجمالی آنها عبرت آمیز است

الف-برخی از همراهان جریان 15خرداد که قدرت پهلوی درسرکوب قیام , آنان را نسبت به ادامه مبارزه ناامید کرده بود , به جای تمرکز اندیشه و توانشان در نفی استبداد پهلوی , به سوی تئوری های فرصت طلبانه گرایش یافته و راه انجمن حجتیه را در پیش گرفتند و به صف مخالفین15خرداد پیوستند که از جمله آنان آقای مشهوری است که امروز دایه دلسوز تر از مادر شده و از انقلابی ها انقلابی تر شده است.

ب-طرفداران مبارزات پارلمان تاریستی که ریشه در گذشته داشتند و تنها ابزاری بودند در دست حکومت پهلوی , که هرگاه به عللی فشار بین المللی-تحت عنوان عدم رعایت حقوق بشر در ایران و یا...-علیه حکومت وقت صورت می گرفت , اجازه تنفسی به آنان بدهد.

ج-جریا ن شوروی دوستانی که همواره عامل روسها بودند و به عنوان ابزاری برای میز مذاکرات روسها با آمریکایی ها بر سر مساله ایران شناخته می شدند.

و از قضا تعدادی از آنها آنچنان به مبارزه پشت کردند که به ساواکی ها موفق تبدیل شدند.

د-جریانی که به مبارزه مسلحانه روی آورد

طرفداران مبارزه مسلحانه را می توان با سه گرایش کاملا متفاوت شناخت

1-گروههای مارکسیستی و یا مائوئیستی که شاخص ترین آنها سازمان چریکهای فدایی خلق بود.

2-گروه مذهبی و متکی به تئوری های مبارزاتی از نوع مارکسیسم تحت عنوان سازمان مجاهدین خلق

3-گروههای مذهبی-اسلامی فدائیان اسلام و موتلفه اسلامی

با ظهور اقدامات مسلحانه گروههای مزبور بویژه با موفقیت های گروههای مذهبی و ترور مزدوران رژیم پهلوی و وابستگان آمریکا , کانون های امید در دل مردم روشن می شد و اگرچه به تزلزل و حتی سقوط نظام پهلوی کسی امیدوار نبود ولی با هر خبری که از موفقیت آنان منتشر می شد , از آتش دل مردم کاسته می گردید.البیته موفقیت گروههای مزبور نتوانست تداوم پیدا کند:

فدائیان اسلام و موتلفه ای ها بعد از ترور نخست وزیر حسنعلی منصور با 4 اعدامی و دستگیری بقیه عناصر فعال شان عملا از اقدام مسلحانه باز ماندند. و عفو نامه نوشتن شخصیت های محوری موتلفه در زندان شاه درروزهای پایانی 1356حکایت از به بن بست رسیدن این جریان مسلحانه بود.

ترور چند آمریکایی در خیابانهای تهران توسط سازمان مجاهدین خلق بسیا ر غرور آفرین بود. لیکن دستگیری گروه ترور کننده و متعاقب آن اعترافات تلویزیونی وحیدافراخته (از عناصر کادر مرکزی سازمان مجاهدین خلق) به ویژه که او به ترور نا جوانمردانه مجیدشریف واقفی(که دانشگاه صنعتی شریف به نام او مزین است) برای مردم باورکردنی نبود. اما اندکی بعد با افشای تغییرات ایئولوژیک سازمان همه طرفداران سازمان در اغما فرورفتند!

بدین ترتیب مبارزه مسلحانه سازمان مجاهدین خلق نیز به بن بست رسید.

ضمن این که از دید نازک بینان دور نمانده بود که تلاش کاظم رجوی برادر مسعود که از خادمان رژیم پهلوی بود که به عفو ملوکانه مسعود رجوی توسط رژیم پهلوی و تقلیل محکومیت او از اعدام به ابد منجر شده بود – درحالیکه همراهان او همگی به جوخه اعدام سپرده شدند- نمی توانست خالی از ابهام باشد.

سازمان چریک های فدائیان خلق نیزکه به جهت ماهیت غیر دینی شان از مقبولیت کمتری دربین مردم برخوردار بود , پس از سرکوب قیام جنگل واعدام مرکزیت سازمان توسط رژیم پهلوی عملا پرونده فعالیت شان در حال انقباض بود.

در این بین امام نه تنها اقدامات مسلحانه (حتی دوستان نزدیکش در موتلفه) را تایید نمی کرد , بلکه روی خوشی هم به آنها نشان نمی داد و تنها به سازماندهی و آگاه سازی مردم توصیه می کرد.

بدین ترتیب و درحالیکه سایر گروهها برای تغییر رژیم پهلوی در بن بست بسر می بردند,امام با رهبری خود همچون حرکت آب در زیر کاه جامعه را به سمت نقطه مطلوب پیش می برد. و رژیم پهلوی با توجه به بن بست همه جریانات مخالف خود و بدون آگاهی از حیات دینی زیر پوست جامعه , علیه امام خمینی شعر بی ادبانه ای خواند!

شاه به طعنه امام را سیدی هندی خواند تا به مردم القا کند اصالت امام خمینی غیر ایرانی است و مغرورانه اقدامات خود را به پرتو افشانی نور ماه تشبیه کرد و چنین گفت :

مه فشاند نور و سگ عوعو کند 

آری در زمانی که شاه هیچ خللی در حکومت خود نمی دید و بدون احساس نگرانی ,شاهانه ابراز وجود می کرد , حرکت زیر پوست جامعه فوران کرد , و چون معدن نوری منفجر شد و تاج و تخت شاه را به دست باد ویرانگر داد!

ولله عاقبة الامور

 ....................................................................................................................................

پ.ن

(1)امام خمینی در پیامی ازآنان به عنوان "مقدس نمایا احمق" , "متحجر" , "ساده لوحان بی سواد" , "بازی خورده" , "روحانی نما" , "دشمن رسول الله" , "مارهای خوش خط و خال" و "مروجان اسلام آمریکایی" نام می برده است(3اسفند1367).

(2)امام خمینی در پیام خود به روحانیت می گوید: "اگر می خواستی بگویی شاه خائن است , بلافاصله جواب می شنیدی که شاه شیعه است" "دیروز مقدس نماهای بی شعور می گفتند دین از سیاست جداست و مبارزه با شاه حرام است امروز می گویند مسئولین نظام کمونیست شده اند! تا دیروز مشروب فروشی و فساد فحشا و فسق و حکومت ظالمان برای ظهور امام زمان-ارواحنافداه- را مفید و راهگشا می دانستند , امروز...فریاد وااسلاما سر می دهند! دیروز حجتیه ای ها مبارزه را حرام کرده بودند و در بحبوحه مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانی نیمه شعبان را به نفع شاه بشکنند , امروز انقلابی تر از دیروز شده اند! ولایتی های دیروز که در سکوت و تحجرخود آبروی اسلام و مسلمین را ریخته اند درعمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت را شکسته اند و عنوان ولایت برایشان جز تکسب و تعیش نبوده است امروز خود را بانی و وارث ولایت نموده و حسرت ولایت دوران شاه را می خورند!(3اسفند1367)

آیت الله مصباح یزدی: شورایی بودن رهبری از نظر شرع و عرف مردود، و در عمل ناکارآمد است.

تحلیل رویدادهای قبل و بعد از انتخابات 1388 بیش از آنکه از منظر انتخابات ریاست جمهوری دهم اهمیت داشته باشد از منظر تئوریک مهم است

به نظر من از منظر تئوریک پدیده انتخابات 88 مرحله‌ای از مراحل انقلاب و تقابل تئوریک دو جریان داخل نظام بود

1ـ جریانی که رأی مردم را نمی‌توانست تبیین اعتقادی کند لذا آن را تعیین کننده نمی‌دانست و حداکثر نقش تزئینی برای رأی مردم قائل بود

2ـ جریانی که نه تنها تبیین ایدئولوژیک برای رأی مردم داشت بلکه رأی مردم را علت موجده و مبقیه انقلاب قلمداد کرده و معتقد است ولی فقیه ـ که بالاترین مقام در نظام جمهوری اسلامیست ـ به شرط رأی مردم به مقام ولایت می‌رسد

 اخیراً از جانب تئوریسین اصولگرایان بنیاد گرا که در گذشته برای به مسند نشستن فقیه خواست مردم را تعیین کننده نمی‌دانست با اظهاراتی جدید روبرو شدیم

آیت‌الله مصباح یزدی در مدرسه فیضیه قم گفت:

آنچه برای فقیه واجب است آن است که برای تصدی پست حاکمیت اعلام آمادگی کند امااگر مردم او را قبول نکردند نمی‌تواند حاکمیت را به عهده بگیرد (خبرگزاری فارس، 7/2/89)

صرفنظر از ابهاماتی که از عدم همراهی آیت‌الله مصباح یزدی با جریان انقلاب از فردای سرکوب قیام 15 خرداد تا بعد از پیروزی انقلاب وجود دارد از آنجا که ایشان ایدئولوگ جریان اصولگرای بنیادگرا شناخته می‌شود، تغییر نگاه ایشان را می‌توان به فال نیک گرفت و آن را روزنه‌ای برای عبور از گردنه‌ سر راه ماشین انقلاب قلمداد کرد.

برای تشریح بهتر اظهارات فوق لازم است نگاهی اجمالی به گذشته داشته باشیم:

اساساً پدیده دوم خرداد 1376 پیش از آنکه رأی مردم به اصلاحات باشد، فرار مردم از استقرار اندیشه‌ای بود که به "جمهوری اسلامی" معتقد نبود و کلیت حاکمیت  دینی را به گونه‌ای ترسیم می‌کرد که نوعی بازگشت به "خلافت اسلامی" را در اذهان متبادر می‌ساخت.

این اندیشه نه تنها حق انتخاب برای مردم قایل نبود که این روش حکومت داری را غیر اسلامی می‌دانست و شاخص‌ترین نخبه پرچمدار این نظریه آیت‌الله مصباح یزدی بود

اما با موفقیت جریان طرفدار جمهوری اسلامی و استقرار شعار مردم سالاری دینی و به چالش کشیده شدن تئوری (شبه) خلافت اسلامی، در فاصله خرداد 76 تا خرداد 88 تغییراتی در نظریات تئوریسین مشهور طرفدار حکومت (خلافت) اسلامی به وجود آمد به طوری که رأی مردم در کلام سیاسی ایشان جایگاه پیدا کرد و بر خلاف گذشته که رأی مردم را تعیین کننده تلقی نمی‌کرد،برای مردم در امر شناسایی "ولی فقیه"،  شأنیت قایل شد .

