حاج محسن

شیخ فضل الهی ام اما نه راست             قصه ما از کج اندیشان جداست

شرع و عقل زندگانیمان یکی است          شرع ما زاییده جز از عقل نیست

نیست اسلامم به غیر از حوزوی             گر کند حوزه، بزرگان منزوی

هست دانشگاه مولودی ز غرب              گرچه باید کرد علم از آن طلب

لیک آبشخور نگیرم غرب را                    هم نخواهم کوفت طبل حرب را

بلکه باید علم در خدمت گرفت               با عبور از هفت اقلیم شگفت

شیخ فضل الله در رزمی سترگ             شرع را بیرون کشید از گام گرگ

ظاهرا همرنگ استبداد شد                  باطنا از رنگ ها آزاد شد

مرگ آن هشیار بر بالای دار                  استناداتی بود تاریخ وار

مشی فضل الله مشی مجلسی          عصر او اینگونه بنما وارسی

                                ************

حوزه ها در عصر غیبت در عیون           طی سه خط مشی کرده تا کنون

همتش در ابتدا احکام بود                   حفظ فقه شیعه از حکام بود

خوب بنگر دوره شیخ مفید                  فقه صادق(ع) را چه سان بیرون کشید

                                 ************

دوره دوم کلیدش مجلسی است         صاحب هوشی چو او کمتر کسی است

فقه شیعه حاکمیت یافت زان              در گرو بگرفت افسار شهان

تا رضاخان جمله شاهنشهان             وامدار فقه بوده بی گمان

شرع را چون پهلوی انکار کرد              خط مشی مجلسی را تار کرد

دوره پایان مشی مجلسی                سر برون آورد از حوزه کسی

                                 ************

دوره سوم چنین آغاز شد                  بابی از فقه ولایی باز شد

پرچم آن را خمینی داشت کف           پهلوی تبعید کرد او را نجف

تا طرفداران خط مجلسی                  فقه او خاموش سازند و نسی

غافل آنکه بعد از چندین صده             خط مشی مجلسی سرآمده

فلسفه تاریخ خورد اینسان رغم         دوره فقه ولایی است ای قلم

                                    ************

هر که در افتاد با این مرحله               پای خود را میگذارد در تله

آری این ره تا کنون پیمایشی است    گرچه در بطنش همانا کاهشی است

دین ستیزانی که درمانده شدند        بهر تقلیب اش هم آماده شدند

میکند فقه ولایی منحرف                  آنکه دین را بُد مخالف از الف

از برای کسب پیروزی بر آن               گرد آوردند جمعی از یلان

تا جدا سازند عقل و شرع را             در هم آمیزند اصل و فرع را

با دغل بازی مقدس گشته اند          قصد امحاء خمینی کرده اند

الغرض آن روز فضل الله و دار            همچنان امروز ما و یار غار

یار غاری نیست جز فرصت طلب      آنکه باشد از شهیدانش طلب

ای کنار از جنگ و دور از انقلاب!!!      از که می خواهی کنون حق حساب!!!

روزی که شهید بزرگوار"شیخ فضل الله نوری" را بدار آویختند و پای دار او کف زدند, مردم علاقمند به مشروطه نمی دانستند آب به آسیاب چه کسانی میریزند.

نمی دانستند ؛ آنانی که مقدمات "جدایی دین از سیاست" را پایه ریزی می کردند , سوء استفاده کنندگان این ماجرا خواهند بود.

نتیجه بدار کشیدن "شیخ شهید" در میان مدت , بی تفاوتی افکار عمومی و مردم مسلمان از سرنوشت نهضت مشروطه بود و در بلند مدت کودتای رضاخانی را بدنبال داشت.

روزی که بین سردمداران روحانی مشروطه ؛ یعنی "بهبهانی و طباطبایی" از یکطرف و "شیخ فضل الله" از طرف دیگر شکاف ایجاد شد , شاید عده ای گمان می کردند که برای پالایش نهضت چنین امری ضروریست .

اما اندکی تامل نشان می دهد که این حادثه چه ضربه بزرگی را به نهضت وارد کرد و در این شکاف چه عناصری رشدکردند و نیز در نتیجه این اختلاف چه اقشاری از مردم دچار افسردگی سیاسی شدند و عطای نهضت را به لقای آن بخشیدند و بی تفاوتی پیشه کردند و با کمرنگ شدن حضور مردم در صحنه چگونه امکان رشد فرصت طلبان توسعه یافت.

آری انقلاب اسلامی که به پیروزی رسید دست طبیعت , برخی از بزرگان روحانی چون "طالقانی" رااز ماگرفت و عناصر شاخصی چون "مطهری , بهشتی , مفتح , باهنر" و...هدف ترور های برنامه ریزی دشمن قرار گرفتند تا اطراف "امام" خالی شود و امکان مهره چینی آنان برای بعد از امام فراهم آید.

اما بااین وجود , خداوند سه چهره از یاران مشهور امام یعنی آقایان "موسوی اردبیلی , هاشمی و خامنه ای" را از مرگ نجات داد و ترور آنان بی نتیجه ماند.

حال از نزدیکان آن روز امام همین سه نفر باقی مانده اند.

آری این افراد انگشت شمار سرمایه های اصلی این نظام هستند که اگرچه ارزش دیگران را تحت الشعاع قرار نمی دهند ولیکن عضویت آنان در "شورای انقلاب" و نقش آنان در هدایت کشور درطول ٨ سال جنگ به عنوان "سران سه قوه" , پشتوانه ملی و انقلابی بزرگی است که نباید اجازه داد کسی حرمت آنان را زیر پابگذارد.

تعرض به این سه بزرگوار , حمله به ذخایر ملی-انقلابی این کشور است.

و اینچنین است: آنان که پای دار شیخ فضل الله کف می زدند و گمان داشتند که به حمایت از بهبهانی و طباطبایی , رهبری نهضت را پالایش می کنند , نمی دانستند چه کلاهی سرشان رفته و چه کلاهی سر بهبهانی و طباطبایی گذاشته اند.

و امروز نیز آنان که برای حذف یاران ارزنده امام روزشماری می کنند و گسست بین آنان را "تسویه انقلاب" و "جهش انقلاب به جلو" تصور می کنند نمی دانند نخواسته آب به آسیاب کسانی می ریزند که در پی احیای تز "جدایی دین از سیاست" می باشند.