سلا م
به "عون الله تعالی" و با اجازۀ همۀ دوستان،امشب شعر بحرطو یل را که قبلاً ۶ بند آن را ارایه کرده بودم، کامل میکنم .
البته برای اینکه تمام مطلب در یک پست قابل رؤیت باشد، بندهای قبلی را هم دوباره درج کردم. امیدوارم موجب کسالت دوستان نشده باشم.
تــجـــلـی
(بند ا وّ ل)
کنز مخفی بو د د ر ستر و حجاب خو ا ست بر د ا ر د کمی ا ز ر خ نقاب
عشو ه ا ی بنما ید و با د لبر ی چهر ه آ ر ا ید به صد ا فسو نگر ی
پر د ه ها ر ا یک به یک با لا زند مژ د ۀ "قو سین ا و ا د نی" د هد
گو شه ا بر و یی جما لی پر عتا ب ر خ نما ید ا ز پس صد ها حجا ب
گر چه د و ر ا ست ا ز کمین ر هز نا ن کی کند ا ز د و ستان ر ا ز ش نها ن
خو ا ند ه ا و خو د ر ا "جلیس ا لذ ا کر ین" هر کجا ا نس ا ست می آ ید یقین
هر تجلی می نما ید بی حجاب خو د بو د د ر پر د ه ها ی بی حساب
گشت " آ د م" پر د ه د ا ر ا و لین صلب ا و گنجی ز نو ر آ خر ین
عشو ه ا ی کر د و ملا یک د ر سجو د غیر ا ز آ نکه عشق ر ا لا یق نبو د
چو ن بر و ن ا فتاد سرّ د لبری گشت پنها ن د ر حجا ب د یگر ی
آ ن حجا ب د یگر ش ا بلیس شد پر د ه د ا ر ی کو "بت تلبیس" شد
پر د ه بر ر و ی د لا ر ا یش گر فت تا نها ن بنما ید ا سر ا ر شگفت
آ ن تجلی کر د ا ز غیظش نها ن تا بما ند د لبر ا و بی نشا ن
ا ز جنو د شب سپا هی جمع کر د سعی بر ا طفا ی نو ر شمع کر د
گه ز خشم خو یش تیغی می کشید نا خو د آ گه پر د ه ها ر ا می د ر ید
عشو ۀ ا و بو د و ر نج پر د ه د ا ر نعر ه می ز د ، پر د ه ا ز ر خ بر مد ا ر
(بند د وّ م)
این طر ف چشم ا نتظا ر و د لشد ه ما ه جو یا نی که ر هشا ن گمشد ه
تشنه کا م و کا سه بر کف تا سحر تلبیه گو یا ن و تفتید ه جگر
تا سحر سر بر ند ار ند ا ز سجو د تا نما ید جلو ه آ ن د ر یا ی جو د
آ نکه خو د ر ا خو ا ند ه ر حما ن و ر حیم خلق ، کی محر و م سا ز د آ ن کر یم؟
با تجلی خلق ر ا سیر ا ب کر د گر چه شا ن هر جلو ه ا ش بیتا ب کر د
نو ح و ا بر ا هیم و مو سی و مسیح و آ ن د گر سو ز شت خو یا نی قبیح
سا یه ر و شن بو د تصو یر حبیب جلو ه ا ی ز یبا و گا هی پر مهیب
صحن ر و یا ر و یی ا ضد ا د بو د جلو ه ها محد و د و ا و آ ز ا د بو د
د ر تجلی بو د ا سما یک به یک مشر کا ن گم کر د ه سلطا ن و ملک
آ شکا ر ا بو د ا سر ار نها ن شعله و ر می بو د خشم کا فر ا ن
پس هر ا سا ن ا ز جلا ی آ فتا ب تا ختند ا بلیسیا ن بی نقا ب
تیر ها بر چلّه و خنجر به د ست بر د ر ید ند آ نچه پشت پر د ه ا ست
(بند سوّ م)
آ تش نمر و د و ا بر ا هیم و د و د یا تجلا ی خد ا و ند "و د و د"