اما در عین حال از منظر ایشان همچنان ولی فقیه، برگزیده خدا معرفی می‌شد و رأی مردم در انتخاب او تنها در حد کشف فقیهی بود که پیشاپیش مورد عنایت خداوند بوده است و از این رو بیعت بلاشرط با وی تکلیف ، دانسته می‌شد.

به این ترتیب و در اثر تقابل دو اندیشه اصلاح طلب و اصولگرا کم کم در ادبیات سیاسی اصولگرایان بنیادگرا تغیر ایجاد شد و بکارگیری واژه "جمهوری اسلامی" جایگزین واژه "حکومت اسلامی" گردید .

این تغییر نگاه اگرچه می‌توانست مثبت تلقی شود، لیکن همچنان با جریان مقابل خود تفاوت‌های مبنایی داشت و هنوز بر مبنای اندیشه آنان رأی مردم "تعیین کننده" شمرده نمی‌شد.

در حالی که نحوه گزینش رهبری در جمهوری اسلامی ـ بجز نحوه به رهبری رسیدن امام خمینی که طی یک پروسه 15 ساله تحقق یافت_و انتخاب" ولی فقیه" برای تصدی جایگاه مربوطه باید بر اساس رأی مستقیم یا غیر مستقیم مردم باشد (همچنانکه آیت الله خامنه ای با رای غیر مستقیم مردم یعنی با رای مجلس خبرگان رهبری در این جایگاه نشست)

از سوی دگر باید در نظر داشت که مردم بر مبنای منشوری به نام قانون اساسی به پای صندوق می‌روند. لذا هر گونه انتخاب مردم نوعی انتخاب مشروط است، مشروط به پای بندی شخص انتخاب شده به قانون اساسی؛ همچنان که التزام به قانون اساسی در سوگندنامه رئیس جمهور و نمایندگان مجلس منظور شده است به عبارت دیگر نه تنها فقهای بعد از بنیان‌گذار جمهوری اسلامی به شرط رأی مردم به حکومت می‌رسند بلکه التزام به قانون اساسی "شرط ضمن بیعت" مردم با" فقیه برگزیده شده" تلقی می شود.

حال اگرچه آیت‌الله مصباح یزدی در سخن اخیرش در حوزه "شرط ضمن بیعت" اظهار نظری نکرده است، اما همین که خواست مردم را در به حکومت رسیدن ولی فقیه مهم دانسته و با استدلال عقلی اثبات کرده است که اگر مردم نخواهند ولی فقیه نمی تواند حکومت کند خود گامی به پیش محسوب می شود که من  آن را به "روزنه امید" تعبیر کرده ام.

آیت‌الله مصباح در مدرسه فیضیه گفته است:

اگر مردم او (یعنی فقیه) را قبول نکردند او نمی‌تواند حاکمیت را بر عهده بگیرد چرا که از یک نفر اجرای تمام قوانین ساخته نیست (خبرگزاری فارس 7/2/89)

.................................................................................................................................

*برای اطلاع از متن کامل اظهارات آیت الله مصباح یزدی _براساس آنچه در سایت خبرگزاری فارس آمده_ می توانید پست قبلی مرا مطالعه کنید.

به گزارش خبرگزاری فارس از قم، آیت‌الله محمدتقی مصباح یزدی دوشنبه ‌شب در مدرسه فیضیه قم در جمع طلاب علوم دینی گفت: حق حاکمیت تنها از آن خداست و دلیل عقلی و شرعی برای حاکمیت از آن کسی است که از طرف خدا اذن داشته باشد.
وی با بیان اینکه فقیه در زمان غیبت حق حاکمیت دارد، افزود: زمانی که دسترسی به امام معصوم وجود ندارد، فقیه واجد شرایط حق حاکمیت دارد.
استاد حوزه علمیه قم تصریح کرد: اگر شرایطی پیش آید که مردم حاضر باشند حاکمیت فقیه را بپذیرند و اگر او این حاکمیت را بر عهده نگیرد، حاکمیت به غیرفقیه می‌رسد، در این شرایط اقامه حکومت برای فقیه به یک امر واجب تبدیل می‌شود.
وی افزود: آنچه برای فقیه واجب است، آن است که برای تصدی پست حاکمیت اعلام آمادگی کند، اما اگر مردم او را قبول نکردند، او نمی‌تواند حاکمیت را بر عهده بگیرد چراکه از یک نفر اجرای تمام قوانین ساخته نیست.
مصباح یزدی خطبه شقشقیه امیرالمومنین(ع)‌ را موید این مطلب دانست و اظهار داشت: این وظیفه‌ای بر دوش علماست تا نسبت به سیری ظالم و گرسنگی مظلوم بی‌تفاوت نباشند.
وی اضافه کرد: مقابله با ظالم یک واجب متعین عمومی است که اگر کسانی آن را انجام دهند از دیگران ساقط می‌شود.
استاد حوزه علمیه قم با بیان اینکه اثبات حق و ایجاد تکلیف هر یک مصلحت کامل فرد را مدنظر دارد، ادامه داد: در زمان حضور امام معصوم قطعا این امام معصوم است که حق حاکمیت دارد، اما وقتی شروطی برای تصدی یک پست تعیین می‌شود و شروط به صورت کامل مسیر نمی‌شود، کسی که اقرب واجد این شروط است، باید متصدی آن پست شود.
وی این موضوع را منطبق بر عقل دانست و تصریح کرد: اگر شخصی در جامعه حضور دارد که هیچ خطایی از او سر نمی‌زند و در واقع معصوم است نباید از حکومت کنار گذاشته شود اما اگر مصلحت صد درصد قابل تعیین نبود، باید 99 درصد مصلحت را به دست آورد.
مصباح یزدی با بیان اینکه کسی می‌تواند به جای معصوم حکومت کند که شبیه‌تر به معصوم باشد، گفت: کسی که برای رای آوردنش صدها نفر کشته می‌شوند و کسی که اموال بیت‌المال را خود و خانواده‌اش بلعیده‌اند حق حاکمیت ندارد.
وی این اقربیت و نزدیکی به صلاحیت را در سه مسئله دانست و افزود: برای آن که کسی مجری قانون باشد باید در سه چیز مهارت داشته باشد، نخست آن که عالم به قانون (الهی) باشد و دوم آن که مورد اعتماد و باتقوا باشد.
استاد حوزه علمیه قم تشخیص مصالح مردم را بعد سوم اقربیت به عصمت دانست و گفت: به دلیل آنکه تشخیص مصالح مردم به آشنایی با مسائل اجتماعی، فردی و عبادی نیاز دارد، حاکم باید به جز فقاهت حدنصابی از مدیریت و کارآمدی را نیز دارا باشد.
وی ادامه داد: کسی که نه روزنامه می‌خواند، نه تلویزیون می‌بیند و نه در مباحث سیاسی شرکت می‌کند، چگونه می‌خواهد جامعه را اداره کند.
مصباح یزدی با بیان اینکه امام راحل(ره) در اوایل نهضت خود مرجعیت کلی نداشت، خاطرنشان کرد: در آن زمان در کنار امام خمینی(ره) مراجع دیگری هم بودند و علما از آن مراجع تقلید می‌کردند.
وی با بیان اینکه نمی‌توان گفت یک نفر همزمان هم افقه باشد، هم اعلم باشد و هم در تشخیص مسائل جامعه برتر باشد، افزود: نمی‌توان گفت امام راحل(ره) صرفا به دلیل افقه بودن رهبر شد. 
٧‌‌/2/1389

سال هشت و هشت با تلخی گذشت

می ندانستم چه بذری کشت گشت

 حالیا هشتادونه  از ره رسید

می کنم برداشت کشت هشت و هشت

 از مکافات عمل غافل مشو

کز درون کوزه بحران کرده نشت

 اندر آن خمره خدا داند چه بود

از چه افرادی ز بام افتاد تشت

 ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

کفر می خواهد نماید بازگشت

 کفر شاید آید اما تحت دین

پوششی دینی ولی قومی پلشت

 تا نگیرد از خمینی انتقام

این جماعت هیچ آسوده نگشت

 شعر ما باشد ضمیرش مستتر

دسته ای این سوی یا آن سوی دشت

 بهتر آن باشد حدیث دیگران

گفته نا گردد برای دلبران

********************************************************************************

پی نوشت

١-در زبان شعر "اغراق" مرسوم است

٢-مستندات برخی از ابیات شعر فوق، برداشت های من است از برخی "عوامل نامرئی" حوادث اخیر و پاره ای از "فرمایشات رهبری"

 -"رهبری" در گذشته نه چندان دور ، دو جناح "اصلاح طلب" و "اصولگرا" را به منزله دو بال انقلاب و خودی معرفی کرده و گرایشات تندروانه در هر دو جناح را غیر خودی و مردود دانست

 -"رهبری" در واکنش به حوادث تلخ "کوی دانشگاه" که بعد از انتخابات رخ داد انزجار خود را از حمله به کوی دانشگاه که "به نام حمایت از ولایت فقیه" انجام شد ابراز، داشت

 -"رهبری" در فرمایشات اخیرش پیرامون حوادث بعد از انتخابات ، هدف از آشوب های مزبور را "انتقام ٣٠ ساله" از "انقلاب" و "امام خمینی" دانست

 -"رهبری" برای تمیز حق و باطل ، با اشاره به دسته بندی های طرفین جنگ صفین ، ملاکی را ارائه کرد تا ببینیم آنهایی که از ابتدا در مقابل انقلاب قرار داشتند ، امروز در کجای صحنه بعد از انتخابات قرار دارند و نیز آنهایی که از گذشته با انقلاب همراه بودند امروز در کجا ایستاده اند

*************************************************************************************

-به نظر بنده انتخابات اخیر بهانه ای شد برای صاحبان گرایشاتی که با "اصل ولایت فقیه" (البته از نوع قرائت امام خمینی نسبت به ولایت فقیه) در تقابل اند تا به توانند خواسته های قلبی خود را عملیاتی کنند 

 -مقابله کنند گان با "ولایت فقیه" دو گرایش ظاهرا" متضاد دارند لیکن هر دو گرایش آب به یک آسیاب می ریزند