گر پیمبر (ز کر یا) با د ر ختی ا رّ ه شد حضر ت "قیو م حی" بی پر د ه شد
کیست عیسی ر ا کشد ر و ی صلیب پر د ه ا فتد ا ز ر خ "نعم ا لطبیب"
"ر أ س یحیی" د ر میا ن تشت ز ر می سر آ ید ر و ز عد ل "د ا د گر"
آ ن یکی د ر آ تش و و آ ن یک ز د ار نو ر ی ا ز ا نو ا ر ز یبا ی نگا ر
تیغ ها برّ ا ن و ما لا ما ل خو ن و آ ن طر ف شید ا یی و ر قص جنو ن
چو ن حجا ب نو ر با خو ن د ر تنید پر د ۀ ا نو ا ر ، ا ز شش سو د ر ید
ا ز حجا ب نو ر بیر و ن آ مد ند مهر بر عهد الست خو د ز د ند
ر نگ نو ر ا نی خو د ر ا با ختند پر د ه ا ز ا سر ا ر حق ا ند ا ختند
کا ر سا ز ا بلیس بی فرهنگ شد و آ ن تجلی ها همه بی رنگ شد
(بند چها رّ م)
گشت هنگا م "تجلا ی ا تمّ" عکس یا ر ا فتا د د ر مر آ ت غم
یو سفی ز یبا جما ل و سبز ه ر و ا ز "حر ا" آ و ر د ه "قو لو ا تفلحو ا"
د ر تجلی چهر ۀ "ز هر ا یی اش" کو ثر ی فیا ض و همر ه سا قی اش
کو ثر و سا قی و آ ن عبد "و د و د" هر سه یک جلو ه ز جلو ا ت و جو د
"ا حمد" و "ز هر ا" و "حید ر" هر یکی جلو ه ای بو د ند ، د ر با طن یکی
با ر د یگر نو بت ا بلیس شد پر د ه بر د ا ر ی بد و تفو یض شد
پر د ه د ا ر آ خر ین ر ا بر نتا فت بر نمی آ سو د تا بر و ی نتا خت
تا خت بر و ی تا پر یشا نش کند با خطا ، تنز یه جا نا نش کند
آ ن "مصفّا ی" ز لا ل بی نشا ن خو ا ند "مجنو نش" نما ند ز و نشا ن
خو ا ست بر د ا ر د حجا ب "و ا همه" کو فت سیلی بر عذ ا ر "فا طمه"
ر یسما ن بر با ز و ی "حید ر" ببست تا نما ند غیر "ذ ا تش" هیچ "هست"
د ا د جا م ز هر د ر د ست "حسن" کی د ر ا ینجا حسن ا و گیر د و طن
(بند پنجم)
نو بت سا لا ر عشّا قا ن رسید آ نکه شر ح عشق ا و نتو ا ن شنید
پس ر سید آ ن سلسله جنبا ن عشق د ر مقا بل نیز ه د ا ر ا ن د مشق
با نگ زد ا بلیس بر ا طر ا فیا ن تا به کی خا مو ش ای ا شر ا فیا ن
پر د ه پو شا ن پر د ه ها ا فتا د ه است یک حسین و یک بیا با ن با د ه است
د سته د سته تشنه کا ما ن عد م "می" طلب بنمو د ه ا ز "پیر حر م"
تشنه کا م حسر ت یک جر عه ا ند جملگی د ر ا نتظا ر قر عه ا ند
"پیر" ا ینجا "می فر و شی" می کند با خما ر ا ن "سا قد وشی" می کند
محفل عر ش ا ست و نا ز ل کر د ه ا و فا ش بنمو د ه ا ست "ا سر ا ر مگو"
چو ن بر و ن ا ند اخته ا ز پر د ه ر ا ز می کشیم ا ش ما به هنگا م نما ز
خیمگا هش ر ا به آ تش می کشیم تشنه لب د ر جنب آ بش می کشیم
می بر یم آ ن "ر أ س ز یبا" ا ز قفا می ز نیم آ تش بجا ن مصطفی
(بند ششم)
چو ن ، به جا ن "مصطفی" آ تش ز د یم آ تشی بر گو هر بی غش ز د یم