 -هر دو گرایش ساز پایان نظام "جمهوری=اسلامی" را کوک کرده اند

 -یک گرایش در صدد است که "جمهوری اسلامی" را به "جمهوری لائیک" تبدیل کند

 -گرایش دیگر در صدد است که "جمهوری اسلامی" را به "خلافت اسلامی" مبدل سازد

 -این هر دو گرایش "اندیشه سیاسی خمینی" را هدف گرفته اند

 -چهره های شاخص طرفدار "جمهوری لائیک" کسانی می باشند که در زمان حیات "خمینی" از انقلاب سهم می خواستند . ولی "طوفان انقلاب" نگذاشت آنها "سوار موج انقلاب" شوند  و انقلاب اسلامی مردم را به نفع خود مصادره کرده کشتی انقلاب را تصاحب کنند تا آن را به ساحل دلخواه خود رهبری کنند . لذا در صدد انتقام از انقلاب و خمینی برآمدند

 -شاخص های طرفدار "حکومت اسلامی" کسانی هستند که از روی "فرصت طلبی" مخالف همزیستی "دین و سیاست" بودند و ضمن تایید "حکومت جبار پهلوی" ، "اندیشه و عمل خمینی" را تخطئه می کردند . ولی بعد از فرو ریختن "حکومت پهلوی" در پی "فرصت طلبی جدید" برآمدند و به خصوص از زمان ،صف بندی "لیبرال ها" در برابر انقلاب، دورگرفتند و از انقلابی ها انقلابی تر شدند . آنها اگرچه با "لیبرالیسم" مخالف باشند ولی مخالفت شان با گرایشات "لیبرالیستی" و حتی فرقه های "بهائیت" و "وهابییت" بهانه ای برای نفوذ بیشترشان در "نظام جمهوری اسلامی" است

هدف این گروه اثبات نظریه "جدایی دین از سیاست" است و اتفاقا" این شعارشان از هر دو سوی صحنه به گوش می رسد

اهالی این گرایش در صددند تصویری از "اصل مترقی ولایت فقیه" به جامعه عرضه کنند که مردم نتوانند تمیزی بین "سلطنت" و "ولایت فقیه" قائل شوند تا جایی که کم کم نسبت به لزوم عزل "شاه" و فرو ریختن "سلطنت" دچار تردید شوند و انقلاب بزرگ خود را بیهوده و از گذشته خویش پشیمان شوند

*******************************************************************************************

متاسفانه ملاحظه می شود که هدف های فوق به میزان ملموسی در جامعه ما رسوخ کرده و برای برون رفت از این وضعیت باید تدبیری اندیشید

................................................

صاحب العصر کجایی که بروبی شبهه

شبح شبهه همه جامعه را پوشانده

شبح شبهه ندیدند ، ولی من دیدم

که حقیقت رخش از دیده ما پوشانده

 ...............................................

ندایی هاتفی کرده مرا با صوت داودی

که در راه است ای مستکبران! طوفان نابودی

الا مستضعفان! همراهی مستکبران هرگز!!!

که "نصرالله" با "فتح قریب" آید همین زودی!  

....................................................

اللهم عجل لولیک الفرج

اگر بخواهیم وضعیت بحرانی جامعه امروز خودمان را شناسایی کنیم باید به نقطه نظرات مشترکی برسیم به نظر من بحران موجود ناشی از اختلافیست که روز به روز عمیق‌تر می‌شود و جامعه را با خطر انشقاق روبرو می‌کند.

یکی از عواملی که موجب تشدید اختلافات شده است، عدم پذیرش واقعیتی به نام اختلاف است و به نظر می‌رسد که برخی از عناصر شاخص تصمیم‌گیر و تأثیرگذار وجود اختلاف را نمی‌پذیرند و بر این اعتقادند که اختلافی وجود ندارد بلکه بخش ناچیزی از جامعه که می‌توان از آنها به اذناب بنی‌امیه تعبیر کرد موجب بحرانی شدند که باید در حذف آنها کوشید

لذا از منظر آنان به کارگیری واژه اختلاف برای تعریف وضعیت امروز جامعه معنایی ندارد و از آنجا که اختلافی را قائل نیستند راهکارهای برون‌رفت از بحران را نیز بر اساس رویکرد خود طراحی می‌کنند

اختلاف در جامعه‌ای عینیت پیدا می‌کند که بین دو جمعیت و یا بیشتر ایجاد شود اما اگر ما معتقد باشیم که طرف مقابل ما فاقد پایگاه اجتماعیست و تنها خس و خاشاکی هستند که با باد جابه‌جا می‌شوند و به زودی مضمحل می‌شوند آنگاه نمی‌توانیم کش و قوس با طرف مقابل را اختلاف بنامیم

ولی آنچه پایه تحلیل این جانب است وجود اختلاف در جامعه است و لذا کسانی که معتقد به داشتن پایگاه اجتماعی یکی از دو طرف صحنه نباشد نمی‌توانند مخاطب این متن قرار گیرند اما اگر بپذیریم که بحران موجود در جامعه ما ناشی از اختلافات گروهیست و نیز این فرض را قطعی بدانیم که اکثریت مطلق دو طرف اختلاف پایبند به مذهب شیعه اثنی‌عشری هستند راهکار پیشنهادی اینجانب برای خروج از بحران قابل عرضه است

بزرگان ما از قول معصومین (س) به ما آموخته‌اند که اگر در جامعه شیعی اختلافی بروز کرد به امر اولتان که همان ولایت ائمه معصومین (س) می‌باشد برگردید و به آن ریسمان چنگ بزنید

حال تمسک به ائمه معصومین در جامعه‌ای که دچار اختلاف شده چگونه میسر است، از فهم کوچک من خارج است و نیازمند به استفسار از رهبران، فقها، عرفا و بزرگان دین‌شناس، جامعه‌شناس و فرهنگ‌شناس است لیکن چه اشکالی دارد اگر اینجانب نیز تصورات خود را جهت نظر خواهی از دوستان ارائه کنم

به تصور من تمسک به اهل بیت (ع) را در این مورد می‌توان به تمسک درونی و بیرونی دسته‌بندی کرد؛ در تمسک درونی این قلب افراد است که با تعظیم شعائر اهل بیت (ع) و تفکر در سیره آنان و درخواست و دعا از ایشان در پی یافتن صراط مستقیم باید باشد.

اما در تمسک بیرونی آموزه «انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم» باید در دستور قرار گیرد و در بستر انی سلم لمن سالمکم دایره خودی و غیر خودی مشخص و نحوه همگرایی معین می‌شود

به عبارت دیگر در حوزه تولی و تبری که همان دایره محبت به اهل بیت شناخته می‌شود باید اختلافات را به ارزیابی گذاشت و همگرائی‌ها و واگرائی‌ها را آشکار ساخت که در این صورت مفهوم رحمت بودن اختلاف امت پیامبر اکرم(ص) مصداق می‌یابد

لیکن بیرون دانستن گروه مقابل ـ که اظهار محبت به اهل بیت دارند ـ از دایره خودی و احیاناًً تکفیر و لعن و انکار آنان ما را از بهره‌برداری از این توصیه اساسی محروم می‌کند

البته حفظ حریم این دایره بیشتر باید توسط بزرگان جامعه صورت گیرد ولی وظیفه نخبگان، مسئولیت عمومی افراد جامعه را سلب نمی‌کند و همه موظف به رعایت حدود و ثغور دایره محبت آل‌الله هستند در نتیجه اگر تولی و تبری آل‌الله مبنای موضع‌گیری ما له و علیه دیگران باشد، اختلافات و بحران موجود نه تنها آزار دهنده نخواهد بود بلکه رحمت‌آمیز نیز خواهد شد.

وظیفه ماست که این بستر ولایی و محبت‌آمیز را مغشوش نکرده و از آن تعریف گروهی و غلطی ارائه نکنیم بلکه از این سرمایه بزرگ دینی ـ اجتماعی ـ فرهنگی نهایت بهره‌برداری را بنمائیم.

تاملی بر استعفای آیة الله جوادی آملی

این مساله تامل برانگیز بهانه خوبی است برای طرح پاره ای نکات که به آن اشاره کنم.

ابتدادیداری را که بعضی از دوستان ما در ماه رمضان اخیر در روستایی در دماوند با ایشان داشتند دستمایه قرار داده و با درج خبر آن وارد موضوع می شوم.

در آن دیدار ایشان جمله ای با مضمون زیر فرموده بودند:

"نباید سنگرها را از دست داد آیة الله استادی که از امامت جمعه قم کناره گیری کردند یک تریبون را از دست دادند , آیة الله امینی هم قصد داشتند از امامت جمعه کناره گیری کنند ولی من ایشان را راضی کردم که تریبون امامت جمعه را از دست ندهند "

حال باید دید چه مساله ای باعث شده که بعد از حدود سه ماه ایشان از سمت خود در امامت جمعه قم کناره گیری کند.

آیا ایشان از نظر سه ماه قبل خویش عدول کرده است؟

به نظر میرسد که چنین نیست بلکه برسردوراهی " اهم " و " مهم " " اهم " را برگزیده و " مهم " را کنار گذاشته است.

کدام اهم و کدام مهم ؟

قبل از شناسایی اهم و مهم لازم است سنگر و پایگاه مبنایی و اجتماعی ایشان را بشناسیم.

آیة الله جوادی آملی به عنوان یک روحانی برجسته نقطه اتکا و تکیه گاه معرفتی مردم و جامعه شناخته می شود .

البته اتکای مردم به مراجع و روحانیون برجسته به این معنا نیست که مردم فاقد قدرت کارشناسی هستند , بلکه کارشناسی مردم متکی بر اصولی است که آن را از معارف الهی باید کسب کرده باشند و سرچشمه اصول و معارف , بزرگانی چون جوادی آملی می باشند .

به عبارت دیگر شخصیت هایی چون جوادی آملی تبیین کننده اصولی هستند که مردم بر اساس آن مبانی , در حوزههای سیاست گذاری , برنامه ریزی و اجرا وارد عمل می شوند .

به عبارت دیگر اگر ایشان در مسند مرجع , عارف و فیلسوف وظیفه تبیین اصول و معارف را به عهده دارد , ولی در سنگر امامت جمعه موظف به موشکافی مسایل سیاسی و اجتماعی است .

از سوی دیگر ایشان به عنوان تکیه گاه جامعه نمی تواند وارد مباحثی شود که تنها بخشی از جامعه را پوشش دهد و بخش دیگری تحمل هضم آن مباحث را نداشته باشند .