آ تش پر د ر د ، نا فع می شو د ا ز جما لش نو ر سا طع می شود
معنی "نو ر علی نو ر " ا ش به بین ا ین بو د مصد ا ق "ختم ا لمر سلین"
نی"حسین"ا ش، بلکه "ا حمد" کشته ا یم نو ر و خو ن ،با یکد گر آ غشته ا یم
تیغ ما ، ا ز خو ن سر خش سیر شد تا "حسین منّی"ا ش تفسیر شد
همچو"مشکو ة"است و "مصبا ح"و "ز جا ج" شمس خونین آ مر"ا طفی ا لسّر اج"
"کو کب د ر ّی" ا ست ، پو شید ه به خو ن نو ر می پا شد ، ز حلقو مش بر و ن
ا ز "یکا د ز یتها" مقصو د چیست؟ عصمت کبری است یاخو ن خفته ایست؟
کس نمی د ا ند"علی"یا"مصطفی"ا ست یا که "ز هر ا"غر ق د ر خو ن خد ااست؟
د ر میا ن خو ن ، که د ید ه ما ه ر ا نی "و لی ا لله" ، "و جه ا لله" ر ا
ا سم ذ ا ت است و بو د ا و بی نشا ن نی "سر" و نی "پیر هن" نی "ا ستخو ان"
"ا سم مستأ ثر" نشا نش نیست هیچ گر چه خا لی ا ز مکا نش نیست هیچ
(بند هفتم)
جبر ییلی آ مد ه د ل با خته سا یه ا ی بر پیکر ش ا ند ا خته
گفت : جبر ا ییل ر ا کی با و فا ر و مکش پر د ه ر خ یا ر مر ا
گر چه "ا بلیس"ا ست ر و ی سینه ا م کی حجا بم ، بلکه من آ یینه ا م
گر ببینی ، پیکر م ر ا چا ک چا ک ببینی ا ر ا ین جسم پر خو ن ر و ی خا ک
و ر ملقب گشته با بم "بو تر ا ب" ما نمی بو د یم ا ز ا وّ ل حجا ب
ما همه نو ر یم ، نو ر و ا حد یم بر عملکر د خلا یق شا هد یم
ا ز و جو د ما ست شیطا ن ز ند ه ا ست آ د م و ا بلیس ما ر ا بند ه ا ست
فتنه ها یی که به عا لم شد به پا پر د ه بر د ا ر ی کند ا ز ر و ی ما
لشکر "ا بلیس" هر ز شتی نمو د پر د ه ا ز " قیّو م عا لم" می ر بو د
مظهر " قیّو م" ، نا م "مر تضی" نیست فعلی جز به ا ذ ن و ا مر ما
ا ز قفا گر "شمر" ر أ سی می بر د بی گما ن فر ما ن ما ر ا می بر د
ز و ر و با ز و ی همه شیر ان ز ما ست غیر ا ز ا ین هر ا ید ه د ا ر ی نا ر و ا ست
"ذ و ا لفقا ر" ما بو د ، ا کنو ن غلا ف د ر نیآ ر د سر کسی ا ز ا ین کلا ف
سرّ سرّ ا ین جها ن ما ییم و بس آ شنا ا ز ا ین حقیقت نیست کس
ما به مخلو قا ت ، معنا می دهیم د و ز خ و فر د و س شا ن جا می د هیم
آ ب ، کر د م گر طلب ا ز "شمر" پست خو ا ستم تا قلب ا و آ ر م بد ست
شا ید ا و ا نسا ن بگر د د همچو حرّ با ز یا بد فطر ت خو د همچو د رّ
با عطو فت من سخن گفتم بد و لیک قلبش ر ا نمو د ه پشت و ر و
سو ی ا نسا نیتش می خو ا نمش سو خته سر ما یه ا ش ، نبو د غمش
حا لیا کو ا ینچنین گر د ید ه شر ا لگو یش کر د م من ا ز بهر بشر
سا لکا ن ز آ ن ز شت خو گیر ند پند طا عت ما ر ا نبا ید چو ن و چند
تیغ شیطا ن خو ن پا کا ن ر ا بر یخت بلکه ز شتی ا ز د ل خو با ن گریخت