حال آنکه امروز مسایل سیاسی_اجتماعی جامعه موجب شکاف عمیقی در کشور شده به طوری که تا کنون نصیحت مراجع راه به جایی نبرده و امکان میانجی گری از شخصیت های بزرگ کشور گرفته شده است و لذا طبیعی است که آیة الله جوادی آملی سنگر نماز جمعه را جای مناسبی برای موشکافی مشکلات سیاسی_اجتماعی نداند و نقش مبنایی_اصولی خود را در جامعه فدای , نقش موقت اجتماعی_سیاسی نکند .

آذر 1388       

یکی از راهبردهای حال حاضر جامعه ما باید بازتعریف رفتارها و نگاه­های ما به منافع ملی باشد و از جمله منافع و ذخایر ملی، منابع انسانی است و در رأس آنها چهره­های ملی معاصر و یا "در گذشته" است.

هرچند که جامعه ایرانی، مانند هر جامعه دیگری نیازمند به اسطوره­هایی است که به عنوان قهرمانان ملی و یا الگوهای تاریخی- فرهنگی مایه امید و چراغ راه یک ملت قرار گیرند، در عین حال بر ما وظیفه است که به استثنای شخصیت­های الهی مانند انبیاء و اوصیای تعیین شده از طرف پروردگار که حضرت حق سلامت آنان را در تمام ابعاد ضمانت کرده است، در سایر موارد – ضمن نادیده گرفتن منزلت­های شخصیت­های ملی و اسطوره­های تاریخی و رعایت شأن آنان در تأثیرگذاری به غنای فرهنگ ملی – از افراط و تفریط درباره آنان پرهیز کرده، بلکه توأم با جنبه­های مثبت آنان، ابعاد منفی آنان را نیز حداقل در پاورقی­ها مورد توجه قرار دهیم.

اعمال این قاعده اگرچه دشوار است، لیکن ضروری است. رعایت این نکته درباره "در گذشتگان" لازم و درباره شخصیت­های معاصر ضروری است.

به عبارت دیگر جامعه ما فارغ از گرایشات سیاسی و حتی دور از دسته­بندی موافق و مخالف باید پاسدار چهره­های ملی معاصر باشد. البته نه آن گونه که چهره­ای هم­طراز با معصومین(ع) از آنها به تصویر بکشند و نه آن گونه نقاط ضعف سرمایه­های مزبور بر سر کوچه و بازار مطرح گردد که موجب تخریب آنان را فراهم آورد.

با توجه به مقدمه فوق، تعامل جامعه با شخصیت­هایی که نقش درجه اول را در سکّان­داری کشور طی 30سال اخیر به عهده داشته­اند، باید بازتعریف شود و همه افرادی که به گونه­ای می­توانند به عنوان ذخایر ملی- انسانی شناخته شوند، در این حوزه مورد بازخوانی قرار گیرند.

مسلماً یکی از شخصیت­های شاخص 30ساله اخیر فردی است به نام "اکبر هاشمی رفسنجانی"؛ وی که طی 3 دهه انقلاب به ویژه از زمان شهادت دکتر بهشتی همواره بعد از مقام رهبری شخصیت دوم کشور شناخته می­شده و در زمان حیات امام خمینی(ره) و آیت الله خامنه­ای، فراتر از جایگاه سازمانی خود از این موقعیت برخوردار بوده، از جمله منابع و ذخایر ملی- انسانی معاصر کشور اسلامی ایران است.

وی که در طول 30 سال اخیر تنها 8 سال ریاست جمهوری را عهده­دار بوده، به رغم اینکه قانوناً رئیس جمهور نفر دوم کشور بعد از رهبری شناخته می­شود ولی ویژگی­های شخصی او، وی را به عنوان نفر دوم کشور تثبیت کرده است به طوری که نه تنها در داخل کشور بلکه جامعه بین­المللی نیز به موقعیت وی واقف است.

از همین منظر مشحص می­شود جریانی که در پی تنزل منزلت هاشمی رفسنجانی است، مسلماً آلترناتیوی را برای جایگزینی وی و پر کردن جایگاه شخصیت دوم کشور در آستین دارد.

صرف نظر از اینکه نامزد جریان مخالف برای احراز این پست کیست، منزلت ملّی و دینی هاشمی غیر قابل انکار است. لذا جامعه ماعلاوه بر اینکه نگران برنامه­های آشکار و پنهان برخی از جریانهایی است که درپی حذف ذخایر انقلاب هستند، خود نیز نباید به بازیگران صحنه تخریب شخصیت های ملی کمک کند.

بدین ترتیب توقع جاممعه ما نسبت به رفتار و مواضع هاشمی رفسنجانی نباید بدون درنظر گرفتن موقعیت ملی و بین­المللی او باشد و توقع از هاشمی بیش از آنچه در آخرین نمازجمعه خود ابراز داشت، بیش از ظرفیت لازم است.

شاید موضوع "توقع از هاشمی" را باید با " درک موقعیت هاشمی رفسنجانی" تعویض کنیم. هاشمی رفسنجانی پایگاه خود را در بین اصولگرایان تثبیت کرده و در حوزه قم ریشه دارد و نیز از سوی حوزه مشهد و کم و بیش حوزه نجف حمایت می­شود. اگرچه عناصر مخالف او نیز پرچم اصولگرایی را به دوش دارند، لیکن حساب آنان از اصولگرایان جداست. آنان گروه جدیدی هستند که دیوارهای بلندی بین آنان و اصولگرایان در حال احداث است. این گروه که از آبشخور فکری دیگری  تغذیه می­شوند، اسلام جدیدی را برای عرضه آماده کرده­اند که اصولگرایان در موارد فراوانی با آنان اختلاف نظر دارند.

البته اثبات موارد فوق نیاز به گذشت زمان است تا تفاوت قرائت بنیادگران با اصولگرایان در مبانی مشخص شود.

لیکن حداقل می­توان به وضوح تفاوت قرائت آنان را در واژه­هایی چون ((مرجعیت)) ، ((انتظار)) و ((مردم سالار دینی)) آشکارا حس کرد.

آری! خواستگاه هاشمی رفسنجانی اصولگرایی است؛ لیکن عملکرد 20ساله گذشته او و احزابی چون کارگزاران که مواضع او را شاخصه­های جهت­یابی و تعیین گرایش خود می­دانند، از جنس اصلاح طلبان است. لذا هاشمی را نه محصور در اصولگرایی و نه لیدر اصلاحات باید قلمداد کرد؛ بلکه وی ذخیره­ای است که باید موقعیتش را درک کرد.

متقابلاً هاشمی اگر می­خواهد موقعیت ملی خود را حفظ کند، نمی­تواند افکار عمومی مردم ایران را که در جهت گیری و سازماندهی اجتماعی-فرهنگی جامعه تأثیر به سزایی دارند و نیز با شاخصه­های معشیتی، اقتصادی، مدیریتی، علمی و هنری شناخته می­شوند، نادیده بگیرد.

هویت من ترکیبی از هویت اعتقادی، اجتماعی و رفتاری است که در زیر به آن می­پردازم.

1-   هویت اعتقادی:

هویت اعتقادی من از اینجا ناشی می­شود که جایگاه خود را در عالم خلقت اینگونه یافته­ام؛ مخلوق پروردگارم، ومصنوع او هستم و اگر چه به من اختیار داده که عصیانش کنم - متأسفانه تمام اوقات عمرم را در وادی عصیان گذرانده­ام- لیکن میدانم که عقل، خروج مخلوق از دایره حکومت خالق را مجاز نمی­شمارد.

خالق من پروردگاریست که دو پیامبر همزمان برای من نازل کرده؛ یکی پیامبر درونی که همان عقل من است و همواره با من همراه است و دیگری پیامبر بیرونی که موسی، عیسی و حضرت ختم­­المرسلین از آن جمله­اند و پس از ختم رسالت نیز دوازده امام معرفی فرموده که من در زمان آخرینشان زندگی می­کنم و او حاضری است دور از چشم من و ناظری است که وجودش را میتوان حس کرد اما نمیتوان با وی به گفتگو نشست.

عقل به من می­گوید: سهمی که حضرت پروردگار از عقل به تو (من) داده سایه­ای است از آنچه به عقل کل (یعنی حضرت ختم الانبیاء) داده است. لذا در محضر پیامبر بیرونی و جانشینان معرفی شده­اش، شاگردی کن و مطیع فرمان باش!

اما در غیاب آنان عقل مدعی فرماندهی و وجود من است و می­بایست عنان نفس خویش را بدو بسپارم.

عقل مدعی است که پیامبر درونی من بوده چه در زمان غیبت کبری و چه در غیبت صغری بر من ولایت دارد اما همین عقل در حضور معصوم عنان نفس مرا میگیرد و کشان کشان به محضر معصوم برده تا در آنجا زانوی ادب بزند.

٢-   هویت اجتماعی:

هویت اجتماعی من نیز از سه عنصر تشکیل شده که به ترتیب قدمت زمانی شامل موارد زیر است:

الف- سابقه محبت به اهل بیت

ب- سابقه فعالیت سیاسی

ج- سابقه پاسداری

مورد "الف" اگرچه بعدی از هویت اجتماعی مرا تشکیل میدهد ولی "توسعه نیافته" است و تنها دوستان نزدیک من مرا خادم اهل بیت می­شناسند و بلکه بسیاری از هیئتی­ها روش مداحی مرا نمی­پسندند و پیوند بین من با آنان در این موضوع از نوع فرزندان ناپدریست، لیکن این بخش از هویت من اصالت وجودی من است و آن را با هیچ چیز دیگری معامله یا معاوضه نمی­کنم! حتی اگر صدای زمزمه مصیبت خوانی­ام به گوش هیچ کس نرسد، درون دلم "عزاخانه" به پا می­کنم و برای خویش روضه می­خوانم.

لیکن در مورد "ب"­ به غلط فردی سیاسی شناخته شده­ام؛ بلکه سیاسی بودنم ریشه در عقاید مذهبی­ام دارد و چون اعتقاداتم از عاشورا و تاریخ اهل بیت سرچشمه می­گیرد و با مکتب خمینی به "روز­رسانی" شده است، سیاسی بودنم کاربردی شدن اعتقادات من است که اگرچه در این حوزه عصیان فراوان کرده­ام اما این بعد هویتی من مفهوم مستقلی از عقایدم  ندارد.

اما در مورد "ج" که در واقع بیشترین بخش کارنامه اجتماعی مرا در بر می­گیرد نیز دقیقاً ریشه در ابعاد "الف" و "ب" حقیر دارد و اگر نبود تعلق خاطرم به اهل بیت و در پی شعار "یا لیتنا کنا معک" نمی­رفتم، سیاسی نمی­شدم! پشت پرچم خمینی راه نمی­افتادم! و اگر پشت این پرچم نمی­آمدم مرا با انقلاب و سپاه چه کار بود؟!

اما دست تقدیر و خواست "لیلی" مرا به جیره­خوار انقلاب و سپاه تبدیل کرد به طوری که امروز شأن اجتماعی خود را مدیون این دو واژه هستم و اکثراً مرا بدین سمت می­شناسند، اعم از آنکه فرزند خلف یا ناخلف مرا بخوانند.

به عبارت دیگر اگر خواستگاه اعتقادی من عاشورا و توحید عاشورایی است، اما خواستگاه اجتماعی من از منظر آشنایان دوردست هویت انقلابی- پاسداری من است و هویت اجتماعی من با سرنوشت سپاه و انقلاب گره خورده است گرچه پاره­ای از همسنگران قدیمی از من خشمگین باشند.

٣-   هویت رفتاری:

با توجه به آنچه گفته شد تحلیل هویت رفتاری من مجزی از هویت و خواستگاه اعتقادی و اجتماعی من نیست.

اما کمتر کسی به خواستگاه اعتقادی من توجه دارد بلکه این خواستگاه اجتماعی من است که هویت بیرونی مرا شکل میدهد. لذا چه بخواهم و بخواهند و یا چه نخواهم و نخواهند، رفتار من با ذره­بین خواستگاه اجتماعی­ام رصد می­شود از همین بابت ملتزم به رعایت چارچوبی هستم که مبتنی بر آن دل به انقلاب سپردم و بیش از بیست سال در سازمان سپاه خدمت کردم و آن چهارچوب چیزی نیست جز رعایت ارزش­هایی که میراث خمینی است. هرچند که برخی از ارزش­های مزبور "همه فهم" است و برخی دیگر نیازمند به کاوش و پژوهش بوده و به مقتضای زمان شناخته می­شود.

*در پایان خواستار نقد جدی دوستان نسبت به مطالب فوق می­باشم.      

سایت تابناک به نقل از حجة الاسلام محمد مطهری (فرزندشهیدمطهری)نوشت:

امام خمینی (ره) نه تنها انقلاب را لحظه به لحظه رهبری کرد بلکه برای حفاظت از آن در غیاب خود، نکات راهگشایی را نیز برای حامیان نظام اسلامی به یادگار گذاشت. یکی از آن نکات هوشمندانه این بود که هرگاه دیدید دشمنان از شما تعریف کردند معلوم می‌شود عیبی در کار است (صحیفه نور، ج 17، ص 250).

متأسفانه این هشدار بجا ـ که پس از ارتحال امام، با تعابیر مختلف از جمله همسو نشدن با دشمن، شاد نکردن دشمن و عدم تکرار سخن دشمن از سوی رهبر انقلاب نیز بارها مورد تأکید واقع شده است ـ برخی دلسوزان را به اشتباه انداخته تا آنجا که گمان کرده‌اند که «هر سخنی» که دشمن از آن استقبال کند یا به شادی دشمن منجر شود، یقینا ماهیت ضد نظام و انقلاب دارد! برای روشن شدن مسأله با چند مثال آغاز می‌کنم.

بدون شک امام خمینی شاگردی به بزرگی مطهری و دشمنی به بزرگی شاه نداشت. اما همین شاگرد، بارها بزرگترین دشمن امام را شاد کرد. زمانی که مجاهدین (منافقین) با شاه مبارزه می‌کردند، مطهری علم مخالفت با آنها را برافراشت و از جمله شدیدا از اینکه آنان مطالب خود را به جای «به نام خدا»، با «به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران» آغاز می‌کردند انتقاد کرده، آن را مصداق شرک خواند و باعث اختلاف میان مبارزان شد، به گونه‌ای که گروهی از انقلابیون مطهری را همکار ساواک خواندند.

مطهری چندین بار دیگر نیز دشمن امام و خودش را شاد کرد: در مجله فاسد زمان شاه یعنی «زن روز» سلسله مقالات نوشت، سالها مردانه علیه مارکسیسم ـ که شاه آن را تهدید بزرگی علیه حکومت خود می‌دید ـ مبارزه سرسختانه کرد و حتی صنف خود یعنی روحانیت را چند بار در کتب و سخنرانیهایش «درخت آفت زده» خواند، با اینکه خود بزرگترین مدافع اساس روحانیت بود و حتی شهید «تز اسلام منهای روحانیت» شد. اتفاقا همین کارهای «دشمن شاد کن» مطهری، بیت الغزل هر ساله سخنرانان در تجلیل از مقام اوست.

چگونه است که امام از میان شاگردانش همان کسی را که بیش از همه دشمن او را شاد کرده بود «پاره تن» و «حاصل عمر» خویش خوانده، آثارش را بی استثنا آموزنده و روانبخش دانست؟! شاد شدن شاه از برخی اقدامات مطهری چگونه با هشدار امام که در ابتدای مقاله ذکر شد سازگار است؟

نکته قابل توجه این است که حتی خود امام و رهبر انقلاب هم گاهی اقداماتی کرده‌اند که در عین درست بودن، دشمنان هم از آن شاد شده‌اند و این روشن ترین دلیل است بر اینکه از نظر امام و رهبر انقلاب هر اقدامی که دشمن از آن شاد شود لزوما نادرست نیست.

همه به یاد داریم که در زمان حیات امام، اسرائیل و دشمنان قسم خورده انقلاب، همواره خواستار آزادی بی‌قید و شرط افرادی مانند بمب‌گذاران و جاسوسان و ترورکنندکان مردم بیگناه در خیابان بودند. اما در همان دوران، امام خمینی چند بار محکومان دادگاه انقلاب را مورد تخفیف مجازات و عفو قرار داده و اسباب آزادی برخی از آنان را فراهم نمود. آیا هیچ نادانی پیدا می‌شود که بگوید امام با این اقدام خود در جهت منافع اسرائیل حرکت کرده است؟! یا رهبر انقلاب اخیرا دستور تعطیلی بازداشتگاه کهریزک را صادر کردند. این کار تأییدی بود از بالاترین مقام نظام اسلامی بر وقوع بدرفتاری با برخی بازداشت شدگان، که عزل و بازداشت دوازده نفر از عاملان وقایع کهریزک را به دنبال داشت. آیا این اقدام کاملا درست، اسباب شادی دشمن و نیز سوء استفاده او را فراهم نکرد؟ اگر همیشه و در همه جا شادی یا سوء استفاده دشمن، معیار منحصر به فرد بود این دستور باید به صورت محرمانه صادر می‌شد.

نه تنها در سیره بزرگان، بلکه حتی در آیات قرآن، سیره پیامبر (ص) و ائمه (ع) به موارد بسیاری می‌توان اشاره کرد که دشمنان برای آن شادی کرده‌اند. داستان تغییر قبله، از نمونه آیات دشمن شاد کن است. خداوند متعال که برای او علم به حال و گذشته و آینده یکی است قطعا می‌دانست که تعیین بیت المقدس به عنوان قبله اول مسلمانان، باعث نه تنها شادی بلکه طعنه دشمن می‌شود و چنین هم شد، اما این امر باعث نشد خداوند از ابتدا کعبه را قبله مسلمانان اعلام کند. اگر «شاد شدن» دشمن «تنها ملاک» برای ارزیابی درستی یک کار است باید گفت نعوذ بالله فرمان اولیه در مورد قبله غلط بوده است!

در سیره اهل بیت هم مصادیق فراوان است. آیا وقتی امیرالمؤمنین (ع) یاران خود را «نامرد» خواند (یا اشباه الرجال و لا رجال) دشمن بزرگ خود یعنی معاویه را شاد نکرد؟ آیا کلام سوزناک و تأثیرگذار امام صادق (ع) به شیعیان که «مایه زینت ما باشید نه مایه ننگ ما» دست آویز دشمنان تشیع قرار نگرفت؟ پس رمز و راز مطلب کدام است؟

من فقط در مورد شادی دشمن توضیح می‌دهم که البته در مورد هرکدام از همسویی با دشمن، تکرار سخن دشمن، تعریف دشمن از یک فرد و... می‌توان توضیحات مشابهی ارائه کرد، گر چه درهر کدام ظرافتهایی وجود دارد.

اساسا قدم اول برای هر گونه اصلاح در اجتماع، پذیرش عیب و ایراد است و در عصر ایمیل و اینترنت و ماهواره، هیچ گونه پذیرش عیبی ممکن نیست مگر آنکه دشمن از آن آگاه شده و بالطبع اسباب شادی اش فراهم شود. اما نکته مهم و کلیدی این است که شادی دشمن دو گونه است: شادی «موقت» و شادی «طولانی یا دائم». در یک صورت است که شاد کردن «موقت» دشمن نه تنها مذموم نیست بلکه واجب است و آن زمانی است که تنها راه پیشگیری از شادی طولانی و بلکه همیشگی دشمن، شاد کردن موقت او باشد.

امام فرمود اگر این نظام خدای ناکرده سقوط کند لااقل تا قرنها نمی‌توان سربلند کرد (صحیفه نور، ج18، ص17). بنابراین سقوط نظام، معادل شادی چند صدساله دشمن است. پس وقتی ظلمی از ناحیه حکومت صورت می‌گیرد ـ که به فرموده پیغمبر(ص) نابود کننده هر حکومتی است ـ و عده‌ای توجیه گر وارد میدان می‌شوند و عده‌ای دیگر تنها به دنبال تصفیه حسابهای جناحی می‌دوند چه کسی باید به این ظلم‌ها اعتراض کند؟ اگر فرد معترض اصلاح‌طلب باشد، می‌گویند به خاطر ناراحتی از شکست در انتخابات است. بنابراین کسانی که عشق به نظام داشته و از هر گونه خط بازی پرهیز داشته‌اند و احتمال می‌دهند سخنشان تأثیری داشته باشد وظیفه خطیری به عهده دارند .