چو ن شو د پا کیز ه د لها ا ز بد ی می شو د مجذ و ب "حیّ سر مدی"
قلب شا ن با غ و گلستا ن می شو د عا ز م بز م نیستا ن می شود
ر و تما شا کن د ر ا ین د شت بهشت هر مکا نش "د یر" گشته یا کنشت
گشته مست آ ن یک ز ا بر رحمتش و آ ن یک ا ز قهر ش بسو ز د د ر عطش
هر تجلّی کر د آ ن آیینه د ا ر بر د هو ش کر د مست و بیقر ا ر
گر به سو ی هر یک ا ز مستا ن ر و ی پا سخ ا یشا ن به خو بی بشنو ی
(بند هشتم)
ما همه مست ا ز ز لا ل کو ثر یم ما ز مستی د ر عد م سر می بر یم
می بنو شید ه قد ح ا ند ر قد ح ر قص د ر خو ن کر د ه مستا ن با فر ح
غر ق خو ن ا ز پیچ پیچ ز لف یا ر خو یشتن ر ا کر د ه گم د ر ا ین د یا ر
سر خو شا ن صهبۀ "قا لو ا بلی" صید د ا م "ا لبلاء لا لو لاء"
جملگی ز ا جز ا ء ا سم ا عظمیمم فا نی ا ند ر ذ ا ت و بر ا و محر میم
ا سم ا عطم ر ا ا ست هفتا د و د و جز و کر بلا ر ا هست هفتا د و د و عضو
ا سم مستأ ثر "حسین ابن علی"ا ست آ نکه "وجه الله" ا ز و ی منجلی ا ست
بر تنش هفتا د و د و ز خم آ مد ه د ر مقا م ا سم ا عظم آ مد ه
ز خم شمشیر ش غم یا ر ا ن ا و است د ا غ هر یک آ تشی بر جا ن ا و است
چو ن ز هفتا د و د و تن سر شد جد ا ذ بح شد ا سما ء حسنی د ر منا
آ یه ها چو ن جملگی بی سر شد ند فا نی ا ند ر آ یۀ ا کبر شد ند
ز ا بتد ا آ یا ت بی سر بو د ه ا ند پا ی "بسم الله" سر بسپر د ه ا ند
آ یه ها ی کر بلا بی ر نگ بو د با "حسین ابن علی" همر نگ بو د
(بند آخر)
ا نبیا گر د آ مد ه د ر قتلگا ه گر د تخت آ ن "سلیما ن با ر گا ه"
"مصطفی" و "مرتضی" و "فا طمه" خو یش ر ا بینند د ر آ ن آ یینه
جا ی جا ی بو سه ها ی "مصطفی" چشمه چشمه ، جو شش خو ن خد ا
بسته دستا ری بر آ ن بشکسته سر سینه اش ا ز "صد ر ز هر ا" پا ر ه تر
قلب ، ا ز تیر سه شعبه لا ش لا ش و آ ن جبین پر ز خو نش دل خر ا ش
سنگ می با رید ا ز هر سو بر ا و نیز ه ای کر د ند حلقو مش فر و
د ر تما شا یند "ا صحا ب کسا" ما ت و مبهو ت ا ند جمع ا نبیا
و ه که د ر د ر یا ی خو ن ا فتا د ه ا ست ز یر تیغ آ ن ز بو ن ا فتا د ه ا ست
ز یر خنجر د ست و پا یی می ز ند تشنه کا ما ن ر ا صد ا یی می ز ند
گو ید ا ر لب تشنه ا ی بیگا نه شو بی تعلّق شو پس آ ن د ر خا نه شو
چهر ۀ ز یبا ی خو ن آ لو د من می ر سا ند ، مقصد و مقصو د من
ما نع مطلب ، د گر بر چید ه شد جلو ۀ ز یبا ی یا ر م ، د ید ه شد
آ نچنا ن بگر فته ا م آ غو ش خو د گو تما یز بین د و د لبر نبو د
(پایان)
.......................................................................................