بگذار در کنار سرور بسیاری از نیروهای دوستدار انقلاب، ده سایت ضد انقلاب هم چند روزی خوشحال باشند که صدای پسران مطهری هم از ظلمها درآمد، اما در عوض، پس از سقوط نظام، شادی چند صد ساله و نسل اندر نسل نکنند. در این موارد «شادی» موقت دشمن در واقع «دلخوشی» اوست و نباید آن را ملاک مطلقی برای درستی یا نادرستی یک اقدام قرار داد.(1)

یک دلیل تن دادن به شادی دشمن در قرآن و روایات و سیره بزرگان دقیقا همین است که گرچه آن اقدام برای دشمن سرور و شادی به همراه آورده است اما در واقع او را از شادی بزرگتر محروم کرده است و نوعا دشمن بدان واقف نبوده است. (مثلا شاه از مقاله زن روز مطهری شاد بود اما غافل بود که مطهری فرصتی برای تبیین اسلام برای قشری که هرگز در آن زمان راه دیگری برای رساندن پیام به آنان نبود پیدا کرده بود.)

به هر حال تردیدی نیست که بدرفتاری غیر قابل انکار با برخی از بازداشت شدگان وقایع اخیر اسباب شادی چندین ساله را برای دشمن فراهم کرده است. اما پرسش این است که چرا امروز مجبوریم به این «شادی چند ساله» تن دهیم؟ پاسخ روشن است: برای اینکه در گذشته حاضر نشدیم به «شادی چند روزه» دشمن تن دهیم و لو عدالت قربانی شود. این مطلب را می‌توان در قالب یک مثال توضیح داد.

اگر فرضا دو سال پیش یکی از ائمه جمعه در خطبه هایش مرگ قطعی زهرا بنی یعقوب در زندان را مطرح می‌کرد (دختر پزشکی از یک خانواده مذهبی که در مهرماه 86 در پارکی در همدان دستگیر شده و دو روز بعد جنازه اش به خانواده او تحویل داده شد)، برخی دوستان از سر دلسوزی و برخی مدعیان طرفداری از رهبری می‌گفتند چرا حرفهای دشمن شادکن می‌زنید؟ ندیدید دیشب بی بی سی سخن شما را با آب و تاب نقل کرد؟

مسلما از چنین اقدامی رادیوهای بیگانه استقبال می‌کردند و چند روزی سرخوش بودند اما نتیجه اش این بود که هر کس در محیط بسته زندان کار می‌کند مطمئن می‌شد که تخلف او می‌تواند در خطبه‌ها و یا در اخبار مطرح شود و فریاد «یا للمسلمین» هر مظلومی می‌تواند بی‌ملاحظه علنی گردد. در این صورت آیا امروز کسی جرأت می‌کرد با مرحوم روح الامینی و امثال او چنین رفتار کند؟ آری، با رسانه‌ای نکردن مرگ زهرا بنی یعقوب به خیال خودمان از بدنام شدن نظام جلوگیری کردیم و آن شادی چند روزه را از دشمن گرفتیم ولی امروز در عوض، شادی چند ساله را تقدیمش کرده ایم.

بگذریم از اینکه چنین «خدمت» بزرگی به انقلاب از سوی همین امام جمعه فرضی، توسط برخی رسانه‌ها به «خیانت» تعبیر می‌شد و با بهره گیری از شغل پرطرفدار تحریفگری و با سرهم کردن تصاویری از فاکس نیوز و سخنرانی نماینده مجلس اسرائیل و با ارائه تفسیری نادرست از این سخن صحیح امام که حرفهای دشمن شادکن نزنید، بار دیگر به همگان پیام داده می‌شد که سخن به میان آوردن از این قبیل امور فقط در آخرت امکان پذیر است.

از این گونه خدمات به انقلاب زیاد شده است. هر وقت قرار شد تخلفی امنیتی مربوط به درون نظام مورد رسیدگی قرارگرفته یا علنی شود و یا با آقازاده‌ای برخورد شود، توجیهاتی از قبیل شاد نکردن دشمن و حفظ آبروی نظام و بدبین نشدن مردم از راه رسیده‌اند. نتیجه این شده است که در جامعه ما حتی گاهی «اقوی» (قوه قضاییه) نمی‌تواند حق خود را از «قوی» (آقازاده) بگیرد در حالی که در جامعه مطلوب پیامبر «ضعیف» باید بتواند حق خود را از قوی بگیرد آنهم بدون لکنت.

آنچه گفته شد تنها در حد مجال این نوشتار بود و دقایق بسیاری در این باره وجود دارد که باید در فرصتی دیگر به آنها پرداخت اما از آنجا که در فضای غبارآلود کنونی بازار تحریف داغ بوده و نه تنها با کمرنگ شدن اخلاق رسانه‌ای بلکه بعضا با فقدان حیای رسانه‌ای و بلکه با نوعی رذالت رسانه‌ای مواجهیم لازم است نکاتی را تاکید کنم.

1. هشدارهای امام و رهبر انقلاب درباره توجه به عکس العمل دشمن کاملا صحیح و راهگشاست و یک «هشدار» بازدارنده است برای دوستداران انقلاب که ناخواسته در خدمت دشمن قرار نگیرند. اما بدین معنا نیست که هرگاه دشمن از اقدامی اظهار شادی کند «قطعا» آن کار نادرست است (گر چه در موارد بسیاری چنین است). مثلا حکم امام درباره اعدام سلمان رشدی کاملا درست بود اما چون برای یک «ذهن غربی» صدور حکم اعدام به سبب توهین به پیامبر قابل هضم نیست، رسانه‌های ضد اسلامی برای مخالف نشان دادن اسلام با آزادی و حقوق بشر، از آن استقبال فراوانی کردند. حکم امام بر طبق مبانی اسلامی و عقلی کاملا قابل دفاع است و سوء استفاده و شادی دشمنان هرگز از اعتبار آن نمی‌کاهد. بله، اگر کاری «تنها اثرش» شادی دشمن باشد در این صورت با اتکا به سخن امام می‌توان آن را باطل دانست.

2. نه امام و نه رهبری هیچ گاه نگفته‌اند که برای تعیین صحت و سقم یک سخن، به محتوا توجهی نکرده و فقط به سایتهای ضد انقلاب مراجعه کنید، اگر استقبال کرده بودند حتما آن سخن غلط است! آیا اسلامی که می‌گوید که به خود «گفته» (ما قال) و نه به «گوینده» (من قال) باید توجه کرد، استقبال دشمن را «ملاک مطلق» قرار داده است؟! اگر چنین باشد باید گفت زمانی که امام علیه آمریکا مردانه ایستاد کار اشتباهی بود چون شوروی و چین کمونیست از آن استقبال می‌کردند!

مخالفت امام با آمریکا از قلب سرشار از ایمان، غیرت دینی و اتکال به خداوند نشأت گرفته و نوعی عبادت بود، این مخالفت هیچ ربطی به مخالفت شوروی یا چین که تحت تأثیر افکار مارکسیستی و حرصهای اقتصادی و دهها عامل دیگر دنیایی بود نداشت گرچه این دو مخالفت در ظاهر با هم همسو بودند. ضمنا اگر تنها ملاک درستی، اتخاذ موضعی بر خلاف موضع دشمن است، آیا در صورتی که دشمن به هر دلیل موضع خود را پس از مدتی تغییر داد ما هم باید موضع خود را تغییر دهیم تا همچنان با او مخالفت کرده باشیم؟

3. شناخت دقیق مبانی دشمن شناسی امام خمینی نیاز به پژوهش لااقل یکساله گروهی از محققین زبده دارد. به فراموشی سپردن بسیاری از رهنمودهای دیگر امام و حتی سیره خود امام و چسبیدن به ظاهر یک جمله، مانند آن است که کسی چنین استدلال کند که امام از روحانی بودن خود در دهه آخر عمر پشیمان شده بود چون خود چنین گفت که «ای کاش من یک پاسدار بودم».

حتی اگر با روایات معصومین (ع) هم بخواهیم چنین خام برخورد کنیم به نتایج باطلی می‌رسیم. در روایات آمده است که کسی که برای رضای خدا مجلس غیبتی را ترک کند بهشت بر او «واجب» می‌شود. این سخنی است درست و توضیح قانع کننده‌ای دارد ولی آیا کسی می‌تواند این را ملاک مطلق قرار داده، پس از یک بار بلند شدن از مجلس غیبت، تا آخر عمر به هر فسق و جنایتی دست بزند و با استناد به این روایت توقع بهشت هم داشته باشد؟ قطعا معنای عمیق این روایت این نیست.

اگر در تفسیر سخنان امام خمینی دقت لازم را به خرج ندهیم به مشکلات زیادی بر می‌خوریم. روزنامه‌ها و کارشناسان صهیونیستی بارها به تمجید از کیاست، تدبیر و صداقت سید حسن نصر الله پرداخته‌اند و نیز همانها خواستار نابودی ملاعمرند، ولی نه اولی منقصتی برای رهبر بی بدیل مقاومت است و نه دومی منقبتی برای رهبر بی عقل طالبان.

در اینجا متواضعانه از اهل فکر می‌خواهم که با نقد منصفانه این مقاله به این بحث غنا بخشیده و نویسنده را بر خطاهای احتمالی اش واقف سازند. (البته همچنانکه اشاره شد طرح فنی این بحث نیاز به پرداختن به جزئیات فراوانی دارد از جمله اینکه دشمن باید دقیقا تعریف و انواع دشمن باید تفکیک شود و هر کدام از شادی دشمن، عدم تکرار سخن دشمن، همسو نشدن با دشمن و ... جداگانه مورد بررسی قرار گیرد).

نیازی به ذکر نیست که کسانی که در طول سالها با تفاسیر خود خواسته از سخن امام و رهبر انقلاب، بسیاری را بدون دلیل کافی و با همین نوع تحلیلها از حول انقلاب و ولایت فقیه رانده و برای آن شادیها کرده‌اند – که من علت این شادی را نمی‌فهمم - مخاطب این مقاله نبوده و نیستند، همان کسانی که برای پاسخ به هر مطلبی ابتدا به تحریف سخن نویسنده پرداخته و سپس نقد! را آغاز می‌کنند و غالبا به کمتر از اثبات ارتباط نویسنده با بیگانگان رضا نمی‌دهند.

در اینجا به همه عاشقان انقلاب توصیه می‌کنم که هیچگاه این نکته را از یاد نبرند که هر گاه افراد حرفه‌ای و معلوم الحال، در برابر سخن گفتن از یک ظلم مسلم و قطعی در نظام اسلامی، به اموری مانند شاد نکردن دشمن متوسل شدند باید قویا احتمال داد که چنین افرادی نگران شادی دشمن نیستند بلکه نگران لو رفتن دوستانند.