*سحر :
سلام بر حاج محسن عزیز...
شعر را خواندم و لذت بردم...
دلم میخواهد بدانم در چه حالتی این شعر را گفتین؟؟؟؟
چه حالی داشتین؟؟؟
..................................................................
*حاج محسن :
سلام من به تشنه لبان "شراب عرفانی"
"می طهور" بنوشی ، "معاد جسمانی"
١- تقریبا" طی ۴ سال این ابیات بر ؛ دل ، ذهن ، زبان و قلمم خطور کرده است.
٢-گاهی حال دلم غالب بوده و گاهی ذهنم غلبه کرده است.
٣-من شاعر نیستم و اتلاق کلمۀ شاعر به من ظلم به هنرمندان شاعر است.
۴-به گفتۀ آیة الله جوادی آملی ؛ مصرع اول شعر را "روح القدس" به زبان شاعر جاری می کند و بقیه شعر را شاعر تنظیم می نماید .(نقل به مضمون)
۵-به گفتۀ آیة الله خامنه ای ؛ شعرا ، صنایع خود را بارها چکش کاری می کنند .(نقل به مضمون)
۶-چند خط از این اشعار را دیشب، سروده ام.
٧-من در فرصت های مختلف، با قطعه هایی از این شعر بارها گریسته ام و گاه با دیگران، دسته جمعی گریسته ایم .
٨-خدا را شکر می کنم که مرا زبان نشر معارف اهل بیت قرار داده.
٩-تردید ندارم که آنچه بر زبان من جاری شده، کمتر از رطوبتی است که از بارش بهاری بر سرزمین های تفتیدۀ کویر می نشیند و به سرعت تبخیر می شود.
....................................................................................
* رسول :
سلام حاجی.امیدوارم فرصت داشته باشید تا بتونید پاسخ سوالهای شماره13 و 14 و 15 را تو وبلاگ بگذارید.
خیلی علاقه دارم نظر شما را در این زمینه بدونم.
......................................................................
*هلیا :
سلام از پرنده ای هجران زده در خیال هجرت یا در آرزوی آن.. به سرنشین خوش سعادت سفینه النجات حسینی. گاه می رسد که دیگر قلم روان در مسیر منظوم نه از این باب شعر می سراید که شعری بسراید بلکه راه چاره ای می یابد در قالبی لطیف به نام شعر تا طوفان سرکش معنا و معرفت را رام و آرام سازد و در مسیری نرم و تاثیرگذار هدایت کند و چونان تیری بسوی اهل دل و معرفت پرتاب نماید.اینجاست که باید قلم را بوسید و کاغذ را بر چشم نهاد و لسان شعر را پاس داشت که قلب را از انفجار و روح را از شکسته شدن زیر این بار.. نجات بخشیده اند و افساری شده اند درخور بر گردن احساس لبریز شده از معنا و برخاسته از آن. آرزو داشتم در باب بندبند این شعر میزگردی داشتیم و من مستانه جرعه نوش می شدم. این آرزوی چندساله را همچنان صمیمانه زنده نگاه می دارم تا لحظه ای رسد که پشت میز بحث عرفانی شاعر دردمندمان بنشینم.
............................................................................................................
* وحید :
اول اینکه سلام
دوم اینکه من در حدی نیستم که شعر شما را نقد کنم. فقط در حد یک نظر معمولی از طرف یک خواننده بود.