اما امروز چه باید کرد؟ به نظر می‌رسد بهترین راه برون رفت از وضعیتی که کشورمان بدان گرفتار آمده، رساندن رایحه عدالت به همه مشامهاست و این امر البته شادی موقت دشمن را به دنبال خواهد داشت. تحقق چنین امری بدون اصلاح نظام اطلاع رسانی ممکن نیست، اصلاحی که برکات بی شمار داشته و وحدت و اعتمادی حتی بیش از گذشته به جامعه برخواهد گرداند. (2)

در کشوری که نظام اطلاع رسانی اش درست عمل می‌کند نه انتخاباتش به جنجال طولانی می‌کشد و نه هیچ کس می‌تواند در کشاندن مردم به کف خیابانها توفیق یابد. سیاستهای کنونی اطلاع رسانی امروز، بخشی از مردم را ناخودآگاه روانشناس کرده است. بیش از آنکه ببینند رسانه ملی چه می‌گوید به این فکر می‌کنند که چرا چنین می‌گوید و در پس یک مطلب چه چیزی می‌خواهد القا کند.

امیدواریم روزی به نقطه‌ای برسیم که همه گروههای دوستدار انقلاب پس از هر حادثه‌ای متفق القول باشند که امشب حقیقت از زبان رسانه ملی بی ملاحظه گفته خواهد شد. اما تا زمانی که بخواهیم با تفاسیر تنگ نظرانه از مفاهیمی چون شادی دشمن، آبروی نظام، حفظ نظام، ظلم به نظام و بدبین نشدن مردم و مانند آن حاشیه امن برای متخلفان - از هر دسته که باشند - ایجاد کنیم راه به جایی نخواهیم برد.

برای بقای انقلاب، شادی روح امام، پاسداری از خون صدها هزار شهید و برای محروم کردن دشمنان از شادی دائمی، چاره‌ای نیست جز آنکه دشمن را کمی شاد کنیم.


-----------------------------
پی نوشت‌ها:
1ـ ممکن است گفته شود به جای اقدام به انتشار مقاله، اعتراض به ظلمها می‌توانست به صورت غیر رسانه ای مطرح شود تا دشمن حتی از همان شادی «موقت» هم محروم شود. پاسخ این است که حتی با رسانه ای کردن هم امید چندانی به اصلاح نبود همچنان که وقتی سال گذشته سیزده مقاله «دشمن شادکن» در سایت تابناک منتشر کرده و در مقاله پنجم تحت عنوان «آبرویش را بریز و او را به مردم معرفی کن» از بی‌توجهی به نامه استمداد خانواده زهرا بنی یعقوب انتقاد کردم و باز در یک مصاحبه بر آن تأکید کردم هیچ ثمری نداشت.

روشن است که دفاع از مظلومانی که فریادرس ندارند و به هر طریق از سوی حکومت آسیب دیده اند در اولویت است و موضوع مقاله گذشته درباره ظلم حکومتی بود (برخوردی که می‌توانست قاطعانه باشد ولی ظالمانه نباشد). البته برخی از بسیجیان نیز در جریانات اخیر آسیب دیدند ولی این افراد فریادرس دارند و چنانکه دیدیم تصویر برخی از ضاربان آنان به سرعت از تلویزیون و یا در قالب دادگاه علنی پخش شد.

برای بی کسی برخی مظلومان حوادث اخیر همین بس که با اینکه ظلم صورت گرفته در کوی دانشگاه دل رهبر انقلاب را به تعبیر خودشان «خون» کرد ـ تعبیری که در مورد هیچ‌کدام از وقایع اخیر به کار برده نشد ـ اما پس از این شکوای علنی بالاترین مقام کشور حتی از یک دادگاه غیرعلنی هم خبری نشد. این است دلیل اینکه در مقاله گذشته سخنی از مظلومان بسیجی به میان نیامد.

البته کسی که به مردم معترض در یک اعتراض آرام، ناسزاهای آنچنانی نثار کرده و از کتک زدن آنان لذت می برد و در وبلاگش از اینکه فردا عده ای دیگر را کتک می‌زند ابراز خوشحالی کند اساسا بسیجی نیست ولی کسی که در برخورد با یک آشوبگر واقعی در دفاع از جان و مال و ناموس مردم آسیب می‌بیند صد البته قهرمانی بزرگ ویک بسیجی واقعی و مایه افتخار است و هر ظلمی که بر او رفته باید جبران شود. 

2ـ نقد من نسبت به نظام اطلاع رسانی ارتباطی با جریانات اخیر ندارد. سال گذشته در مقاله‌ای با عنوان «ام المشکلات کشور چیست؟» توضیح داده‌ام که چگونه با یک سیاست اطلاع رسانی واقع بینانه می‌توان ناراستیهای کشور در زمینه‌های مختلف را سامان داد.

از هر فردی که به قانون اساسی و رهبری وفادار باشد در دولتم استفاده خواهم کرد

اقتباس از سایت کلمه

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی میراث بزرگ خمینی کبیر (ره )است
محسن رشید رئیس سابق مرکز مطالعات جنگ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که حدود 8 سال است از سپاه بازنشسته شده است در گفت و گویی با کلمه که به مناسبت دوم اردیبهشت  سالگرد تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی انجام گرفت با بیان این مطلب گفت: عواملی باعث می شود سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از دیگر نیروهای نظامی دنیا متمایز باشد.
وی در توضیح این مطلب ایدئولوژی را مهم‌ترین ویژگی متمایزکننده  سپاه پاسداران نامید و " ادای تکلیف" را به عنوان انگیزه اصلی ورود به سپاه و دفاع از نظام برای سپاهان  قلمداد نمود .
سخنگوی کمیته ایثارگران ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی: با اشاره به این سخن امام خمینی که «مگر غیر از این بود که ما برای تکلیف جنگیده‌ایم»، گفت: علی ایحال  تکلیف‌مداری آنچنان که باید وشایسته است برای نسل جدید تدوین وتبین نشده است
رشید در مورد ویژگی دوم متمایز کننده سپاه  افزود: سپاه زاییده اجتماع اول انقلاب است، سپاهی که زاییده جامعه بوده ارتباطش را با جامعه، همواره حفظ کرده است؛ اگر سپاه را یک نیروی مسلح بدانیم که برای دفاع از کشور همیشه آماده است باید به این موضوع نیز فکر کرد که هیچ نیروی مسلحی نمی‌تواند بدون داشتن عقبه استراتژیک قوی نقش مهمی را ایفا نماید و عقبه استراتژیک قوی به معنای همراه بودن افکار عمومی و حمایت اجتماع است .
این سردار بازنشسته سپاه تاکید کرد: من باید در اینجا جمله معترضه‌ای را به کار ببرم و آن خیانتی بود که رژیم پهلوی به نیروی نظامی این کشور یعنی ارتش روا داشت و آن این بود که این نیرو را در مقابل خواست مردم قرار داد؛ هر چند که تدبیرامام (ره) این معضل را در حد قابل توجهی خنثی کرد، اما در عین حال سران ارتش شاهنشاهی نتوانستند در مقابل مردم واکنشی منطقی نشان داده و در نتیجه به مقابله با آزادیخواهی مردم پرداختند.
وی افزود: از این ناحیه ، ما خسارت های سختی دیده ایم، زیرا هنگامی که عراق می‌خواست حمله خود را به ایران شروع کند، مهم‌ترین عامل آغاز حمله را نبود یک ارتش کارا و محکم در ایران دید. بلکه آن گاه که در تحلیل‌های نظامی، قدرت بازدارندگی ارتش ما را مورد ارزیابی قرار داد، طمع حمله را در سر پروراند. به همین دلیل می‌بینیم ارتش ما در آغاز جنگ،  روزگار سختی را مقابل ارتش عراق سپری کرد.
‌محسن رشید تأکید کرد: اگر ما طرفدار راه امام (ره) باشیم در واقع نباید بگذاریم به نیروهای مسلح ما آسیبی رسانده شود. گرچه اندیشه‌های مخربی سعی می‌کنند که پایگاه مردمی سپاه آسیب‌ ببینند.
وی افزود: من از بچه‌هایی که به عنوان نیروهای اصلاح‌طلب شناخته می‌شوند می‌خواهم که از منظر میرحسین و با ادبیات او سپاه پاسداران را بررسی کنند.
سخنگوی کمیته ایثارگران ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی افزود: من می‌گویم ما باید بدانیم که میرحسین آمده تا راه امام خمینی (ره) را به مفهوم حقیقی و واقعی زنده نماید و به گونه‌ای در مقابل سپاه عمل می‌کند که امام (ره) در سطحی متعالی تر در دوران دفاع مقدس عمل می کرد. ما نباید از ادبیاتی استفاده کنیم که دوستان نیروهای مسلح آن را نمی‌پذیرند.
محسن رشید در پاسخ به سئوال دیگری مبنی بر تفاوت‌های موجود در سپاه امروز و سال 58، عنوان کرد: معیارهای امروز ما همان اندازه با سال 58 متفاوت است که جامعه ما متفاوت است و سپاه هم که به عنوان یک نیروی برآمده از بطن جامعه می باشد  قطعا با چنین تفاوتی روبرو است. البته چون مدت‌هاست که از سپاه بازنشسته شده‌ام دقیقا نمی‌توانم بگویم چند درصد از معیارها تغییر کرده است.
وی اما در ادامه توضیح داد: سپاه نمونه‌ای از جامعه است و برای اثبات این مطلب کافی است  به دوره بنی‌صدر برگردیم، در آن زمان بخشی از سپاه طرفدار بنی‌صدر بود، ولی کمیت و تعداد آنان در سپاه در اقلیت بود، درست به همان تناسبی که بنی صدر در جامعه طرفدار داشت مشابه این وضعیت را می‌توانیم در انتخابات 76 مشاهده کنیم ؛ در شهرک های  مسکونی سپاه به همان نسبتی آرا به سمت خاتمی بود که در کل کشور این نسبت مشاهده می‌شد.
رشید گفت: این مسئله در دوره نهم انتخابات ریاست‌جمهوری و در مهندسی آرا به نوع دیگری خود را نشان می‌دهد. زیرا بچه‌های سپاه را روی مسائل حساس ارزشی فعال کردند و هنگامی که بر حس تکلیف‌مداری آنان تأکید شد، آنان به نقطه مقابل رأی دادند.
وی در مورد ویژگی سوم متمایز کننده سپاه گفت: سپاه از اول انقلاب تا کنون ، مرکز تربیت مدیر بوده است، روزی  که شهید رجایی به نخست‌وزیری رسید به نهادهای مختلف پیغام فرستاد که باید برای کابینه من وزیر معرفی کنید، از جمله این وزراء آقای دوزدوزانی بود.  عباس دوزدوزانی فرمانده دوم سپاه بعد از جواد منصوری در کابینه شهید رجایی به سمت وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وقت منصوب شد. جالب اینجاست که وقتی بچه‌های سپاه وارد کابینه می‌شدند گرایش‌های صنفی خود را کنار گذاشته و از تمام تعهد و تخصص خود در مسوولیت مورد نظر برای رفع تکلیف و ادای وظیفه خدمت‌گذاری به ملت و کشور استفاده می‌کردند.
وی افزود:از جمله دیگر مدیران، می‌توان به آقای محسن میردامادی دانشجوی خط امام اشاره کرد که یکی از مسئولین سپاه بود.و امروز دبیر کل حزب مشارکت است  پس باید پذیرفت سپاه ظرفیت مدیرسازی در خود را به صورت یک روند خودجوش پدید آورده و دولت‌ها باید از این ظرفیت در اجرای امور استفاده نمایند.
محسن رشید در ادامه گفت :باید بپذیریم سپاه، مهم‌ترین رکن دفاعی کشور است و تردیدی نیست که این نکته را بیگانگان  به خوبی درک کرده اند  روزی که آمریکایی‌ها به عراق و افغانستان آمدند به عنوان یک تهدید بالفعل برای ما محسوب می‌شدند و برای این که آنان تهدید خود را عملی کنند، گام‌های مقدماتی بر ‌داشتند  اولین گام  آنان  که منجر به شکست شد، حمله نظامی به حزب‌الله لبنان بود.
محسن رشید در ادامه  عنوان کرد: می‌خواهم مسئله‌ مهمی را بیان کنم و آن توان توسعه حاشیه امنیت ونقش  بازدارندگی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از مرزهای کشور از هجمه‌ها و تهدیدات می‌باشد. به ضرس قاطع عرض می‌کنم؛ توان نظامی سپاه پاسداران به اندازه‌ای است که می‌تواند، حاشیه‌ امنیت دفاع از مرزهای ما را تا مرزهای اسرائیل توسعه دهد و ما نباید این توانایی ارزشمند را در چرخه حوادث سیاسی تخریب کنیم .
سپاه پتانسیل‌های نهفته بازدارنده ای دارد که نباید در چالش‌های سیاسی مخدوش بشود. این موضوع به دورانی بر می‌گردد که امام (ره) مطلع شدند جمعی از سپاهیان در سال 61 به منظور کمک به لبنان در خلال حمله اسرائیل به آن کشور رفته؛ به سوریه رفته تا در برابر تجاوز اسرائیل  به لبنانی‌ها کمک کنند. امام (ره) مانع این قضیه شد و نیروهای سپاه را بازگرداند،اما چند تن از بچه‌ها در آنجا ماندند که هسته‌ اولیه حزب‌الله لبنان را به وجود آورد. از سوی دیگر تردیدی نیست که روش‌های حزب‌الله در مقابل با جنگ اسرائیل و آمریکا نشان از استفاده از  تجربیات سپاه ما را دارد، هر چند نیازی به اثبات این موضوع نیست.
وی  در پایان گفت : من به پاسدار بودن خود افتخار می‌کنم چه در گذشته و چه در حالی که بازنشسته‌ شده‌ام. هر چند ممکن است صحبت‌های من مقبول دوستان سپاهی ما نیفتد  ولی براساس شعر مشهور مولانا که می‌گوید: «این جهان کوه هست و فعل ما ندا» تردیدی ندارم که بی‌اثر هم نخواهم بود.