سوم اینکه تایپ دیشب سریع شده بود چند تا از حروف نخورده بود. منظورم این بود که معمولا در یک شعر که واقعیت یا داستانی را بیان می کند ابتدا داستان یا واقعیت را می گویند بعد نتایج و بعد معنوی را بیان می کنند. در بحر طویل شما کمی این قسمت ها در هم است. یعنی یک روند قابل پیگیری را برای دنبال کردن واقعه و بعد نتیجه و بعد معنوی طی نمی کند. در قسمت هایی که شعر ذهن را به سمت بعد دیگری برده ناگهان قطع می شود و به فاجعه می پردازد. دوباره ناگهان قطع می شود و به نتیجه می پردازد...
البته همانطور که گفتم نظر من به عنوان یک خواننده کاملا معمولی است که در چهارچوب ادبیات و شعر تخصصی ندارد.
........................................................
* محمد :
سلام؛هم خسته نباشید میگم خدمتتون هم تشکر به خاطر چنین ابیات و ادبیات زیبایی که نگارش کردید .
جسارتاً دو سه تا سوأل از محضرتون داشتم .
1- همه این ابیات تراوش ذهن مبارک خودتونه یا آمیخته با اذهان دیگریست ؟
2- اولین لحظه ای که شروع به نگارش این شعر زیبا نمودید کی بود و در چه حالی بودید ( منظور اینکه در چه موقعیت زمانی و مکانی قرار داشتید ) .
3- به نظر این حقیر اینطور میاد که ، میشد این شعر ادامه داشته باشه ، یعنی به نظرم زود تمومش کردید ، البته شاید شما دلیل خاصی براش دارید ، ولی با مطالعه دقیق و ارتباط گرفتن معنی ابیات و داستانهای نهفته در عمق شعر ، این برداشت به من دست میده که میتونست ادامه داشته باشه ، و منظور از ادامه هم ، حتماً ادامه از انتها نیست ، بیشتر لابلای شعر این ادامه تجلی پیدا میکنه .
4- به نظرم جای بعضی از ابیات اگر با هم عوض بشن ، به فهم کلی شعر بیشتر کمک میکنه و ترتیب خاصی با تفهیم اثر بخش تری به خواننده منتقل میکنه .
و پنجم اینکه همه اینها نظرات این کمترین بوده و قصد بی احترامی به شاعر و نویسنده بزرگی همچون شمارو به هیچ وحه نداشته .
و لطفاَ این نظرات و بذارید به حساب ارادتم به شما نه جسارت .
و در پایان همینجا از شما صاحب نظر عزیز دعوت میکنم تا به ( هویت ) سری زده و نظرات موشکافانه و عمیقتون رو دریغ نفرمائید ( مخصوصاَ در مورد مباحث خالق و مخلوق ) .
با تشکر و سپاس فراوان .
....................................
*حاج محسن :
سلام من به وحید و محمد
ممنونم ، از نظرات شفاف تان .
اجازه بدهید سر فرصت ، از زاویه نگاه شما شعرم را بازنگری کنم . تا ببینم چه می توانم بکنم . درضمن بعضی از سوالات محمد را در جواب به سحر ، داده ام انشاءالله قبول فرمایید .
١٠-به نظر شما ورود به مباحث عرفانی ، ربطی به سیاست ندارد؟
١١-آیا تردیدی هست که "خمینی" رهبر این انقلاب، شخصیتی عارف بوده است؟
١٢-"دکتر شریعتی" که عرفان را عامل افیون توده ها می دانسته اشتباه می کرده است؟
١٣-آیا خط مشی "صوفیه" و فرق مختلف "دراویش" ، ممکن است به انقلاب ختم شود؟
١۴-آیا قراءت صوفیه و قرائت خمینی از عرفان یکی است؟
١۵-نوع عرفان خمینی از جنس جهان بینی است یا ایدئولوژی؟
١۶-.....