همایش "حامیان نسل سومی" مهندس موسوی با حضور فرزندان شاهد، ایثارگران، آزادگان و سرداران شهید با هماهنگی کمیته جوانان و دانشجویان ستاد مهندس موسوی به مناسبت سالروز فتح خرمشهر برگزار خواهد شد.

به گزارش قلم، حسین احمدی دبیر این همایش در این زمینه اظهار کرد: کمیته ایثارگران با تاسیس دو کارگروه ایثارگری و ایثارگران به ترتیب با محتوای " اندیشه‌های امام راحل، دیدگاه مهندس موسوی، اندیشه سرداران شهید دفاع مقدس و آسیب‌شناسی نگاه ابزاری به ایثارگری" و همچنین "مبارزان سیاسی انقلابیون و زندانیان قبل از انقلاب، دوران انقلاب و جنگ، دوران پس از جنگ شامل نسل سوم یعنی فرزندان شاهد و ایثارگر"، فعالیت تازه‌ای را آغاز می‌کند.
او بحث در خصوص دوران پس از جنگ تحمیلی و نسل سوم فرزندان شاهد و ایثارگر انقلاب را بسیار بااهمیت توصیف کرد و گفت: مهندس موسوی با توجه به احکامی که در زمان نخست‌وزیری از حضرت امام (ره) درباره رسیدگی به امور خانواده‌های شاهد و ایثارگر دریافت کرده بود توجه ویژه‌ای به این قشر ارزشمند جامعه دارد. این همایش با همکاری کمیته دانشجویان و جوانان ستاد مهندس موسوی برگزار می‌شود.

احمدی افزود: به نظر می‌رسد در نگاه به نسل سوم یعنی نسل بعد از جنگ و فرزندان شاهد و ایثارگر به نوعی نسبت به این جریان ارزشی و قشر ارزشمند جامعه، بی‌توجهی و غفلت شده و اصلاح این بی‌توجهی، نیازمند به تبیین و بازگشت با رویکردی نو به آرمان‌های انقلاب و خط امام راحل است.
دبیر همایش حامیان نسل سومی مهندس موسوی گفت که جزئیات این همایش که ابتدا در تهران برگزار می‌شود در آینده اعلام خواهد شد.
...................................................................................................................

حاج محسن :

بنده در کمیته ایثارگران ستاد میرحسین درخدمت ایثارگران نسل اول،دوم و سوم هستم! (انشاالله) 

من معتقدم که نسل سومی های ایثارگر دو دسته اند:

١-نسل سومی هایی که با حمایت آشکار از راه شهیدان ، علاقه مندی خود را به ارزشهای والای انقلاب اسلامی به نمایش می گذارند و از نبودن در صحنه های جهاد و شهادت غبطه می خورند.

٢-آن دسته از نسل سومی هایی که برای صیانت از خون شهدا با هرگونه بهره برداری سیاسی و جناحی از نام شهید و ایثارگران به مخالفت بر می خیزند و در این راه حاضر می شوند مورد غضب قرار گیرند و یاد آوران مبارزه دوران ستم شاهی هستند.

آیة الله جوادی آملی:

«باید بدانیم سرمایه مردم سرمایه بسیار گرانقدر و ارزشمندی است لیکن این سرمایه نه به دست ما و نه به دست خود آنهاست. بدون مردم کار یک لحظه هم پیش نمی‌رود. اما اختیار دلهای آنها با خداست. »

«اگر ذره ای من و ما در انقلاب راه پیدا کند، مستهلک نمی‌شود بلکه مهلک می‌شود. اگر این مساله وارد نظام و حکومت شد، یعنی امور کل نظام آسیب میبیند. شناخت این مساله یک تشخیص دقیق می‌خواهد. وقتی گفتند صراط مستقیم از شمشیر برنده تر و از مو باریک‌تر است، به این معنی است که فهم دقیقی را می طلبد و عنصر اصلی آن معرفت است.»

ایشان تصریح کردند:

«با کشتار و جنگ امور مردم اصلاح نمی‌شود. انشاء الله شما هم وقتی وارد این عرصه شدید با این مبنا وارد شوید که نفت و گاز و حضور مردم وجود دارد اما رهبری به دست خداوند متعال است. اصل اعتقاد ما و مردم است که باید از خدا بخواهیم دلهای مردم ما را به سمت راه صحیح هدایت کند. وگرنه ، نه مردم اهل اقتصادند و نه اقتصاد به آنها می رسد.»

‌آیت الله العظمی جوادی آملی با ذکر حدیثی از حضرت علی ( ع‌) فرمودند:

«"‌هیچ ملتی با اختلاف به جایی نرسید اگر میلیونها سال هم جهان طول بکشد و ملتی پراکنده باشند به جایی نمی رسند."»

 این مرجع تقلید، در پایان خطاب به میرحسین موسوی فرمودند :

«به سلامتی وقتی شما هم وارد این عرصه شدید، به این دستور پیامبر به دقت توجه فرمایید که هنگام ورود به مسجد می فرمایند: "خدایا من نیامده ام که راه کسی را ببندم." شما نیز با توجه به این موضوع در هنگام هر امر حساسی به این فرمایش پیامبر توجه داشته باشید و بگویید: " خدایا برای راه تو می آیم و راه را بر کسی نمی بندم"»

‌میرحسین موسوی:

‌اگر بتوانیم به مردم بگوییم جهت گیری استفاده از منابع فراوان کشور در خدمت اهداف بلندمدت است و نه اغراض کوتاه مدت، مردم با ما همیار خواهند بود.
وی افزود: احساس می‌کنم بداخلاقی‌های فرهنگی موجود در کشور میان مردم ریشه در تصمیمات نادرست خودمان دارد.

 وی تصریح کرد:اجرای قانون در کشور با مشکل مواجه شده است. در دوره‌های قبل تاکید بیشتری برروی قوانینی که چارچوب نظام روی آن بنا شده است وجود داشت  و بنده در دوره قبل احساس می‌کردم هرفردی بیاید، از هر جناح سیاسی کشور، با وجود داشتن مشکلات کم و بیشی که در هر صورت قابل حل و فصل است، می‌تواند کشور را اداره کند.

 به گفته موسوی، یکی از دلایل شکل گرفتن انقلاب این بود که یک تفکر در کشور حاکم نباشد و تفکرات افراد مختلف از جناح‌های مختلف در قالب انتخابات تثبیت و یا تجدید شود.     (منبع : سایت کلمه)

......................................... ...........................................................................

پ.ن : بعد از رحلت امام خمینی و آیة الله اراکی ، من آقای جوادی آملی را بعنوان مرجع تقلید خودم برگزیدم.

یا

مقلب القلوب و الابصار

یا

مدبر الیل و النهار

یا

محول الحول والاحوال

 حول حالنا

الی

احسن الحال   

***